Met buikpijn in mijn buik vertrokken we naar het echocentrum. We waren vroeg, en hadden nog een tijd voor koffie en thee. Een echtpaar kwam de echokamer uit. Ze keken niet blij. Hun blik leek zelfs een beetje afwezig. Ze hadden ook niet echt aandacht voor elkaar. Slecht nieuws, vroeg ik me af.

Na een paar minuutjes mochten wij de echokamer in. Een echoscopiste in een strak leren broekje stond ons te woord. Ze was heel vriendelijk, en ik kon me een beetje ontspannen.

De echoscopiste stelde ons een aantal vragen. Toen we alle vragen hadden gehad, mocht ik gaan liggen, en ging het licht uit. Op het scherm zag ik onze kleine, en ik dacht: Wat is die gegroeid. Het zag er nu ook echt als een kindje uit; alles was meer in verhouding. De echoscopiste gaf uitleg bij alles wat ze deed en zag. Ik vond dat wel prettig. Af en toe zaten we in spanning als ze iets goed zat te bekijken en niets zei. En dan kwam het verlossende woord, en konden we ons weer ontspannen.

Er waren geen bijzonderheden. Alles zag er goed uit. De kleine weegt nu 446 gram, en we weten het geslacht! Als ons zoontje van vier straks van school komt, vertel ik hem wat hij krijgt (een broertje of zusje), en mag hij het aan iedereen vertellen (omdat hij toch niet zijn mondje kan houden).

[update 21 wkn + 1 dag]

Ik had vanochtend een afspraak met de VK. Bloeddruk was goed, en ook kon ik het geluid van het hartje en de navelstreng horen. Ik wist niet dat het laatste geluid maakte. Ik moet over vier weekjes weer terugkomen, met 24-28 wkn voor suiker laten prikken, en voor 30 weken een groeiecho laten maken.

Ik was zo blij, totdat ik het echocentrum belde, en ik een onaardige vrouw van het callcentrum aan de lijn kreeg. Ze zei dat ik alleen op een dag en tijdstip kon dat ik mijn zoontje van school moest halen.

- Zij: "Hij heeft toch vakantie?" Ik: "Nee,hij gaat dan weer naar school."

- Zij: "Tegen die tijd heb je toch een oppas geregeld?" Ik: "Nee, wij wonen hier (R'dam) net, de rest van de familie woont in Amsterdam." Het blijft stil aan de andere kant van de lijn.

- Ik: "Moet het met 30 weken?" (Ik bedoelde: Kan het ook een weekje eerder of later, net als met de 20 wkn echo?) Zij (onaardig): "Dat is wat uw VK wilt."

Een andere dag was een zaterdag! Verder geen begrip van haar kant. Echt een !@#$-gesprek.

...

Hormonen...?

...

:sad11:

Mijn man zei: Bel over een paar weekjes weer. Misschien hebben ze dan een gaatje. Ik hoop niet dat ik dan weer die vrouw aan de lijn krijg!!!

[update 21 wkn + 2 dagen]

Gisteren las ik het verhaal van een mede-forumgebruikster (Zomer71). Je schrikt er toch van, en staat weer met beide benen op de grond. Nu stond ik vanochtend op, en bij het naar het toilet gaan zag ik weer een streep oud bloed op mijn maandverband zitten. Waar komt dat nu weer vandaan? Met de 20 wkn echo was ik vergeten te vragen of er nog iets van een bloedstolsel was te zien. Iets wat ik vanaf het begin van de zwangerschap al heb, maar de laatste tijd geen last meer van heb tot nu dan.

Eergisteren had ik de echo en gisteren mijn bezoekje aan de VK, en voelde ik me niet meer onzeker. Het lijkt langer geleden! Mijn zusje zei laatst: Elke vrouw is wel onzeker tijdens haar zwangerschap. De vrouw die niet onzeker is tijdens haar zwangerschap moet nog geboren worden. Zou dat waar zijn?

[update]

Ik vond een artikel waarin stond dat bij leverproblemen geen huidafwijkingen, rode vlekken of bulten te zien zijn. Ik heb daar wel last van, dus een goed teken?

Over twee uurtjes naar de huisarts.

[update]

De rode uitslag heeft geen nadelige gevolgen voor mijn zwangerschap. De huisarts denkt aan contactallergie. Ik vertelde hem dat ik een aardbeiendrankje had gedronken en last van zonne-allergie heb. Over die mogelijkheden hebben we het ook nog even gehad.

De uitslag moet na een aantal dagen afnemen. Als die erger wordt, wilt hij me doorsturen naar een dermatoloog om de oorzaak vast te stellen. Ik heb twee recepten meekregen: vaseline en een hormoonzalf. Ik gaf aan dat ik de hormoonzalf liever niet gebruikte. De huisarts vond alleen vaseline gebruiken geen probleem, maar gaf me het recept van de hormoonzalf toch mee; als het erger wordt kan ik de hormoonzalf alsnog bij de apotheek halen en gebruiken.

Ik ben blij dat het geen leverproblemen zijn, en dat het geen kwaad kan voor de baby.

De jeuk valt op dit moment mee. Ik heb er vooral last van als ik onder de warme douche sta. Dan begint het te prikken en te jeuken.

As vrijdag is de begrafenis, en ik zie er erg tegenop. Ik voel me emotioneel erg onstabiel, en ik weet niet hoe ik tot steun kan zijn voor mijn man.

Over vier weken hebben we een nieuwe afspraak met de VK, en een dag later een 20-weken echo. Nu is eerst deze periode door denk ik maar.

Ik heb een afspraak met de VK staan voor de 28e en een afspraak met het ziekenhuis de 29e. De afspraak met de VK is een intakegesprek. De afspraak met het ziekenhuis is een intakegesprek voor onderzoek tijdens de zwangerschap. Ik ben dan negen weken zwanger.

Ik wil een combinatietest laten uitvoeren; dat hebben we met de zwangerschap van ons zoontje ook gedaan: de bloedtest tussen de negende en veertiende week, en de nekplooimeting rond de twaalfde week. Ben ik dan wel op tijd als mijn intakegesprek pas met 9 weken plaatst vindt? Na deze twaalfde week zal ik aan familie en vrienden bekend maken dat ik zwanger ben. Verder zal ik dan ook informeren naar kraamhulp.

Voor onze verhuizing van Amsterdam naar Rotterdam heb ik bijna alle spullen van ons zoontje en mijn zwangerschap weggegeven aan een nichtje van mijn man, die zwanger is! Ik had toen geen concrete plannen om opnieuw het IVF-traject in te gaan. Ik denk dat ik veel van die spullen weer (deze keer via Markplaats ofzo) moet aanschaffen.

Mijn man kon niet met me mee naar binnen. Die wachtte in de wachtruimte samen met ons zoontje, die uitgerekend vandaag geen school had! Ik kwam daar pas laat achter.

Ik vertelde de arts over mijn bloedverlies. Ze maakte hiervan een aantekening en zei: Laten we maar snel kijken. Ik kleedde me uit, ging op de stoel liggen, en keek vol spanning naar de monitor. Ik zag een donkere vlek in de vorm van een cashewnoot met een wit vlekje erin. Het vlekje leek op een lampje dat aan en uit ging. Het was het hartje van onze kleine uk. Ik was dolblij, en voelde me opgelucht. Ook was het dooierzakje goed te zien. Onze uk is nu 1,08 cm groot.

De arts kon ook een bloedstolsel zien, en zei dat mijn lichaam die zelf wegwerkt of opneemt.

Ik 'voel' me nu pas echt zwanger.

Vanochtend had ik het huis gestofzuigd, en ik voelde al wat steken in mijn buik. Deze steken maakte plaats voor een flinke menstruatiekramp. Toen ik naar het toilet ging, zag ik bloed op mijn papier. Deze keer geen bruin, maar rose bloed! Ik schrok hier enorm van. Ik ben nu erg verdrietig, omdat ik denk dat deze poging uiteindelijk niet gelukt is.

Mijn temperatuur is ook niet meer hoog. Deze is gedaald tot onder de 37 graden Celsius. Dit is voor mij een teken dat ik ongesteld moet worden.

Het was vandaag mijn testdag (twaalf dagen na TP), maar ik had geen tests in huis. Omdat ik naar de WC moest, had ik mijn eerste ochtendurine in een bekertje opgevangen. Ik zei tegen mezelf: Als mijn temperatuur nog steeds niet onder de 37 graden Celsius gezakt is, koop ik een test. Mijn temperatuur was 37,1 graden Celsius.

Met mijn zoontje op de fiets naar de supermarkt voor wat boodschappen en naar de drogist voor een Clear Blue test en Kruidvat test. Toen ik thuis kwam, gierden de zenuwen door mijn lichaam. Ik wilde de gebruiksaanwijzing doornemen, maar mijn zoontje wilde perse een banaan en een appel. Die kleintjes voelen het als er iets aan de hand is! Ik liep naar de badkamer, dompelde het Clear Blue staafje 20 seconden in het bekertje urine, deed het dopje erop, legde het neer, en gooide de gebruiksaanwijzing over het staafje. Nadat ik een appel voor mijn zoontje had geschild, liep ik weer naar de badkamer, waar het staafje geduldig op het badkamermeubel lag te wachten. Ik tilde het papiertje voorzichtig op, en las: Zwanger 1-2. Ik was blij, en belde meteen mijn man op het werk. Hij zei dat hij blij was, maar ook voorzichtig wilde zijn. En, ik begrijp het. Ik heb hetzelfde. Ik ben ook een beetje bang om het te verliezen.

Ik hoop dat het blijft zitten. Ik hoop dat we bij onze 1e echo een hartje zullen zien kloppen. Angsten van de WW maken plaats voor andere angsten. Maar, toch ben ik voorzichtig blij.

Ik merk dat zo positief als ik vorige week was, zo negatief ben ik nu. Ik kan de PC ook moeilijk met rust laten. Al struinend over het Internet zoek ik na bevestiging: Wat voelen vrouwen de laatste dagen van hun WW?

update (20:40): Naast het ongigevoel heb ik nu ook pijn in mijn rug. De Red Devil is in aantocht, en hij doet dit met veel bombarie Uit frustratie heb ik een hele pizza en een blikje Nestea naar binnen gewerkt. Ik had eigenlijk wel een glaasje wijn of twee gewild, maar ik kon me bedwingen. Misschien na het weekend.

Nog zo iets stoms. Afgelopen zaterdag (de twintigste dag van mijn cyclus) was ik de vaginale bolletjes helemaal vergeten! Het was laat, en ik ging direct naar bed.

De terugplaatsing was zo gebeurd. Op het scherm kon ik alles volgen, en na de terugplaatsing zag ik ze allebei zitten. Het is nu afwachten. Natuur moet z’n werk doen. Ik weet dat er een kans is, maar zelf schat ik die kans heel klein in. Het is een kwestie van geluk en omstandigheden, en daar heb ik geen grip op. Dit is onze 4e IVF (we hebben 3 IVF-pogingen en 3 cryo-pogingen achter de rug). Zal het nu eindelijk raak worden?

Ik melde me vanochtend bij de balie, en was blij dat ik vijf minuten voor tijd was, toen de baliemedewerker me vertelde dat ik een uur te laat was.! Hoe heeft dat kunnen gebeuren? Tijdens mijn laatste echo voelde ik me niet helemaal lekker. Was dat misschien de reden dat ik het niet goed had gehoord?

Ook telde de arts rechts zes follikels en links slechts twee! Drie jaar geleden kon ik dertien tot zestien follikels op de monitor zien. Dat is nu de helft minder. Mijn linkereierstok is na achtentwintig dienstjaren al half met de VUT. En dat geeft mij het gevoel dat ik oud ben.

En ik sla meteen aan het rekenen: 8 follikels, 5 eicellen, 2 bevruchtingen... Als alles goed gaat! Ik lees het op het forum, en ik zeg het ook tegen anderen: Je hoeft maar een goeie te hebben. Maar diezelfde woorden helpen bij mij niet. Ik denk: Zal ik het forum afstruinen op berichten van vrouwen die met weinig follikels zwanger zijn geworden? Maar dat heeft toch geen zin, want we zijn allemaal anders. Wat voor de een geldt hoeft voor de ander niet zo te zijn.

Aan de andere kant ben ik van die grote aantallen follikels niet zwanger geraakt. Laat ik mezelf maar troosten met de woorden: Niet kwantiteit maar kwaliteit dat geldt. Maar dan nog moet er wel een bevruchting van een eicel plaatsvinden!

Pfff... Ik denk dat mijn hoop toch iets te 'optimistisch' was.

Het gaat gelukkig een stuk beter met me.

CD = cyclusdag

Verder zijn we druk met de verbouwing van ons huis. Zoveel beslissingen. Soms over hele kleine dingen. Op welke plaats komen de wandcontactdozen en de lichtpunten en dat soort zaken? En dan hebben we het echt over cm's. Ik voel me de laatste dagen dan ook niet echt ontspannen.

Ons zoontje gaat ook bijna naar school. Naar een school dat niet onze voorkeur heeft. Hij staat op een wachtlijst bij een drietal andere scholen! Ja, het is te gek voor worden. Dus dat brengt ook de nodige zorgen met zich mee.

Ik hoop dat ik snel weer beter word. Dan kan ik hier beter mee omgaan.

Ik heb vanochtend de IVF-poli gebeld, en ik kan morgen starten met de hormonen. Puregon. Dit is voor mij een nieuwe hormoon. Eerdere behandelingen kreeg ik Gonal-F voorgeschreven.

Eindelijk was het zover. Vandaag mochten we naar het ziekenhuis voor ons intakegesprek. Ik vermoedde dat ik een echo kreeg, en schoor nog even mijn benen onder de douche. Au, het goedkope wegwerpmesje schaafde zo een lapje vel ter grootte van 4 cm van mijn been, en de wond begon hevig te bloeden. Gelukkig kwam mijn man net thuis van het werk, zodat hij een pleister voor me kon halen. Normaal gebruik ik deze mesjes niet, maar er was geen tijd om mijn benen te epileren met het epileerapparaat.

We konden met het KDV niks regelen voor ons zoontje, dus ons zoontje ging ook mee. We wonen sinds vier maanden in R'dam, en we hebben hier geen familie die even op ons zoontje kon passen. Nou, toen we weg wilden gaan, verzette hij zich. Die kleintjes voelen op de een of andere manier dat er iets aan de hand is. Gelukkig duurde zijn verzet niet lang.

Toen we bij de parkeergarage van het ziekenhuis kwamen, stond er een flinke file. De parkeergarage was vol, en we moeste netjes op onze buurt wachten. Het duurde zo'n 15-20 min, voordat we onze auto konden parkeren.

We melden ons bij de receptie, en gingen zitten. Ik moest - van de zenuwen, denk ik - naar het toilet, en toen ik hiervan terug kwam was ik aan de beurt.

De arts vroeg naar de formulieren, die tijdens de informatiebijeenkomst waren uitgedeeld, en vertelde me welke hormonen ik ging gebruiken. Puregon en Orgalutran. Dit zijn voor mij onbekende hormonen. De hormonen kreeg ik zo mee, ik hoefde hiervoor niet naar de apotheek met een recept. Ik vroeg naar de kosten van de behandeling. 3500 - 4000 EUR, antwoordde ze. Ze zei dat ze ervoor zou zorgen dat ik niet teveel hormonen meekreeg, zodat we niet teveel zouden betalen. Ze wilde ook een echo afnemen. Mijn zoontje en mijn man gingen naar de wachtkamer. Ze zei dat ik een goede AMH-waarde had, en dat alles er goed uitzag. Wel vreemd. Bij het AMC krijg je een uitgangsecho in de cyclus dat je met de hormonen begint. In dit ziekenhuis krijg je een cyclus eerder een echo.

Hierna hadden we een gesprek met de verpleegkundige voor een prikinstructie. Ik zei tegen mijn man, dat hij en ons zoontje niet mee hoefden. De verpleegster nam mijn bloeddruk op. Die was laag. Dit had ik nooit eerder meegemaakt. Kwam dit door de stress en zenuwen? Ondanks mijn eerdere IVF-behandelingen waren een aantal dingen nieuw. Ik was niet bekend met Puregon, en ook niet met de pen. Ik gebruikte ook geen alcoholdoekjes om de (Gonal-F) pen te ontsmetten voor en na gebruik. Ook het behandelschema werd uitgelegd. Het was veel informatie.

Als laatste lieten we beiden wat bloed afnemen. Mijn zoontje ging mee, en keek belangstellend toe. Hij had dit al eens eerder gezien, en toen was hij ook al zo stil. Van de verpleegster kreeg hij een spuitje mee.

Verwacht wordt dat ik omstreeks de 24e zal starten met de hormonen, en dat de punctie in week 6 zal plaatsvinden. Spannend allemaal. Ik hoop dat de hormonen aanslaan. Ik heb deze hormonen nooit eerder gebruikt. En, dat er wat moois uit voortkomt.

De rit over de Maasboulevard naar het ziekenhuis ging vlot. Dat is overdag wel heel anders. Gelukkig waren we niet te laat, want we liepen naar de verkeerde ingang. Nog voordat we de receptioniste konden vertellen waarvoor we kwamen, zei ze al dat we in het verkeerde gebouw zaten.

Uiteindelijk waren we op tijd, en hadden we zelfs nog tijd om ons zelf een bakje koffie in te schenken. De zaal was een stuk kleiner dan die van het VUMC, en ook een stuk minder vol. Ik had het idee dat er ook veel oudere vrouwen (van mijn leeftijd) in de zaal zaten. Ik kan ernaast zitten (misschien lijken ze een stuk ouder dan ze in werkelijkheid zijn!). Dat gaf me een gerust gevoel. Ik was niet de enige 40+.

Het voordeel van mijn leeftijd is dat ik zowieso buiten de boot val wb de onderzoeken. Die gaan tot een leeftijd van 38, 39 jaar, en dat ben ik al een tijdje niet meer. Met het IVF-traject van mijn zoontje deed ik aan geen elk onderzoek mee. Ik geloof dat er ook geen onderzoeken waren. Toen we voor een tweede kindje gingen, deed ik dat wel. Extra hormonen om de kwaliteit van de embryo's omhoog te krijgen, een andere manier van terugplaatsing. Achteraf denk ik: Waren deze onderzoeken van invloed geweest op het niet slagen van de laatste IVF/cryo-pogingen? God knows. De volgende stap is het intakegesprek.

De aannemer is vandaag gestart met de verbouwing van ons huis. Deze verbouwing zal 10 weken duren (waarschijnlijk langer). Tot die tijd zitten we in een huurwoning, en een gedeelte van onze spullen in de opslag (in Amsterdam).

Vanavond vindt de voorlichtingsavond plaats. Dit is niet onbekend voor ons. Ruim vijf jaar geleden hebben we die ook moeten bijwonen, weliswaar in een ander ziekenhuis. Het nichtje van mijn man zal op ons zoontje van drie (bijna vier) passen. Ik hoop dat hij lekker doorslaapt, en niet gaat liggen spoken.

Over twee maandjes gaat ons zoontje naar school (groep 1), wordt mijn man 50 jaar (!), en moeten de spullen van onze huurwoning en de spullen in de opslag naar ons huis verhuist worden.

Het geld stroomt sneller naar buiten, dan naar binnen: verhuiskosten, dubbele lasten, verbouwingskosten met -tig toeslagen, het KDV, en andere vaste lasten zoals verzekeringen, opslagkosten, etc. En, nu de kosten voor de behandeling. Het is echter iets wat ik graag wil, en waar ik ook voor wil gaan. Met de feestdagen heb ik de sterke drank laten staan; zelfs van de champagne heb ik slechts een slokje genomen, en ik probeer op mijn voeding te letten. Helaas ben ik wel ziek geworden, en is dat nog steeds niet helemaal over (verkouden, hoesten en moe).

Ik heb zin in de voorlichtingsavond. De 1e keer vond ik het indrukwekkend om zoveel stelletjes met 'hetzelfde' probleem te zien. Het getal 1 op de 6 kreeg een gezicht. Na dit krijgen we een intakegesprek, en daarna kunnen we starten met de behandeling!

Terwijl ik dit zo schrijf, zie ik vanuit mijn ooghoeken de banner van Human First staan. Ik heb er weleens over nagedacht om een IVF-behandeling in Turkije te ondergaan. Omdat ik het gevoel heb dat ze hier in Nederland wat voorzichtig zijn met hun IVF-procedures. Maar ja, ik ga liever na een TP op vakantie dan voor een TP. Die wachtweken maken het allemaal zo ontzettend moeilijk. En dan met name de laatste week.

Volgend jaar gaat het allemaal gebeuren. De komende dagen eerst gewoon genieten van de feestdagen.