Het ziekenhuis belde om te zeggen dat zaterdag om 9 u 50 de terugplaatsing is. Want er zijn 3 eitjes bevrucht! Seconden ervoor had ik nog snel een intuïtietestje gedaan en ook 3 gegokt. Hoera. Zal Lenny blij mee zijn want iedere keer is het een aantasting in zijn eigenwaarde als er eitjes zijn en het hele gebeuren valt of staat met de kwaliteit van het zaad. Goed nieuws dus, ben benieuwd hoe zich dat gaat voltrekken op zaterdag want de eerste keer waren er ook 3 maar bleven er 2 over die goed genoeg waren en de derde ging geloof ik de prullenbak in. Raar idee. Of zouden ze nu alledrie heel goed worden en allemaal teruggezet worden? Ik denk het niet want ze hebben liever geen meerlingen. Ik zou willen dat ik de innesteling positief kon beinvloeden, maar het enige dat ik hierover gevonden heb is een homeopatisch middel Juniperus Sabina D4 en daar is niet heel veel over te vinden. Niet genoeg om het te proberen vind ik. Verder lees ik iets over kinderaspirine nemen maar ook dat lijkt niet heel erg gestaafd te zijn met onderbouwingen. Niets aan te doen dus. Wat ik wel vreemd vond is dat ik geen instructie kreeg om te beginnen met de Progestan capsules, dus ik heb mijn oude aantekeningen er eens bijgezocht en daarin staat dat ik daarmee moet beginnen op de dag na de punctie. Dus vandaag! Gelukkig dat ik het uit mezelf nog wist. Dit is ter bevordering of stimulatie van het baarmoederslijmvlies of zoiets: "Als de bevruchting succesvol was kunt u starten met de Progestan capsules. Deze capsules brengt u vaginaal in. U gebruikt dezelfde avond nog twee capsules Progestan. De daarop volgende dagen gebruikt u drie maal per dag twee capsules. Het is het beste de tijdstippen van toediening zo gelijkmatig mogelijk over de dag te verdelen, en minimaal 15 minuten blijven zitten of liggen. de Progestan veroorzaakt een vaginale afscheiding. NB: Als u voor de terugplaatsing komt wilt u dan niet vlak ervoor uitplassen; de blaas moet bij de terugplaatsing liefst niet helemaal leeg zijn. Een volle blaas is niet nodig."

Ik had je gewaarschuwd -ietwat grafisch!

Met enig slaapgebrek stonden we vanochtend nog vóor de wekker op en enerzijds natuurlijk meteen de punctie in het hoofd, maar bij navraag bleek dat wij eigenlijk allebei meer bezig waren met het inrichten van ons nieuwe huis... in gedachten! Het slaapgebrek is wel goed, want dan is er al een beetje natuurlijke verdoving. Overigens bij de gedachte aan de punctie was ik de hele week al misselijk dus die verdoving leek al niet eens meer nodig te zijn, mijn onderbewuste zorgde zelf al voor het effect. Na het ontbijt en enzo moest natuurlijk Het Potje gevuld worden.. een bruin nietszeggend maar tegelijkertijd veelbelovend glazen potje. Hierin zou onze toekomstige koter zo maar kunnen zitten. Op dit potje moeten we allebei een sticker met onze gegevens plakken en vóor 9 uur op het laboratorium inleveren met een oranje formulier. Lenny ging giechelend met het potje naar beneden, ik vroeg waarom hij moest lachen maar nog steeds na al die keren wordt hij er verlegen van. Ik zei dat hij volwassen moest doen, dit is een serieuze zaak..?! Had ik al verteld dat ik meestal heel agressief wordt van die hormonen? Nou dat is dus zo. Maar dat gold meer voor de vorige keren dan voor deze keer, want alleen de twee laatste dagen maar had ik een heel klein beetje zin in ruzie. Veel méer last had ik van het feit dat alle mannen heel aantrekkelijk leken, ineens, ook de niet aantrekkelijke, en ik als een loopse reu iedereen wel zag zitten. En niet eens alleen mannen. Dankzij mijn trouwbelofte uit Las Vegas is er niets uit de hand gelopen want ware ik single geweest wie weet wat voor narigheid dat opgeleverd had! Gisteren was de eerste dag zonder injecties en dus zullen nu langzaam die gekke bijwerkingen gaan afnemen en zal ik naar verwachting en ieders blijdschap terugkeren tot normalere gedragsniveaus. Wij en het gevulde potje (moet warm gehouden worden in een broekzak) begaven ons vervolgens richting het ons zo vertrouwde LUMC en wisten al dat we nu niet hoefden te melden maar gelijk door een andere deur mochten (het voelt altijd een beetje als VIP zijn, als we de anderen in de ´normale´ wachtkamer voorbij lopen en door die deur gaan. Een deur verder, voorbij de ordinaire echokamers en het bloedaftapcentrum, voorbij de tafels met Libelles en Grasduinen, en héel dichbij het epicentrum van het wonder van de reageerbuisbevruchtingswereld.) Ik had nog snel een choco-de-luxe uit het automaat in de hal getrokken vanwege het al eerder genoemde misselijke verdoving-gevoel, nog vóor ik ook maar voet in de behandelkamer gezet had. Mevrouw Bons en meneer Stuijfzand werden ongeveer 10 minuten later dan gepland geroepen en het ritueel is al zo bekend maar toch leggen ze alles weer even lief en geduldig uit. Op een bed in een kamertje moet ik me voorover buigen waarop de vpk een spuit in mijn bilspier stoot, de tjakka-manier, en ik een tabletje moet slikken. Dit is het eerste obstakel meestal want ik haat pillen slikken. Ging weer goed gelukkig. Dan volgt een half uur dat ik op een bed mag liggen suffen en dat Lenny er naast op een stoel zit en zich verveelt. Dit keer lag er een mooi woonblad dus dat hield hem tevreden terwijl ik probeerde niet duizelig te worden, 3x naar het toilet ging en zelfhypnose toepaste. We hadden het liefst samen gaan liggen onder het deken en het licht uitgedaan, zo moe. Ik heb alle medicatie die over was aan het ziekenhuis gegeven en in de koelkast thuis is nu weer plek voor ETEN ipv grote pakketten hormonen. Uiteindelijk werd ik gehaald door de ´onbekende´ echoscopist van vorige keer, die nu een gynaecoloog in opleiding bleek te zijn. Hij loopt stage.. Oei? 4x ICSI en 4x een andere arts gehad. Hij was erg onzeker maar zijn assistentes en ik zelf gelukkig niet, ik had er wel vertrouwen in (ik had namelijk de hele kosmos, alle engelen en mijn overleden oma al gevraagd me bij te staan) en het enige nadeel was dat het wel erg langzaam ging allemaal. Ik mocht ook nog muziek uitkiezen dus ik koos Robbie Williams. Daar schrokken ze wel een beetje van maar die draaide de vorige keer ook en dat was me goed bevallen. Toen ik in de stoel lag met mijn benen wijd (shit weer vergeten mijn benen te scheren! bikinilijn gelukkig wél onthouden), werden er groene dekens over mijn benen en buik gelegd maar dan nog lig ik daar altijd te rillen van de kou. Zal wel klinisch verantwoord zijn, om de thermostaat min 7 te houden? Eerst ging de eendebek erin, dat stelt meestal niets voor maar ik vond het dit keer toch wel errug onaangenaam, misschien ook omdat het voelt alsof er toch nog een infectietje zit die brandt, maar daar heb ik het met het LUMC verder nooit meer over gehad. Via de eendebek ging hij met spuitjes de wanden verdoven, dat deden de vorige artsen echt in een paar seconden en vroegen dan of ik iets gevoeld had ("hè, wat?") maar deze deed er zo lang over dat ik ongeduldig werd. In de tussentijd probeerden de assistentes me af te leiden door te kletsen maar daar had ik helemaal geen zin in want ik heb zo mijn eigen methodes van pijnbestrijding, namelijk van 1 tot 10 tellen in het Indonesisch. En als het echt heel erg is, zoals soms bij de tandarts, dan tel ik achterstevoren weer terug. Hierna ging de echostaaf met naald bij mij naar binnen en ging de sfeerverlichting aan.

De rest van de handeling gebeurt dan in een donkere kamer met alleen het licht van het echoscherm waarop de naald die de vloeistof opzuigt, te zien is als een blauwe streep. Links zat nog steeds maar 1 eiblaasje, maar die was wel heel erg groot, ik denk de grootste ooit, en die was in een wip doorgeprikt en leeggezogen. De arts werd

mondeling geinstrueerd door de assistentes en het tweede eiblaasje rechts, was ook geen probleem, 2x stoten en ook die was

doorboord. De derde ging ook nog best wel maar de vierde.. tja die was maar klein en dus heel stevig en weerbarstig en die

schoot steeds als een knikker weg waardoor er door een assistente op mijn buik geduwt moest worden om hem tegen te houden.

Stel je de grotere voor als een kippenei zonder schil maar met dun vliesje dat makkelijk door te prikken is, en voor de

kleinere een tommie tomaatje met een hard schilletje.. dan heb je het beeld een beetje. Die vierde bleef wegschieten en so did I.

Ik ging steeds hoger in de stoel en iedere keer dat de stoot gedaan was gaf ik een diepe zucht want dan bleek dat ik al een tijdje was vergeten te ademen. Tot op de dag van vandaag kan ik niet uitleggen hoe deze procedure nou voelt want als pijn zou ik het echt niet omschrijven. Meer als een stomp in je maag waardoor je in je keel een kreun geeft? Niet dat ik dat ooit gehad heb dus ik roep maar wat. Affijn de dokter gaf het op en liet een van de dames een poging wagen, blijkbaar was die ervarener, en zij deed ook een paar stoten maar stopte er toen maar mee. Ik was er blij om, maar het was wel omdat de drie grote al geoogst waren, anders had ik zeker niet vanwege het ongemak willen stoppen. Ik had het niet zo heel koud deze keer en terwijl ik rechtop ging zitten en het aanbod voor een

zetpil tegen de pijn afsloeg (je moet weten dat ik iemand ben die nog niet eens een paracetemol neem als ik hoofdpijn heb, dus al dit gespuit en geslik is mij al veel te veel) kwam iemand vertellen dat het zaad niet zo goed was en kreeg Lenny een nieuw potje voor een nieuwe donatie.

Maar eerst was er koffie. Ja! En dit is dan een van de meer bizarre momenten in de behandelkamer - in het schemerdonker, half naakt en half gedrapeerd in groene

doeken, zit je dan onder de klanken van Robbie Williams een bakkie leut te doen, terwijl je eieren zijn afgezogen en op het zelfde moment onder een microscoop tussen het bloed en andere prut vandaan gevist worden. Wat een wereld! Ik keek intussen even welke CD´s er nog meer tot de mogelijkheden behoorde en we zaten te gokken hoeveel eicellen er zouden zijn. De vorige keren uit 3 blaasjes 2 eicellen dus nu misschien ook 2, of 1 , of misschien wel geen? En terwijl ik dat zei riep de arts me toe dat er VIER waren! Wat?? Hoe kan dat nou? Hoera. Bleek dat mijn Tommie tomaatje tóch was doorgeprikt was en een eitje had voortgebracht. O wat was ik blij en verrast, alsof ik een topprestatie

had neergezet, ik iets gepresteerd had. Terwijl het allemaal niets met mij te maken had, ik was alleen legbatterij, een kunstmatige kip. Maar potverdorie wel 4 eitjes geoogst, en het is nog niet eens PÁSEN!!! Terwijl Lenny wegging met het bruine potje en een sleutel aan een

touw, voor de Verboden Kamer (zo noem ik die want er wordt heel geheimzinnig over gedaan maar ik weet inmiddels van Lenny dat er allemaal porno ligt voor mannen die dat nodig hebben. Lenny zelf is het door mij verboden om hier aandacht aan te schenken en heeft instructies om alleen aan MIJ te denken, op welke manier dan ook, want het moet tenslotte wel een LIEFDESbaby worden vind je ook niet! Ik hoorde van de Vpk ondertussen dat het waar is dat ik vandaag niet mag werken (dit had ik gisteren tegen mijn baas gezegd maar ik wist niet zeker of dat waar was of niet)en geen auto mag rijden want als er iets zou gebeuren en ik zou getest worden dan zou de verzekering niets uitkeren want ik ben onder invloed van verdovende middelen. Te weten: Methadon!!

Pfft dit hoor ik voor het eerst, jemig geen wonder dat ik zo misselijk ben nu? Lenny werd trouwens ook misselijk, tijdens de behandeling toen hij zag hoe de vierde eiblaas steeds wegschoot.. geen fraai gezicht haha! Ik kreeg nog instructies mee over het vervolg: heel veel drinken en morgen wordt ik tussen 3 en 4 gebeld en vertellen ze of de bevruchting gelukt is en zoja bellen ze OVERmorgen om te zeggen hoe laat ZATERDAG de terugplaatsing is. " Doe mij er maar gelijk 3" zei ik, het LUMC verlatend. Liever een tweeling dan nog langer dit. Ben eigenlijk blij dat er maar voor 5 pogingen dekking is want nu ben ik er toch wel ´n beetje klaar mee moet ik zeggen, dus op hoop van zegen dat er goed nieuws is morgen en natuurlijk daarna over 2 weken of er eindelijk innesteling is. Dat is het hele trieste aan dit gebeuren, de kans op innesteling is maar 20%, en daar is helemaal NIETS NOPPES NADA technisch of kunstmatig aan te beïnvloeden. Maar op dit moment ben ik een eiloze maar blije kloeke hen en ga nu maar gauw mijn roes uitslapen! x

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

15.30

En inderdaad: de instructies luiden: vanavond nog een Decapeptyl spuiten, geen Gonal F meer, en om 21u.45 PRECIES, 10000 eenheden Pregnyl, dan morgen niks, dan woensdag vóor 9 uur zaad inleveren (hehe Lenny komt in the picture), om 9.15 verdoving en om 9.45 uur punctie. Oh my goodness ik voel nu de zenuwen al gieren...:

Bij binnenkomst in het ziekenhuis moet je je melden, je telefoonnummer achterlaten (iedere keer weer opnieuw) en zorgen dat je nog genoeg naamstickers in je mapje hebt waar alle formulieren en buisjes steeds mee beplakt worden. Dan door naar de wachtkamer.

Mijn afspraak vandaag was later dan anders en in plaats van de enige zijn zat de hele wachtkamer vol. Ik voelde me een expert, al met de vierde poging aan de gang, maar ik blijf me daar toch opgelaten voelen.. vooral deze keer, bij de echo. En je weet al waarom dus daar is genoeg over gezegd! Of niet? Een echo gebeurt met een electronische staaf die ingebracht wordt, mocht hier nog onduidelijkheid over bestaan! Op het beelscherm zag het er prachtig uit, een eiblaasje of 4 en al behoorlijk gegroeid,(dit zijn zwarte plekken in beeld) en ook het baarmoederslijn was dik (genoeg) dus de assistentes vonden het raar, van de OGH, maar misschien was er dus niks aan het handje verder. Het bloedprikken ging lekker soepel, die dames weten wat ze doen, en ik ook wel na al die keren, nummertje trekken, mouw omhoog, vuist maken, tot 10 tellen. Deze keer was extra makkelijk want er zat nog een rood stipje waar eergisteren geprikt was :). Watje en pleister erop (geen Pooh) en klaar is Kees. Vanmiddag belden ze dat alles er goed uit zag, voor wat betreft de hormonen in het bloed, die waren goed gestegen dus we gaan door waar we mee bezig waren! Met andere woorden: vanavond weer Decapeptyl en 300 eenheden Gonal F, en maandag weer een echo en bloedprikken. Collegas vroegen hoe het ging en of ik het niet heel erg spannend vind, maar afgezien van de verrassende OGH deze keer, is deze fase heel routine! Heel globaal is het eerst een week spuiten, dan de tweede week spuiten en iedere paar dagen echo en bloed, dan de derde/vierde week.. dát worden de zenuwstukjes...!

Gisteren trouwens een nieuwtje gehad over een kennis die van éen afspraakje zwanger was geraakt... en heeft abortus laten plegen. Ik word daar helemaal niet gefrustreerd van, integendeel, het zal wel supermoeilijk voor haar zijn want ze is 39 en heeft nog geen partner en wie weet was dit de laatste kans.. Ik ga trouwens zelf ook de kant van de 40 op, maar ik was 36 toen ik begon met proberen. En wie had ook gedacht dat zo´n jonge vent als de mijne een probleem zou hebben! Dus oproep aan alle ladies die nog wachten: niet te lang he! En tot slot: ohoh die hormonen.. ineens worden er een heleboel mensen heel aantrekkelijk die je anders niet ziet staan. Wat doe je eraan?? roken of drinken van ellende.. helaas dat mag niet. Uitgerekend nu niet.

Ik was dan ook heel verbaasd toen vanmorgen bij de eerste echo bleek dat ik wél eiblaasjes had die aan het groeien waren en ik in de middag gebeld werd om door te gaan met de Gonal F en om vrijdag weer terug te komen. Het lab beoordeelt dan steeds mijn bloed op hormonen om in de gaten te houden dat er genoeg of niet te veel inzit, want er is altijd kans op ovariele overstimulatie. Ik heb dit gelukkig nog nooit gehad en het hele ICSI gebeuren is mij steeds erg meegevallen (op de verdoving van de punctie na waar ik heel eng van werd) maar fijn dat het goed gecheckt wordt. Ik krijg dan een dag en tijd en hoeveelheid voor de injecties door en moet dan maar zien dat ik mijn diensten kan ruilen of bij mijn baas vragen om naar het ziekenhuis te mogen. Het is niet te plannen want zij zeggen wanneer ik moet komen. De volgende staat voor vrijdag gepland. Maar helaas.. na het echo vanmorgen werd ik (weer?) ongesteld waardoor ik me nu afvraag of alles wel op de rit zit, ondanks de eiblaasjes op het scherm vanmorgen. Menstrueren is namelijk het afvoeren van slijm en ongebruikte eicellen e.d. uit de baarmoeder dus wát is hier nu precies aan het gebeuren? Het zijn heel ingewikkelde en bijzonder uitgekiende processen in het lichaam allemaal en dit gaat zelfs mij boven de pet. Morgen naar het ziekenhuis bellen dus en vanavond toch maar doorgaan met de dagelijkse spuiten. Wordt vervolgd!