Als ik naar boven loop dan zie ik het 'kleine' kamertje...wat nu altijd een rommelkamertje zal blijven...geen kinderkamertje. Dat snijd door mijn hart. De wieg op zolder, waar mijn zusjes en nichtjes in hebben gelegen en klaar stond, wachtend op een volgend kindje...kan weer terug naar mijn vader... Geen geboortekaartjes of gelukkige mensen om me heen die me feliciteren en in de wandelwagen willen kijken... Dat zijn de dingen die nu door mijn hoofd flitsen. Het is een chaos, letterlijk een chaos in mijn hoofd.

Hoe nu verder, voor altijd met zijn tweetjes.. mijn wereld is uiteen gespat...

Ik stel me voor hoe onze sprankeltjes zich ontwikkelen in mijn buik, wanneer ze innestelen, waarom ik geen 'teken' voel.. Ik stel me voor...dat ik een mama ben, mag zorgen voor ons kleine wondertje. En tussen deze mooie voorstellingen heen komen er hevige vlagen van angst..dat er aan onze droom abrupt een einde komt.. Dan barst ik in tranen uit, en ben ik bang dat de buren wakker worden van mijn heftige tranen. Ik kan het niet stoppen.

Ik ga naar beneden, drink wat water.. voel me ziek van ellende, van angst. Ik zoek afleiding maar het lukt me niet. Ik hoop dat deze blog mij helpt om mijn gedachten hier te laten zodat ik straks toch een beetje slaap kan vatten.

Ik voel me zo machteloos, heb totaal geen controle over mijn toekomst op het moment. Ik droom van een prachtige test, met twee streepjes. Kan alleen maar kijken naar de foto van ons sprankeltje...in de hoop dat die er nu heel anders uit ziet en zich lekker aan het nestelen is... Een heftige emotionele achtbaan. Waar moet ik in vredesnaam met mijn leven naartoe...wat als die dag komt dat ik ongesteld wordt en dus de dag dat het waarheid wordt... ik nooit een mama mag zijn....

Ik ben zo vreselijk bang...ik kan het niet vertellen hoe bang...zo bang...

Vanavond spuit ik mijn laatste Gonal-f..de laatste Decapeptyl. Missen zal ik het niet, maar toch zal er een soort leegte ontstaan. Geen klokje meer zetten, geen botte naalden, niet meer met mijn tasje overal naartoe en de spuit in de koelkast leggen. Morgen spuit ik mijn laatste pregnyl. Alles voor het laatst. Het is nu erop of eronder, hierna geen kans meer op een kindje voor ons...onze laatste kans..

[TR]

[TD]13-12-2010 - Weer een oud en nieuw zonder zicht op een nieuw leven..[/TD]

[TD][/TD]

[/TR]

[/TABLE]

Wat zie ik daar tegenop. Elk jaar meer.. 2009 zou ons jaar worden...dat beloofden we elkaar met oud en nieuw toen we na bijna een jaar 'oefenen' nog geen kindje hadden gekregen. We waren in dec. 2008 al naar de dokter geweest maar hadden besloten in 2009 nog eens te gaan en verder te laten onderzoeken. 2009... het jaar dat ons een klein hummeltje zou gaan brengen. Maar helaas, niets was minder waar. Voordat we het wisten was het al weer oud en nieuw 2009 - 2010.

Misschien zou 2010 ons jaar worden, met tranen in onze ogen zagen we een lichtpuntje ontstaan omdat we in 2010 de TESE zouden ondergaan. Dit zou toch wel de oplossing zijn? 2010 wordt het jaar dat wij een babykamertje mogen inrichten.. Maar helaas, niets was minder waar. Voordat we het in de gaten hebben is het al weer oud en nieuw 2010 - 2011. Geen cyclus meer in dit jaar waardoor alle kansen op een klein hummeltje voor ons in 2010 al weer zijn verkeken.. En dit oud en nieuw staan we met nog dikkere tranen en wensen we elkaar toe dat 2011 ons jaar wordt waarin we misschien wel via IVF-D/ICSI-D een kindje mogen verwelkomen..

2010 was een zwaar jaar.. een jaar waarin we meteen op 12 januari al bruut afgesneden werden van het idee dat we samen een kindje konden krijgen. Het was een zware, moeilijke tijd. De beslissing om verder te gaan met donorzaad. Pas na de tweede IUI kon ik het een beetje loslaten. Nu speelt het eigenlijk geen echte rol meer. Mijn vriend is de papa, en ik zie het niet meer als donorzaad. Elke maand de teleurstelling, een jaar lang alleen maar teleurstelling.. dat is me erg zwaar gevallen. En dan heb ik het nog niet over de twee jaren daarvoor van teleurstellingen gehad. Nee, het laatste jaar is me eigenlijk het zwaarste gevallen. Ik zie best op tegen 2011.. IVF/ICSI. De kansen zijn aanzienlijk groter op een kindje... maar het proces, de teleurstellingen, en wetende dat dit onze laatste stap zal zijn maakt het zwaar.

Ik wens iedereen een fijn oud en nieuw toe.. ik ervaar het al een aantal jaren niet zo prettig. Voor mij is het stilstaan bij telkens een jaar met veel verdriet en uitkijkend op een jaar met veel verdriet en teleurstelling. Waar vind ik de kracht weer om erin te geloven...

Pijnlijker kan haast niet...op eerste kerstdag ongesteld worden..weer een poging mislukt en nog wel een IUI met 5 follikels!

Vorig jaar om deze tijd schreef ik de bovenstaande blog.. en nu, wordt het al weer 2012. Nog steeds staan wij met lege handen. 2011 was een zwaar jaar als ik het heb over het vervullen van onze kinderwens. Een mislukte IVF/ICSI-D, een cryo die de ontdooiing niet heeft overleefd. Een tweede ICSI-D zonder resultaat en een derde ICSI is er nog niet eens van gekomen omdat ik een low responder ben. Toch heeft onze laatste ronde in 2011 ons verrast met 5 follikels! Een ICSI is dus nog mogelijk...al heb ik er niet zo veel vertrouwen meer in. De laatste keer IUI met 5 follikels zonder enig resultaat...Ik weet zo langzamerhand niet meer waar ik de hoop vandaan moet halen.

Toch was 2011 voor ons ook een bijzonder jaar. 11-11-11 om 11 uur was ons grote moment en zijn wij getrouwd! Het voelt heerlijk om getrouwd te zijn met deze man. Dat maakt me gelukkig voor een deel. Maar helaas vult zelfs dit bijzondere huwelijk het gemis van een kindje niet op.

2011, ik zei dat het een jaar van afsluiting zou worden.. maar nu 2012 er aan komt voelt het alsof het zo snel is gegaan.. en afscheid nemen kan ik nog niet.. vooral nu ik weet dat er toch nog 5 follikels kunnen groeien en er dus misschien toch nog een laastste ICSI kans in zit,. We gaan dus nog even door....

Net zoals oud en nieuw 2008, oud en nieuw 2009, 2010 zie ik nu weer op tegen oud en nieuw 2011.. 4 lange jaren achter ons en wie kan mij vertellen hoeveel jaar ik nog moet wachten?

Zaterdag werden we door onze vrienden verrast en zijn we de hele dag en avond op sleeptouw genomen. Ons vrijgezellenfeestje!! Dat was super gezellig! Voor het eerst in tijden heb ik weer een beetje genoten, en men zei tegen mij dat de lichtjes in mijn ogen weer voor het eerst schijnen. Ja.. die lichtjes zijn al een hele tijd ver te zoeken geweest.. Mijn vriend en ik hebben ons maar een even lekker in het nieuw gestoken, dat geeft een goed gevoel.. ik voel me weer iets vrouwelijker..aantrekkelijker.. ik wil zo graag weer een beetje leven.

Er zijn zo veel mooie dingen in het leven, mijn vrienden die zo'n feest organiseren voor ons, famillie die ook zo uitkijken naar onze bruiloft. Ik geniet er van..en het doet me zo goed te weten dat mensen zo veel om ons geven! Maar helaas vult het niet dat ene gemis op. Ik voel me vaak ontzettend alleen met mijn gevoel.

Nu even geen hormonen meer, even geen kinderwens...maar de komende maand genieten van ONS! Ik hoop dat ik dit alles een beetje los kan gaan laten en genieten van ONZE dag op 11-11-11!

De afgelopen drie maanden heb ik mezelf weer teruggevonden! Nu realiseer ik me pas wat die hormonen een impact hebben gehad op mijn hele gemoedstoestand en mijn lijf! Ik was zo enorm labiel, en nu sta ik weer stevig in het leven :)

Waar ik dus ook het meest tegenop zag was het weer gaan spuiten van de hormonen.. maar zo gezegd, ik moet er maar even doorheen, dan heb ik het gehad en kan ik verder met mijn leven en dit stuk echt af gaan sluiten..

22 juli de tweede evaluatie, de arts constateert een laag eicelreserve, traag reagerende embryo's en verhoogde kans op miskraam. Zijn advies is om te starten met kort protocol, op CD1 Deca, en vanaf CD2 Gonal-f 300 erbij. Zo gezegd.. zo gedaan, op 24 juli CD1 --> Deca gestart. Op 26 juli echo en dat was weer teleurstellend.. Er liggen maar twee follikels klaar. ICSI wordt afgeblazen en ik ga verder met spuiten van Gonal-f 75 voor een IUI. Maandag 1 aug. echo.

Ik heb er dus helemaal geen vertrouwen in dat het iets gaat worden en ik heb een heel dubbel gevoel... natuurlijk wil ik onze laatste ICSI poging niet verspillen aan twee follikels en sta ik achter de keuze om deze poging af te breken, maar aan de andere kant voel ik me rot..want nu kan ik het nog niet afsluiten.. Het is nu afwachten wanneer ik genoeg follikels heb om de ICSI door te kunnen laten gaan....

Ik weet nog niet in welke vorm we het afscheid gaan gieten.. een derde poging komt misschien ook nog wel een keer, maar ik weet eigenlijk vrijwel zeker dat ik nooit een mama ga worden..ik weet niet het is een gevoel, en ik moet ook reëel zijn, de kans is nu eenmaal niet zo groot.

Ik huil veel, werk even niet volledig. Het is een onzichbaar verdriet.. ik weet nog niet hoe ik het uit moet leggen aan mensen die het niet kennen. Het zal in de loop der tijd misschien allemaal op zijn plek vallen..

Nooit een kindje dat onvoorwaardelijk van mij zal houden.. ik ben op zoek naar hoe verder.. de tijd zal het leren.

Ik wil iedereen hier bedanken voor alle steun die ik heb gekregen, ik zal waarschijnlijk nog wel zo af en toe langs komen maar ik ga (voorlopig) niet meer in behandeling. Ik vind het belangrijk om het jullie via deze weg te laten weten want jullie hebben me tenslotte al die jaren zo enorm gesteund!

Dank... en ik hoop dat voor jullie alle dromen uit zullen komen!

KrisKras

http://www.tearsandhope.com/emptyarms_video.html

maar toch blij dat ze er zijn.

Zoveel begrip, zoveel herkenning,

hetzelfde verdriet, dezelfde pijn.

Een rots in de branding op elk moment,

als het even niet meer gaat.

Een lief woord, een luisterend oor,

of iemand die even met me praat.

Het niet steeds weer uit te hoeven leggen

wat je dagelijks voelt.

Niet ongevraagd advies of medelijden,

hoe goed dat soms ook is bedoeld.

Nee, alleen een blik of enkel woord

en de ander weet exact wat ik bedoel.

Dat is de stem die mij erdoor helpt,

geloof me, het scheelt een hele boel.

http://www.youtube.com/watch?v=_gI5itbulKg

Een wens die maar niet in vervulling gaat

en alleen een leegte achter laat...

Het verdriet wordt soms te veel.

Het gevoel dat je niet leeft voor een deel...

Vorig jaar lieve Sint,

wilde ik wat vragen.

Of U niet eens zorgen kon,

dat ik een kind zou dragen.

U bent toch een Heilig man,

die maakt vele dromen waar.

Mag ik dan nog 1 keer wensen?

Mijn wens van vorig jaar?

Het is moeilijk Sinterklaasje,

om om je heen te zien

dat andere vrouwen zwanger zijn,

in mijn omgeving minstens 10.

Sint, zorg ervoor,

dat er gebeurt waarvan wij dromen,

en dat er uit mijn lichaam ook een baby'tje mag komen!

wanneer verander je

in een klein mensje?

Wanneer voel ik jou in mij?

Ik zal je beschermen

al mijn liefde geven

Ik zal alles voor je over hebben

als je maar in mij komt te leven

En dat ik je na negen maanden

in mijn armen mag sluiten

En dat ik je kan beschermen

tegen de grote mensenwereld, buiten

Mijn lieve kleine wonder

vooral jij in het bijzonder

Het is mijn grote wensje

lief klein mensje...

Bron: http://kinderwens.jouwpagina.nl

In mijn dromen ontmoet ik je steeds weer.

Droom na droom, keer op keer.

Dan kijk je me aan met wijze ogen

en een lach op je gezicht.

Vragen schieten door mijn hoofd

tranen rollen over mijn wangen.

Ik moet blijven lachen, heb ik mezelf beloofd

maar van binnen knaagt mijn stil verlangen..

Plots zie ik jou in mijn gedachten.

Nog onwetend maar sterk

heel klein en teer.

Een prachtig klein mens

Mijn stil verlangen, mijn stille wens...