Toen Ingmar en ik de afgelopen week terug gingen naar de kliniek was ik voorbereid op het aller ergste. Had de dokter tenslotte niet met de meest kalmste uitleg ooit voorzichtig het einde van mijn vruchtbaarheid neer gelegd aan onze voeten. De laatste weken heb ik alleen maar zeepbellen getekend en geschilderd. POF beheerste mijn hele gang van leven. Het nieuws dat mijn jaarcontract niet werd voorgezet was wel het laatste waar ik mij druk om maakte. Dus hoe raar was het dan ook dat afgelopen donderdag we werden begroet door een opgewekte dokter. ´Hebben jullie er nog over nagedacht, wat jullie willen doen?’, vroeg de dokter met een warme lach. Hebben we er nog over nagedacht. Wel, het is natuurlijk lastig om uit een emotionele rollercoaster te stappen als je net in je karretje vastgegespt over de eerste grote heuvel hangt. Het punt dat binnen een paar seconden de vrije val begint en je met een enorme vaart een baan door moet zonder te weten of er ook een looping in je verschiet ligt. Er is niet aan te ontsnappen. Het werkt door in de dromen die nachtmerries worden, het zijn de vrouwen die je spreekt in je omgeving die hun eigen verhaal vertellen en een lijden maar ook geluk delen. Hoe kan iemand daar ooit aan ontsnappen. Hoe kan je niet verwonderen ’s ochtends als je in de spiegel kijkt of het nu de kinderwens is dat je zo doet voelen of de dreigende botontkalking kwesties wat eigenlijk alleen maar een onderwerp voor mijn moeder hoort te zijn.

De ethische dilemma’s terzijde vertel ik de dokter dat Eiceldonatie de beste oplossing zou zijn, zodat ik iets kan ondervinden wat zoveel vrouwen over de hele wereld als natuurlijk of zelfs gewoon beschouwen. Ik wil zo graag weten hoe het voelt om een kindje te voelen trappen van binnen uit. Of zelfs hoe het is om dikke enkels te krijgen. Als dat dan maar datgene oplevert wat we allemaal zoeken. Geluk, verpakt in een te groot pakje. Wakker van de meest traumatische ervaring die een mens ooit in zijn hele leven kan meemaken. Een geboorte, niet alleen van een gewenst en geliefd kind, maar ook van een moeder. De dokter is natuurlijk deze ziel roerselen bespaart gebleven, maar de antwoord was duidelijk genoeg. Liever IVF proberen tegen beter weten in dan ooit te moeten afvragen wat het had kunnen zijn.

De dokter knikt begripvol en stort in ene dat ene bericht uit wat mij tot op dit moment heeft achtergelaten als een vertwijfeld mens. De bloedwaardes waren terug van de vorige test. En ze waren lager, veel lager. Zo rond de 11 meende hij. 11 FSH? Mijn hart sloeg over terwijl hij keek in zijn computer. Nee, het was zelfs lager, 9. Onder de 10 is normaal en nu was het in ene 9. Hoe kan de waarde van 20,5 naar 9 zijn gegaan in een paar maanden tijd? Ja, dat was inderdaad een betere uitslag zei hij, maar alsnog telt de hoogste waarde. O kom op dacht ik nog even. Dat is gewoon niet eerlijk. Als die 20,5 nooit was gemeten dan was het woord POF nog niet eens om de hoek komen kijken. Was er geen twijfel over de toekomst of over vervroegde overgang met alle aspecten. De rest van de gesprek ging veel langs me heen. Maar het belangrijkste galmt nog steeds na in mijn hoofd. We gaan IVF proberen. Ze geven mij de hoogste dosering van hormonen en als het dan lukt om minimaal 4 grote eiblaasjes te produceren dan mogen we de volgende stap ondernemen. Maar voordat er nog een uitleg wordt gegeven moet hij eerst nog een echoscopie doen. Dat ik net die dag ongesteld ben geworden lijkt alleen de dokter een goed moment te vinden. Net als de vorige echoscopie is het dé juiste moment om de oogst van de aankomende maand in te schatten. Terwijl ik nog zit na te denken over hormonen en andere fysieke raadsels pakt de dokter een mooi voorbeeld map vol met plaatjes over IVF en de stadia. Hormonen toedienen door prikken te geven is dan wel mijn laatste zorg. Ik ben nogal op de plaatjes gericht, maar het plaatje van de naald door mijn lichaam heen op weg naar eierstokken was nou net iets te gedetailleerd. Ook de dokter merkt dat en moet toch wel concluderen dat ik een beetje wit weg trek. Ik weet niet wat ik nou erger vind. Straks met mijn benen in de meest ongewilde pose in de beugels hangen of de gedetailleerde tekening van een naald die op weg gaat naar de heilige graal.

Als er na de uitleg de weg wordt vervolgd op weg naar de echoscopie voel ik de paniek van binnen opbouwen. Wat als er nou geen eiblaasjes te zien zijn, zou hij ons dan nog wel verder helpen? Na de ongemakkelijke houding aan te hebben genomen en de apparaat op weg gaat op zoek naar de eierstokken blijkt mijn angst onterecht. Weer is er op 1 eierstok maar een blaasje te zien. Maar op de andere zijn er maar liefst 6 andere te tellen. Het lijkt elke keer maar beter te worden. Het is een lange zit met elke keer een andere meevaller. Hoe kan alles nou in ene zo anders zijn. Hoe kan het nou dat ik in ene ‘normale’ hormoonwaardes heb en toch ook één defecte eierstok.

Terug achter zijn bureau stelt de dokter dat ik waarschijnlijk een eenzijdige POF heb. Zijn amusante glimlach laat duidelijk blijken dat er hoop gloort. Maar terwijl we terug lopen naar de auto vraag ik me nog steeds af of dit een gemene grap is of dat door mijn halve POF ik moet denken aan halve maatregelen. En zo ja, welke dan? Je hebt botontkalking of niet, maar geen halve botontkalking. Je kan 1 of misschien zelfs 2 kinderen krijgen voor de prijs van 1, maar geen halve. En toch zit ik met een halve POF. Met een halve waarheid en met een halve hoop voor de toekomst.

• Slecht werkende eierstok(ken)
  
• Hormoon mix
  
• Extra set handen (partner knows best)
  
• Zout gewonnen uit tranen
  
• Peper (het liefste vers uit de molen)
  

Werkwijze:

• Laat de eieren niet te oud worden; de smaak kan dan tegen vallen
  
• Leng de hormoon mix aan, niet teveel voor het beste resultaat
  
• Gebruik de extra set handen om door te mixen als het soms iets te zwaar wordt
  
• Voorzichtig met de zout! (je weet wat ze zeggen van alles waar ‘te’ voor staat)
  
• Gebruik de peper, vers uit de molen, met mate – overmaat schaadt en niemand wil ook iets smakeloos op zijn bord
  

Met een angstig hart tel ik langzaam de dagen af tot ik de uitslag krijg van de fertiliteitskliniek. Wel of geen IVF met eigen eicellen, daar draait het nu om. De realisatie dat er wellicht nog wel hoop is probeer ik snel weer weg te stoppen. Het heeft geen zin om me daar alleen maar op te focussen. De weg naar eiceldonatie lijkt tijdelijk bevroren. Net als een boerenslootje dat in de aantocht van de winter de spiegelende oppervlakte uitnodigend laat blinken in de verre winterzon. Je voelt het in de diepste van je beenderen, de winter zet door en je kunt binnenkort een stap wagen op het prille ijs of de dooi slaat alles kapot. Zo is het nu met de medische-malle-molen ook. Ik schipper tussen de seizoenen in, wetend dat al lang ergens de uitslagen bekend zijn, dat een arts al lang weet wat hij zal zeggen binnenkort. Maar we zullen moeten wachten.

Het feit dat we niets meer kunnen doen dan dat en ik geen spontane zwangerschap hoef te verwachten heeft na een paar gedesillusioneerde weken plaats gemaakt voor andere belangrijke zaken. Terwijl mijn vriend de eerste presentie van zijn nieuwe cd heeft gehad, heb ik de opening van een groepsexpositie bijgewoond, waar ik zelf aan mee doe. Alles was een tijdje bevroren, maar de dooi is ingezet voor die activiteiten. Het lijkt bijna weer alsof ik echt leef. Niet meer de kalender-aukje die alleen nog maar bezig is met een kinderwens tegen wil en dank. Ik heb het laten rusten, althans overdag. Want ’s avonds zijn de dromen bikkelhard. Ik droom over kinderen, allemaal van ons beiden. De ene keer lijken ze op ons, de andere keer hebben ze alle kleuren van de regenboog. Én juist vanwege al dat wachten. Vanwege al dat willen heb ik het meest dierbaarste laten lopen. Ik realiseerde dat pas echt na een verhaal van een collega.

Zij vertelde over een kennis van haar. Hij en zijn vrouw zijn al tijden bezig om een kindje te verwekken. Nu dat ze aangewezen zijn op IVF heeft hij een bijzondere rust hervonden. Natuurlijk vond hij als elke man seks geen probleem en in het begin was de frequente gang naar het bed geen last voor hem. Toch werd de sfeer anders naar mate de tijd verstreek. Hij begon zich meer en meer een gedwongen participant te voelen. Of in zijn eigen woorden: “een fokkonijn”. Nu zijn vrouw ook inzag dat het zonder hulp niet meer ging lukken, moest hij het eerst met de absentie van seks stellen, maar is onder tussen het vrijen weer terug gekomen en hoe. Ze lijken wel weer te zijn aangeland in het begin van hun relatie, waar de verliefdheid het paar op zweepte in liefdevolle aanrakingen en fantastische seks. Okay, de frequentie zoals alleen verliefde tieners dat kunnen, dat niet. Maar het was terug. Het bed was weer hun rijk, zijn rijk.

Het mag duidelijk zijn dat geen enkele man ongevoelig is voor de gedreven vruchtbare vrouw. Als zo’n vrouw zijnde, moet ik dan ook mijn schuld hierin tegenover mijn vent beamen. Ondanks alles wat ik me eerder heb voorgenomen, is de kinderwens ontaard in een onuitgesproken strijd tegen de tijd en ratio. Het ging al lang niet meer om de liefde te vieren maar om hem te consumeren voor maar één doel. Het kind. Dat moest er komen tegen wil en dank. En ondanks het verschrikkelijke nieuws over POF heb ik ook voor het eerst in tijden niet met de kinderwens in het achterhoofd me toegelaten om te genieten. Wat is dat toch, dat wij vrouwen zo gefocust kunnen zijn dat we onze liefde beteugelen en alleen maar met het lichaam bezig zijn. Want de liefde en spirituele kant van seks is erg belangrijk. Zij voedt de band tussen twee mensen en zij is de reden dat een hele generatie ons vrouwen bevrijden. Want baas zijn over eigen buik, is zo gewoon voor ons Nederlandse vrouwen, dat we er eigenlijk niet eens meer bij stil staan.

Niet alleen in geboorte beperking, maar ook zeker binnen vruchtbaarheidsbehandeling biedt de revolutie ons mogelijkheden die onze oma’s vaak niet eens gekend hebben. Ter illustratie, mijn oma had na de basisschool nooit doorgeleerd. Zelfs tijdens haar zwangerschap dacht ze echt dat haar kind uit haar navel tevoorschijn zou komen. Misschien was ze niet zo slim, maar de vroedvrouw heeft haar goed uit de droom geholpen. Toen mijn oma ook na het overlijden van haar man zich eenzaam voelde, vroeg ik haar wel eens of ze niet een nieuwe man wilde. Zij antwoorde echter dat mannen maar geïnteresseerd zijn in één ding en dat zij daar de sjeu niet echt van in kon zien. Hoe anders is het voor onze moeders en onszelf. De seksuele revolutie heeft ons verstandige individuen gemaakt met een liefde voor het leven en seks.

Daarnaast is er ook iets te zeggen over de westerse vrouwen zoals wij zelf, die gedreven door de kinderwens bepaalde standjes aanmeten in de hoop op die manier het proces te willen vlotten. Hoeveel van ons plaatsen niet een kussen onder de derrière zodat er maar zo min mogelijk liefdesvocht kan ontsnappen? Hoewel dat misschien wel een praktische oorsprong heeft doen we onszelf en onze partners te kort. We hebben meer te bieden dan alleen te ontvangen voor sluimerende eitjes. De kracht ligt ook daarin, want het schijnt dat als een vrouw meer geniet dat de smering gestel het beste werkt, de snelweg waarop de soldaatjes de weg vinden naar de grootste cel die het menselijk lichaam produceert verkent. Onze eicel.

Met dat in het achterhoofd en vooral het feit dat ik me schaam over dat de laatste tijd ons seksleven niet meer zo vol is als het eerder was, bekijk ik een site met uitdagende lingerie. Het wordt tijd om de rekening te vereffenen. Om het heft in eigen hand te nemen en op zoek te gaan naar de aanrakingen die tintelen. Niet vanuit een kinderwens, maar vanuit de wens om mijn liefde te verklaren. Om mijn vent het gevoel te geven dat hij meer is dan een fokkonijn en dat hij meer is dan alleen een middel om een bepaald doel te bereiken.

Laat de revolutie beginnen!!!!!

Het begon allemaal zaterdag, toen de maandelijkse stond zich aandiende. Normaliter is dat altijd een periode van teleurstelling, van een afscheid. Elke keer als dat rode levenswater zich laat zien verlies ik een klein beetje hoop om een paar dagen later weer met frisse moed door te gaan. Hopen op wat iedereen hier het allerliefste ziet. Een gezond kindje. De doelmatige seks die al lang niet meer het karakter hebben van wat het ooit was is met spanning omgeven. Zou het dan dit keer eindelijk raak zijn? Maar zaterdagavond was het anders want de consequentie van dit vloeien bracht een ander doel met zich mee. Zo belde ik zondag ochtend voor de echo en het bloedprikken dat al dagen mij achtervolgd. Waarom onderzoeken als al duidelijk is dat het allemaal niet zoveel meer is? Dat er maar kleine kansen zijn en dat mijn geluk ik daar dan ook zeker niet op ga rekenen. De afspraak was zo gemaakt en voor we het goed en wel door hadden waren we op weg naar de kliniek. De spanning gierde door mijn lijf.

Het was ook de eerste keer dat ik in een wachtkamer zat met allemaal stellen. De spanning voelbaar bij iedereen. En ook al weet je allemaal van elkaar dat je in een zelfde soort schuitje zit worden er geen woorden gewisseld. Allerlei stellen met verschillende achtergronden met een gemeenschappelijk lijden. Zo oneerlijk. Als er vervolgens een stel binnenkomt met een klein ventje zie je duidelijk hoe iedereen er mee omgaat. De paar wrange, pijnlijke blikken van een paar mensen of het hoopvolle en liefdevolle glimlachen van een ander. Het is een duidelijk beeld dat geen uitleg hoeft te hebben. 1 Voor 1 gaan er paren weg. En voor we het weten zijn we aan de beurt. Voor het eerst wordt ik geconfronteerd met een andere medische stoel dan die van mijn eerste gynaecoloog. Een aardig en open gezicht stelt zich voor en ik voel me meteen bij haar op me gemak. Ze stelt mij vragen, of ik alles goed begrepen heb. Wat valt er niet te begrijpen? Dit onderzoek is een confrontatie, maar geen begin van een mogelijk eigen kindje. De vrouwelijke arts kijkt streng door haar zachte trekken heen. Haar kalmte ondersteunt haar wijze raad. Stapje voor stapje maant ze mij.

Het plaatsnemen in de stoel, de benen in de beugels en in de meest onvriendelijke houding lig ik daar. Ze stelt me weer gerust. ‘Voor ongelukken, trauma’s ben ik niet gebouwd’ zegt ze, ‘maar met dit natuurlijk vloeien heb ik geen probleem.’ Nou dat is dan een van ons, ik vind het verschrikkelijk om dit te moeten doen. Ik heb altijd al een hekel gehad aan mijn eigen vloeien. Mijn moeder vond mijn eerste menstruatie fantastisch. Je wordt een volwassen vrouw had ze gezegd. Ze had me een cadeau gegeven en taart gehaald, want zo stelde ze, haar moeder had haar niets verteld. Ze had het als een verschrikking ervaren en dacht dat ze erg ziek was. Mijn oma had kil geantwoord dat het normaal was, gaf haar een katoenen lap voor in de onderbroek en zei dat ze dat van nu af aan altijd kon verwachten. De weerzin die mijn moeder had opgebouwd met het handelen van mijn oma had haar doen besluiten dat zij dat anders ging doen. En op zich, die eerste keer, de eerste menstruatie was dus eigenlijk een feestje voor mij. Toch ging dat snel over tot een afgrijzen, want ik kan er niets aan doen. Ik voel me elke keer weer een vies wezen.

Op het scherm zie ik een grijze lucht waarbij er allemaal vormen zich laten zien op weg naar de schatkisten. Stap voor stap zie ik mijn binnenste als een vervaalde oude foto voor bij komen. Mijn baarmoeder en blaas als ze dan eindelijk het bloedvat vind op weg naar het kostbaarste bezit. Mijn eierstok is duidelijk niet erg aanwezig, ze wijst 1 zwart blaasje aan. Eentje maar, dat had ik wel verwacht, geen goed nieuws. De arts brengt vervolgens de echoscoop naar de tweede bloedbaan en volgt het tot de tweede schatkamer. En daar zijn er meer. Nog 4 en dus heb ik er 5, 5! Mijn enthousiasme is duidelijk aanwezig. Ik vertel over mijn nachtmerries van dat ik alleen maar een verdroogd rozijntje te zien zou krijgen. ‘Wel nee ’zegt de arts, ‘maar het is duidelijk wat voor impact het allemaal met zich mee draagt.’ Nou dat zeker. 5 Ei blaasjes, wat betekent dat? De arts legt uit dat zij geen uitspraken kan doen. Ze kijkt mij indringend aan als ze de woorden uitspreekt: het zijn er niet veel, maar ook niet weinig. Voor het eerst ratel ik niet zenuwachtig door en ik voel me ineens een winnaar. In ene is er weer een warme lichtstraal in deze koele kamer, in ene is er weer een sprankje hoop. Ze verteld dat ik nog moet bloedprikken en dat de gezamenlijke uitslag op de 21^ste met dokter Cohlen het uur van de waarheid zal zijn. Wel of geen poging met eigen genetisch materiaal. Terwijl ik al bijna zeker wist dat ik daar niet meer op hoefde te rekenen. 5! Niet geen een, of maar eentje, maar 5!

Tot 21 juli denk ik niet meer aan teveel dingen, maar ben ik gelukkig, want ik ben nog niet helemaal uitgerangeerd. Okay, mijn voorraad is klein, en tja, het zal nooit een voetbalveld kunnen bevolken, maar er is er maar 1 nodig. Als ik dan thuis kom kan ik alleen nog maar één getal herhalen de hele dag door: 5!

Kim pakt een sigaret, en na twee keer inhaleren zegt ze het nog een keer: ‘ik denk dat het risico wel mee valt’ zegt ze. ‘en ik ben vandaag ook voor het eerst in tijden weer ongesteld. Ik heb geen nieuwe prikpil meer genomen’. In een autonome beweging tipt ze de as af in een asbak. Op de glazen tafel liggen allerlei acryl kunstnagels. Haar nieuwe project. Ze ís ook net als mij. Onbezonnen, direct, open en vooral enorm getalenteerd als creatieveling. Een eigenschap wat ik zo graag had willen doorgeven met mijn eigen genen. Naast haar tatoeëren schilderen we samen wel eens. Ik probeer haar zoveel mogelijk te leren wat ik zelf allemaal op de academie heb meegekregen. Maar net als mij is ze stront eigenwijs en zo doet ze haar eigen ding. Het is dan ook totaal geen verrassing dat we kunnen lezen en schrijven met elkaar. En nu maakt ze me het zo verschrikkelijk moeilijk. Want omgekeerd zou ik het tegen haar zeggen. Nou en, het leven zit vol met risico’s en laten we wel zijn – zo veel vrouwen ondergaan IVF, de meeste hebben daar geen blijvende schade aan overgehouden. Ik speel met een kunstnagel waar miniatuur levendige bloemen op zijn geschilderd. Ze gaat meteen weer verder, ‘ik heb ook al ziekenhuizen opgebeld, en er zijn een paar die ons wel willen helpen.’ Mijn hoofd bonkt en ik wil haar alleen maar om de armen vliegen. Haar gezicht in mijn handen houden en zeggen: okay, wanneer zullen we beginnen. Maar ik mag het niet van mijzelf. Ik vertel haar dat ook en ze schud haar hoofd en zegt dat het aanbod toch wel blijft gelden. We komen er vandaag toch niet uit. Waar is die maatschappelijk werker waar ik voor op de lijst sta. Ik heb haar zo verschrikkelijk hard nodig om mijn gedachtes te toetsen. Ondertussen zitten onze mannen beneden in de woonkamer over muziek en hun gezamenlijk band te praten. Ik vraag maar snel hoe het met haar relatie gaat en ze geeft aan dat ze wel eens blijer is geweest. Dat ze graag zou willen dat ze er dingen aan kon veranderen en we moeten allebei glimlachen om onze eigen gereide mannen.

Als we weer naar beneden gaan verteld mijn vriend net aan de andere man dat voor ons werk altijd het middel is geweest om het doel te heiligen. We hebben dat allemaal gemeen. Voltijd muzikant of kunstenaar zijn is lastig, zeker in de huidige samenleving. Niemand die het ziet, maar we werken dubbel zo hard. Overdag om de rekeningen te betalen en de avonden voor de passie. Geen hobby, maar passie. Een essentieel verschil, een levenswijze die gekozen is, maar waar eigenlijk op natuurlijke manier niet omheen is te komen. Mensen zien niet in dat het afgezien van jaren studeren het soms wel 30 uur duurt voordat een schilderij is zoals het dan zou moeten zijn. Sommigen schrikken bij het zien van de ware kostprijs en het is iets wat ik ook nog niet kan vragen, omdat mijn naam nog steeds niet gevestigd is. En dat geld ook voor de muzikanten. Niemand ziet hoe intensief en vaak ze moeten oefenen in de week. Hoeveel organisatie het vergt om 4 of 5 koppen in dezelfde richting te krijgen. Wat het kost om een plaat op te nemen, cd uit te brengen en allerlei kosten er omheen. Of wat de reiskosten inhouden om de hele meute op tijd in het zuiden van het land te krijgen. Toch proberen mensen dan altijd weer ze te boeken voor een beschamend bedrag of een krat bier. De jongens hebben daar zeker een hekel aan maar, hé, spelen willen ze zo graag dat ze geregeld weer met goede moed op pad gaan.

Zo is het eigenlijk ook met eiceldonatie. Er is te weinig van bekend in de samenleving, misschien dat er daarom wel zo weinig donoren zijn. En als je er een vind, dan moeten ze wel volgens de spelregels spelen. Zo werkt het nou eenmaal. Via Freya heb ik een oproep geplaatst bij diverse fora. Ik ben daar vakkundig verwijderd binnen een paar klikken. Heel begrijpelijk, maar ook wrang. Hoewel ik niet zo zeer direct verwacht had dat er een donor uit voort zou komen was voor mij ook de noodzaak om de klok te luiden. Om iedereen wereldkundig te maken dat er zoiets als POF bestaat. Ik reageer dan ook niet emotioneel op reacties waarom ik niet iemand zoek in mijn eigen omgeving. Maar leg het uit. Het kan een goede vriendin van je overkomen, denk gewoon aan mijn verhaal voor als je straks met gezonde kids op je schoot zit. Bedenk dan dat je met wat pijn en moeite iemand de wereld kan aanbieden. Dat het niet zo zeer om mij persoonlijk gaat, maar houd de optie open voor iemand in je omgeving. Het heeft mij geholpen om op een dergelijk manier mijn ‘ei’ kwijt te kunnen. En ik hoop dat mijn vriend net als mij instemt met een documentaire maakster waarmee ik in gesprek ben. Zij wil op een menselijke manier deze problemen op beeld vast leggen. En dat vind ik dan ook een goede manier om mijn verhaal te vertellen. En dat zal mij vast helpen om de orde op zaken te stellen.

Als we terug rijden naar huis vertel ik mijn vriend over onze wens donor. Over hoe mijn vriendin al zo hard haar best doet en alleen maar ons wil helpen. Dat als ik tegen haar zeg dat ik het ook fijn zou vinden dat als het kind de mogelijkheid open houdt om vragen te stellen over haar biologische roots dat zij die zou kunnen vinden in haar, die prachtige onzelfzuchtige jonge vrouw dat ze is. Mijn vriendin reageerde weer zoals ik het liefste dat had gewild: ‘joh, het is maar een bouwsteentje, ik heb er voor de rest niets mee te maken.’ Mijn vriend en ik overpeinzen de kwestie op weg naar huis. Het donkere polderlandschap heeft wat aan zijn eenzaamheid ingeboet vanavond en het lijkt warmer dan voorheen. ‘En wat als we nu ook tegelijkertijd eicellen van haar kunnen laten invriezen als een soort van verzekering’ zegt mijn vriend. Wat dan? Ik zucht diep terwijl ik Kampen alweer zie opdoemen voor de auto. ‘Ja’, zeg ik, ‘dan zou dat misschien wel de oplossing zijn, maar alsnog blijven de ethische kwesties overeind’. Ik hoop dat die maatschappelijk werker snel belt. Want het zou alles makkelijker maken om haar als donor te accepteren, maar ik heb iemand nodig om mijn egoïstische gedachtes te toetsen, om de juiste beslissing te nemen. Niet zozeer voor ons of de donor, maar ook voor het doel. Het wenskind, die er vast we zal komen, hoe dan ook.

Hoewel het nieuws nog moet zinken zijn de afgelopen weken een goede voorbereiding gebleken. Ik was vast gaan schreeuwen door de tranen heen, maar ik was ten minste van te voren ingelezen. Toch is de klap in mijn gezicht dof en ik maak me meteen zorgen om mijn lieve vent. Hij heeft al weken lang geroepen dat ik niet zo negatief moest doen, en dat de dokters vast nog wel iets kunnen betekenen voor ons. Maar niets is minder waar. Ik heb het gevoel alsof mijn hart twee keer wordt opengereten, een keer voor mezelf en de ander voor hem. Het uitblijven van een zwangerschap is verschrikkelijk. De wetenschap dat ik hem geen kind kan geven die ook mij genetisch reflecteert lijkt langzaam een realiteit ook voor hem te worden. Terwijl ik hem zie worstelen met de kalme uitleg van de dokter van vanmorgen zoek ik op internet tegen beter weten in informatie. Je hoopt altijd op een mogelijkheid. De arts wil nog meekijken naar een Antrale Follikel Count, om zo de kwantiteit vast te stellen. Maar om de kwaliteit te onderzoeken, daar zijn geen middelen voor. Als hij dan de uitslag van de soldaatjes van mijn vent erbij zoekt blijken die erg goed. 160 Miljoen telt zijn leger! Dat is ruim 3 keer de ´normale´ waarde. Dan heb ik toch zeker de grootste klutseieren die er maar te vinden zijn. Want als die invasie niets kan uitbrengen, wat dan nog wel?

Het antwoord ligt in dezelfde benaming als de aandoening. Ik heb een eitje nodig, op de pof. En ook nu al is duidelijk dat als ik er een kan vinden die mij wel wil accepteren als wensmoeder dat ik dat dan nooit terug kan betalen. Althans niet in de normale zin van terug betalen maar liefde is ook wat waard, en doorzetting vermogen. Dus nu maar op zoek naar iemand die naast haar eigen compleet gezin een dozijn heeft waar ze niets meer mee wilt doen. Ingmar ziet het voorlopig nog niet zitten en ik moet hem de tijd gunnen om naast mij in de startblokken te komen staan. Het is duidelijk dat deze weg samen niet eenvoudig zal zijn. Gelukkig vind ook hij dat kinderloos blijven niet de oplossing is. Natuurlijk hebben we genoeg in het leven om van te genieten, ik met schilderen en hij met drummen. We hebben bijna elk weekend allerlei activiteiten te over en moeten vaker kiezen dan we zouden willen. Maar dat is niet hetzelfde. Het is niet de droom die we nog maar kortgeleden omarmden en het is te vroeg om ons nog ergens bij neer te leggen.

De dokter hoeft het niet eens te vragen, want ik snijd zelf al het onderwerp aan: er is een maatschappelijk werker hier in de kliniek. Die moet ik spreken want ik wil niet een mensenschuw, haatdragende vrouw worden die schuchter door de gordijnen naar buiten kijkt. Het leven is te vol en te mooi, maar ik heb hulp nodig om te praten over de dingen die spelen. Met iemand die weet waar hij of zij over spreekt.

Op de terug weg lopen we langs de rode muur met 35 ingelijste medewerkers. Ze lachen allemaal vriendelijk. Hoeveel van deze mensen hebben al niet eerder leed gezien en meegemaakt van dichtbij? Hoewel het misschien hard is voor ons ontvangers hebben zij ook te maken met lastig nieuws brengen. Dat zal niet de leukste kant van hun beroep zijn en dan ook zeker niet in de koude kleren gaan zitten. Nog geen 45 minuten geleden zat ik nog tegenover de foto’s me af te vragen welke mij zal gaan helpen. Maar terwijl ik er langs loop vind ik het lastig om naar de vriendelijke gezichten te kijken. Ik heb alleen nog maar een beeld voor mijn ogen als we de trap naar beneden nemen op zoek naar de station wagon die we met oog op de toekomst hadden aangeschaft.

Een beeld van onbezorgde jeugd en spel. Van een hele mooie zeepbel. Terwijl hij tolt in de lucht kan je de felle kleuren zien bewegen op de oppervlakte. Net als een zee botsen de kleuren tegen elkaar en lijken elkaar op te jagen. Maar dan op eens is er een te heet straaltje zon, barst de oppervlakte uit een en is de zeepbel verdwenen. ‘Pof’ zeg ik en mijn vriend kijkt mij bezorgd aan bij de auto. Hij wil nog wat zeggen maar het is te laat. Ik vecht er niet meer tegen, laat mij maar even huilen. Pof.

Omdat de schoonfamilie dan ook 2 kleine kinderen heeft wordt er dit jaar gebruik gemaakt van een chalet. En dat is best comfortabel. Hoewel. Je moet geen 2+ meter zijn zoals mijn lief, maar voor de gemiddelde mens is een enkele laag springveren met matras zeker wel de moeite waard, als je niet langer bent dan 1.80 m dan. En hoewel ik mezelf had voorgenomen dat ik zou gaan genieten, zijn het niet de matrassen, of de etensresten van de vorige bewoners die mijn geluk even konden tarten. Nee, het was veel dichter bij ‘huis’. Om constant in een liefdevol en gelukkig gezinnetje mij te bevinden, daarop had ik me wel op ingesteld. Maar om het dan nog eens bij de honderd andere gezinnen te zien dan is dat toch wel confronterend, zeker 4 dagen achter elkaar. Gek genoeg is het niet zo zeer de kleine kinderen of het huilen van een pas geboren baby’tje wat mij het meeste raakt maar toch die mooie zwangere buik waar ik bijna tegen aan bots bij de receptie. Mijn nichtje trekt me alweer verder naar de ingang van het vakantiepark, waar we met huifkarrentocht mee gaan om het prachtige landschap te bewonderen. En zo wordt een te-lang-staar moment op speelse wijze ontweken.

Ons nichtje en neefje zijn enorme schatten, met 2 en 4 jaar oud zie je de mooiste en lastigste kanten van de mens in ontwikkeling. Gelukkig weten we allemaal dat dat maar tijdelijk is en ook een enorme last voor de ouders, maar zelfs de driftbuien zijn onderdelen die ik nooit zou willen missen. De familie proeft onze verdriet goed, maar ook de vreugde die onze kleine neef en nicht aanboren. En wij zijn dan ook gewillige oppas slachtoffers. Maar wat ze niet weten is dat ik af en toe terug rijdend naar huis wel de tranen voel prikken achter mijn oogleden. Als ik dan thuis ben aangekomen, breken de dammen en dan stroomt het altijd rijkelijk. Het is lastig om van het gezinsgeluk een beetje te mogen stelen en dan de kille eenzaamheid te voelen op de weg terug.

Maar dit weekend niet, ik heb toegegeven aan mijn groene monsters bij tijd en wijlen. Mijn schoonzusje snapt dat ik het daar moeilijk mee heeft en verteld het verhaal van haar collega die na 4 jaar eindelijk een kindje heeft mogen krijgen. Ook bij de collega waren er zo goed als geen eicellen meer, nog maar 2 stelde ze zelfs. Ze probeert mij een hart onder de riem te steken en accepteert mijn sombere gedachtes. Ook al bieden haar woorden niet te troost die ze me toewenst.

Als we zondag samen komen om de verjaardag van de oma van mijn lief te vieren sluipt zijn zusje snel naar mij toe. ‘Ja, Ingmar vertelde me wat er allemaal aan de hand is en ik vind het zooo verschrikkelijk voor jullie…’ Zijn zusje keek mij zo verschrikt aan dat het allemaal meer een doodsvonnis lijkt dan slechts een kink in de kabel. Hier had ik geen rekening mee gehouden en ik probeer dan ook om niet té emotioneel te reageren. ‘Ach, Luus, we leven nog’ zeg ik met een glimlach die ongetwijfeld te gemaakt overkomt. Ze kijkt zenuwachtig rond en ziet snel vertier in een neef verderop. Ik neem het mezelf kwalijk dat ik niet beter kan reageren, maar wat had ik moeten doen. Het onderwerp zou naar 3 vermoeiende dagen niet lichter worden vertaald, dus het onderwerp moet hoe dan ook vermeden worden. Het is zelfbehoud. Het is angst voor de aanraking die als bemoedigende knuffel wordt gegeven maar als een bevestiging kan worden ontvangen. De bevestiging van mislukking, teleurstelling of onwetendheid. Ik voel mij een monster, en na een paar happen en wat gesprekken met de oma van 86 jaar over haar bijna 60 jarige jubileum bij het koor stap ik op. De gezichten van Ingmar zijn familie die mij allemaal gade slagen en de wetenschap dat zij denken aan ons ongeluk wordt me teveel.

In de chalet aangekomen zet ik een verzamel-cd met oldie rock. Terwijl Aretha Franklin schreeuwt over de liefde voel ik de enige aanraking waar ik naar hunker. Mijn lief zegt dat hij bij mij blijft ook al wordt het gezin alleen maar uitgebreid met nog meer eigenwijze katten. Als hij dan verteld dat hij het ook allemaal niet zo leuk meer vond, die familiebijeenkomst, en dan bedenk ik me dat dat het enige is dan telt. Badmintonnen blijkt een ware soelaas. En alle frustraties worden er letterlijk uit gemept.

Blijven malen heeft echter geen zin, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Hoewel er vast wel opties zijn en ik er veel heb gelezen op het forum is het ook verstikkend. Ik heb van alles is mijn hoofd zitten en de afkortingen die zo gebruikelijk zijn op het forum worden stapsgewijs onderdeel van mij. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ik nu wel zwanger ben, alleen dan van afkortingen en woorden. De zinnen stromen nu ook weer voort als een woeste rivier. Er is geen ontkomen aan, want tegen de stroom inzwemmen put alleen maar uit. Het wordt tijd om het vlot te beklimmen en erop te vertrouwen dat waar het water ons ook heen leidt dat het altijd weer op een stukje land stuit. En dat we niet op de volle zee zullen eindigen met een verstikkende zon boven ons en het zwarte water dat dieper is dan de barsten in onze ziel.

Thuis gekomen vul ik de anamnese in. Elk intiem detail is niet meer dan een middel om tot de juiste diagnose te komen. De malle molen gaat voor ons beginnen. En ondanks dat het slechts een intake gesprek is waar de standaard vragenlijst voor meegenomen moet worden, toch voelt het anders. Het is net weer als een sollicitatiegesprek of mijn mondeling examen. Het zweet vloeit vrijelijk in mijn palmen alleen al bij de gedachte. En toch zou dat niet zo mogen zijn. Ik zou eigenlijk heel erg blij moeten zijn dat het nu eindelijk serieus bekeken gaat worden.

Mijn huid nog maals oprekken heeft geen zin en een laag foundation doet dan snel zijn werk. Het duurt niet lang meer en dan kan ik dinsdag de bevindingen van het herontdekken van een lichaam met verraderlijke eigenschappen bespreken met de specialist in de kliniek. Ik heb geen opvliegers en ook het vooruitzicht van steeds langere menstruaties die de aantocht van het onvermijdelijke inluiden zijn nog niet aanwezig. Maar de vragen blijven hangen. Vrouwen in de overgang krijgen eerder te maken met botontkalking, verlaagde libido en alsof dat nog niet erg genoeg is schijnen de smeerwerkzaamheden van de vagina ook het te laten afweten. Misschien vind ik dat nog wel het engste. En dat vertaalde zich dan ook in dromen, waarbij ik mijzelf in de spiegel zie als het evenbeeld van mijn oma.

Toch vind ik ook als beeldend kunstenaar dat het oudere lichaam veel interessanter is dan zo´n benig meisje van 18. Op de academie en ook daarna konden wat mij betreft de modellen niet mooier zijn dan een gevulde oudere vrouw met oneven borsten en striae op de buik die de drie zwangerschappen markeerden. Ik geloof werkelijk dat een hoop mensen dit hoofdschuddend zullen lezen, maar het is echt zo. Geleefde huid en littekens laten de werkelijkheid zien. De strijd en de passie. Maar toch, die fijne lijntjes en spataderen zijn ineens ´not done´ nu het mijzelf betreft. Hoe hypocriet! De vraag rijst dan ook wat dan werkelijk hoogverraad is; een lichaam van jezelf dat niet meewerkt of de esthetische waarde van anderen weigeren te zien in jezelf.

Maar dinsdag ga ik het vragen, want naast de vragen hoe en of er een kindje kan komen, zijn het ook bovengenoemde vragen. En aangezien ik altijd heel ongegeneerd alles blootleg, hoop ik maar dat de specialist mij niet na de eerste intake de krabbel ’mentaal onstabiel’ meegeeft. Gelukkig heb ik voldoende afleiding aankomend weekend om het lijstje niet onnodig te verlengen voor ieders gerustheid. Ik ga lekker met geliefde familieleden een weekendje in een chaletje mijn rust proberen terug te vinden. Ondertussen zal ik achter het neefje en nichtje aan rennen en misschien vergeet ik dan wel al die gevoelens van verraad. Ik ben blij dat ze ons verschrikkelijk leuk vinden en als ik dan denk aan hoe mijn nichtje van 4 al ‘headbangend’ probeert mijn vriend te imponeren geniet ik alweer.

Ik plaats een donkere panty over mijn tekens des tijd en ik ben het alweer vergeten. Nu maar snel de koffer inpakken, anders duurt het nog langer voor de gezelligheid mag aanbreken…. En maar hopen dat ik niet mijn been breek.

Laatst sprak ik met een man die onlangs een lezing had gevolgd over engelen. Hij was sceptisch maar besloot de ´gevederde vrind´ een kans te geven. Zijn probleem was tenslotte niet erg groot maar wel vervelend. Het betrof een dispuut over de plaatsing van een blokhut. Hij was al voor de bouw naar de gemeente getrokken en had aan de hand van de vastgestelde normen een blokhut op gericht. Maar natuurlijk wist een of andere ambtenaar zeker dat de man zijn geijkte meetlat niet overeen kwam met de beperkingen opgelegd. Over en weer werd er gediscussieerd, boetes uitgedeeld en de persoon in kwestie werd radeloos. Met de lezing vers in het geheugen besloot de man maar een beroep te doen op de engelen. ´En wat denk je´, zei de beste man, ´het is toch gelukt, want warempel, de dag erna werd er opnieuw gemeten door de gemeente en de hut werd goed gekeurd.´ Hij was opgelucht, bedankte natuurlijk meteen zijn engel. En sinds die tijd is voor hem geen vraagtekens meer aan de lucht; ze moeten wel bestaan.

Mijn nichtje bijvoorbeeld is een verdwaalde hippy. En ook al woont ze aan de andere kant van de wereld, ook zij weet zeker dat er een oplossing is voor mijn probleem. Ze zweert bij het ‘teruggaan naar de natuur’- yoga, tinctuurtjes en meditatie had ik al wel verwacht. Als Australische zweerde ze bij het zonnen, waarbij elk bedekt lichaamsdeel dan toch ook mee moest doen, voornamelijk de buik. Ook dat kon ik me nog indenken. Maar haar advies om blootvoets door het bos te lopen vond ik wel het meest verrassend. Zodra ik in gedachten mezelf zie lopen over het sluimerende mos tussen de rijen aangeplante bomen moet ik lachen. Maar hoe vermakelijk ook, meteen slaat het ook om in een onzekerheid; wat als dat nou wel de manier is. Zou ik dan ook niet mijn slippers aan de boom moeten hangen en het eelt moeten verwelkomen? Als je maar lang genoeg wordt geconfronteerd met een bepaald probleem dan wil je elke oplossing wel aangrijpen die mogelijk het verschil uit kan maken. Hoe ver het misschien ook afstaat van hoe jezelf in het leven staat. Alles is mogelijk. En alles wordt in eens een redelijke optie. Terwijl ik juist zo weerbaar was op een eerder moment zou zelfs een charlatan mij elk zalfje nu kunnen aansmeren.

De engelen-man is nieuwsgierig ondertussen en vraagt terwijl ik een tekeningetje krabbel in het café waar ik om zou vragen. ‘Mijn vriend en ik zouden heel graag kinderen willen’ zeg ik. ‘Maar als je dat vraagt, ben je dan ook bereid om elk kind op te nemen?’, vraagt hij belangstellend. Ik moet glimlachen. Hij heeft geen idee hoe raak hij schiet bij het stellen van die vraag omdat ik juist die dag het boekje over pleegzorg aandachtig had doorgelezen. ‘Ja’,antwoord ik, ‘elk kind is welkom. Maar een kindje dat genetisch van mijzelf is, is ook heel erg gewenst’. Ik zie zijn gezicht veranderen. ‘Ook al is het niet genetisch van jou, opvoeden heeft daar niets mee te maken’, zegt hij overtuigend. Hij verteld met liefde over zijn geadopteerde dochter en dat hij ondanks de overduidelijke uiterlijke verschillen nooit het gevoel heeft gehad dat het niet zijn kind is. Ik vind het verwarmend om te horen en hoewel ik weet dat hij gelijk heeft kan ik mijn eigen genen nog even niet loslaten. En terwijl ik naar huis loop vraag ik me af of het misschien gewoon zo moet zijn. Dat ik voor een reden wordt geconfronteerd met allerlei verhalen in mijn omgeving. Liefde bestaat en wie het wil kan ervoor kiezen haar te delen of te ontvangen.

Succesverhalen zijn er te over maar ondertussen wordt ik gewapend met de andere kant van het verhaal. Een hele goede vriendin van mij is geadopteerd en zij houdt enorm van haar (wens)moeder. Liefde moet alles wel overwinnen, anders blijf je alleen met je angsten en wie wil dat nou? Terwijl ik zucht steek ik een wierookstokje aan naast het flikkerend vlammetje dat prijkt voor de foto’s van overleden dierbaren. Ik kijk naar mijn blote voeten en glimlach als ik voor het eerst in mijn gedachten het volgende uitspreek. Kom maar op, engel, kom maar op: ELK kind is welkom.

Maar wat als je wieg leeg blijft, zou dat dan makkelijker zijn? Nee natuurlijk niet, want het verdriet blijft aan je knagen, de voorstelling van dat kindje in combinatie van je partner sijpelt door alles heen. Of het kindje wel die lieve deukjes in de wangen van je partner mag erven. Misschien zelfs wel jouw eigen koppigheid of zijn serene rust. Het is een aaneengesloten verhaal van dromen, angsten en projecties die iedereen op dit forum vast wel te parten speelt. Misschien zou het wel een zoon worden met de liefde voor de favoriete sport zoals zijn vader, misschien zou het zelf wel een jeugdkampioen kunnen worden, wie zal het zeggen. Hoewel je het misschien niet zal helpen door de donkere dagen, doen die kleine voorstellingen soms ook zoveel goed. Het is net als zo'n intense lichtstraal die door de wolken heen bokst. Het verwarmt je van binnenuit lijkt wel, maar de klap komt altijd weer als je naar binnen gaat en de koelte van het huis je misschien zelfs wel kan laten rillen.

Daar kan ik goed over praten met twee van mijn tantes, beiden aangetrouwd, de ene van mijn moeders kant en de andere van die van mijn vader. Zij weten beiden precies wat ik bedoel als ik het over zowel mijn dromen als angsten heb. en in tegenstelling tot wat anderen in mijn omgeving liefdevol proberen, kunnen zij er echt op in gaan. Aan een kant voelt de verbondenheid in pijn wel goed, maar natuurlijk wil je het liever anders zien. Dat is nu eenmaal zoals het gaat. Mijn ene tante was 21 en zwaar verliefd op mijn oom, ze zaten beiden nog op dezelfde universiteit en zij waren intens gelukkig bij de gedachte dat het stoppen van haar menstruatie nieuw leven kon betekenen. En ze was tenslotte ook al wat aangekomen. Maar bij de dokter bleek het tegenovergestelde. Ze was niet zwanger. In het ziekenhuis bleek naar enkele onderzoeken dat ze een tumor meedroeg van een paar kilo. Ze is binnen een paar dagen 'geholpen' en zo werd alles verwijderd. Dus ook de eierstokken. In een klap werd ze confronteerd met een mogelijke beëindiging van het leven in plaats van het nieuwe leven waar ze al zo blij mee waren geweest. Chemokuren volgden en gelukkig werd ze schoon verklaard. Hun liefde werd bezegeld door een uitgebreid feestelijk huwelijk waar ik als klein meisje zo van onder de indruk was. Ik hoorde pas later dat die modieuze korte kapsel dus in eerder genoemde gebeurtenis was ontstaan en dat veranderde mijn beeld nogal. Maar mijn tante en oom zijn altijd sterke mensen geweest en hun manier om met de leegte om te gaan werd dan ook opgevuld door een nobel streven. Pleegkinderen, vaak nog eens de moeilijkste gevallen, werden liefdevol opgevangen en moesten onder hun strenge toezicht structuur en later weer vrijheid daarbinnen leren. En dat ging goed. Jarenlang tot er op een bepaald moment een pleegkind, een meisje van zestien zwanger werd. Dat meisje koos abortus en uiteraard viel dat niet goed bij mijn tante. Haar verdriet die jaren redelijk te dragen was reet weer haar open. Want je kan nog zo goed alles overdenken en willen, gevoel laat zich niet beheersen. Gelukkig is mijn tante ondertussen alweer aardig de oude, maar dat verdriet, ik hoop waarlijk dat ze dat niet nog eens hoeft ondergaan. Daar is zij veel te lief voor.

Mijn andere tante werd meerdere keren zwanger maar telkens als de cruciale fase aanbrak waarbij het lichaam door middel van de placenta de taak op zich moest nemen ging er iets fout. Mijn tante heeft na een paar zwangerschappen en ondragelijk verdriet haar 'kampioenen' maar vaarwel gezegd. Pleegkinderen is niet aan haar besteed zegt ze en adoptie kan prima werken voor een ander, maar zij is gelukkig met haar bonus kinderen, zoals haar nichtjes en neefjes. Ze gaat vol enthousiasme mee naar zwemles van de kinderen en terwijl de vermoeide moeders met elkaar roddelen op de bank en klagen over ditjes en datjes heeft mijn tante de tijd van haar leven. Als ze haar bonus kinderen dan weer wegbrengt terwijl de kids al een beetje kribbig worden heeft zij haar bonus tijd al weer in de pocket. 'Ach auk' zegt ze dan tegen mij, 'ik heb dan zelf geen kinderen, maar als er eentje bij ons is, dan geniet ik er intens van.' Ik glimlach alweer bij de gedachte aan haar intense geluk. Want zo kan het ook zijn en ben ook blij als mijn eigen nichtje weer eens komt aanzetten met papier en potloden. Ondertussen weet ze al lang welke dieren ik ga tekenen, al bij het eerste lijntje die ik trek, maar het enthousiasme is zo aanstekelijk dat ik zo een paar A4-tjes vol klad. En misschien, zal ik bij mijn tante wel een keer dat boekje moeten ophalen 'wat als je wieg leeg blijft', maar voorlopig nog niet.

Het duurt niet lang meer en dan ga ik met behulp van het ziekenhuis naar mijn klutseieren, naar mijn verdwaalde kampioen.

Maar juist dat ik onlangs het nieuws kreeg dat ik dus vervroegd in de overgang zal komen brak mij en de niet goed verwerkte miskramen hebben dan ook het verdriet versterkt. Ik heb 2 weken lang alleen maar kunnen huilen. Gelukkig heb ik de laatste tijd ook goede dagen. Zo probeer ik me maar een beetje overal door heen te slaan. Want het duurt nog even tot ik 14 juni de intake heb op de Isala kliniek in Zwolle. En tot die tijd probeer ik mij zoveel mogelijk te oriënteren. Terecht komen op dit geweldige forum heeft daar zeker in bijgedragen. Hoewel Ingmar, mijn lieve vent, wel een beetje gek ervan wordt. 'Waarom zit je op zo'n forum - We weten nog niets zeker" etc, is wat ik van zijn kant hoor. Ik begrijp zijn kant van het verhaal dan ook wel. Het is natuurlijk niet makkelijk allemaal en ik ben al 20 stappen vooruit aan het denken. Maar dat is dan ook mijn verdedigingsmechaniek - worst case scenario's bij langs en vervolgens bedenken wat ik dan zou willen/kunnen doen. eigenlijk belachelijk, want ik ben niet medisch geschoold. Het enige waar ik verstand van heb is verf, vorm en kleur. Maar de verleiding is zo groot om toch aan de lieve mensen op dit forum te vragen hoe hun ervaringen zijn. Of er inderdaad aparte voorwaarden zijn voor eiceldonatie als ik daarop aangewezen blijk. Gelukkig hoor ik sinds korte tijd ook positieve verhalen van andere fsh meisjes hier op het forum en dat geeft hoop. Alleen het is zo dubbel, want in de spiegel kijkt er elke keer een meid van 30 jaar terug. Dat overgang dan al tot de mogelijkheden zou bestaan, wel daar had ik wel eens van gehoord. Maar het nooit verwacht in mijn geval. In mijn familie zijn nu eenmaal alle vrouwen laat in de overgang, dus hoe kan het dan dat ik zo'n ongeluk heb gehad. Of heb ik te lang verkeerd geleefd? Hebben al die sigaretten van vroeger voorgoed hun uitwerking gehad en zal ik voor het eerst spijt hebben dat ik bewust gewacht heb tot mijn 28ste om aan kinderen te beginnen?

Dat lost niets op, maar toch, in een onbewaakt moment drijven de gedachtes naar boven, als een olievlek vervuilt het mijn dagelijkse ritme. Wat kan ik doen? Wat moet ik doen? Afwachten en alles op mij laten afkomen, of voorbereiden op het onvermijdelijke; misschien wel nog meer slecht nieuws. Dan maar liever controle uitoefenen op de zaken die je wel in de hand kan houden. Beter mijn best doen op mijn bijbaantje zodat ze me nog een jaar houden ondanks het 'gezeik van de laatste tijd. Dat ene schilderij afmaken die halverwege juli in een groepsexpositie moet prijken. De cd die volgende maand uitkomt van mijn vriend zijn super band. Leuk vrijwilligerswerk vinden en mijn gedachtes en gevoel concentreren op liefde en geluk in mijn directe omgeving. Zoals een neefje en nichtje die van ons houden; de vriendinnen die intens meeleven en alles beter zouden willen maken voor ons. En de familie die liever niet het onderwerp te vaak wil aansnijden omdat het allemaal zo verschrikkelijk lastig is. ook zij doen zo hard hun best....

En deze weblog, mijn digi dagboek waar iedereen op mag reageren, zodat ik voor mezelf de weg naar geluk terug kan lezen, hopelijk ooit met een grote tevreden glimlach en een goed gevuld stel armen....