Met een glas wijn schrijf ik deze blog. Wat voel ik nu? Verdriet, teleurstelling, ik weet het niet precies. Ergens wilde ik het te graag en ergens anders had ik vanmorgen het gevoel dat het niet ging lukken. Geen krampen of wat dan ook, gewoon een voorgevoel dat nu is bevestigd.

Ik ben nu live aan het bloggen en aan het twitteren. Ik weet niet of dit de juiste manier is om er mee om te gaan, maar voor mij werkt het. Ik vind het makkelijk om het van me af te schrijven en het delen met anderen, dan dat ik het aan iedereen 10x moet uitleggen.

Ik merk dat ik de steun van anderen erg waardeer. Deze keer ben ik het niet, maar wel een ander wordt zwanger. En ik ben blij voor de ander bij wie het wel lukt. Je leeft zo met elkaar mee, mijn IVF twittervriendinnen lijken haast echt, ook al hebben we elkaar niet gezien. Ook dat we nu kaartjes sturen om elkaar geluk te wensen, ik vind dat best mooi dat dat kan. Elkaar helpen. Vrouwen onder elkaar.

Een uur voor mijn terugplaatsing maakte iemand vorige week de opmerking: ‘Hoe gaat het met je? Je buikje groeit al goed!’ Die opmerking blijft maar hangen, hoe fijn is het als je zwanger bent en dat iedereen je complimenteert over je buik. De buik waar ik me nu voor schaam. De buikspieren die ik heb verwaarloosd sinds de zwangerschap en bevalling.

Daarom blog ik erover en wil ik vooral dat iedereen weet dat ik NIET zwanger ben. Zodat deze vergissing niet meer wordt gemaakt. Een soort van zelfbescherming misschien? Ook blog ik omdat ik het daarmee definitief maak, de feiten onder ogen zie en het daarna naast me neer kan leggen. Verder gaan. Naar de volgende poging. In gedachten ben ik al bezig met het telefoontje van de VU: mag ik meteen verder, of kom ik weer in die vervelende wachtstand? En stilletjes bereid ik me voor op de hormonenpolonaise in januari. Dan zijn mijn ‘bonus-cryo’s’ op en moet ik weer opnieuw beginnen. En voel ik ondertussen de onzekerheid van vroeger weer dat ik een weg ben ingeslagen en geen idee hebt hoe lang de weg gaat duren en wat ik onderweg mee ga maken. Ik voel ook de vechtlust dat ik alle kansen wil benutten. Ik heb het al meegemaakt en weet precies wat het is. Dan maar weer die 58 injecties in een maand tijd erin. Het hoort erbij en ik kies hiervoor. Omdat ik het doe voor iets wat ik het allerliefste wil: een broertje of zusje voor Felicia, een tweede kindje in ons gezin. Gaat het ons lukken?

Het laatste nieuws: ik sta in de plannig voor een volgende cryo terugplaatsing medio 20 oktober.

Op deze druilerige herfstdag mag ik me weer melden bij mijn geluksziekenhuis, het VU medisch centrum in Amsterdam. In de afgelopen 24 uur is onze embryo ontdooid. De grote vraag is: heeft onze embryo die in september 2010 is ingevroren het avontuur van -200℃ tot +37℃ doorstaan? Ik bel om half 10 het ziekenhuis en krijg goed nieuws te horen: de embryo is tot leven gekomen en heeft zich goed gedeeld. Dat betekent dat de terugplaatsing door kan gaan.

Vermoeid kom ik aan in het ziekenhuis. Ik voel me sinds de vakantie niet fit. Als ik onze embryo in beeld zie, voel ik weer dat sprankje hoop. Gaat dit onze baby worden? Gaan we weer van herfst tot zomer onze droom opnieuw beleven?

Opgetogen stap ik even later in de auto, nu met een embryootje in mijn baarmoeder. Het regent enorm, maar ik voel me opgewekt. Onze 2 wachtweken zijn weer ingegaan. Ik voel het verlangen naar een baby en naar het zwanger zijn. Ik sta er niet alleen voor, er zijn vele vrouwen die tegelijkertijd met mij dezelfde onzekere tijden beleven. Respect voor alle vrouwen die vol overgave voor hun kinderwens gaan en de zware trajecten weten te doorstaan. Mijn verhaal verbleekt soms bij verhalen van andere vrouwen met miskramen, vroeggeboortes, ziektes, operaties en trajecten van 10 jaar. Ik hoop ontzettend dat ook zij het grote geluk gaan meemaken en hun grote wens in vervulling gaat. Daarom krijgt iedereen die mijn boek koopt via www.annetel.nl een gratis gelukspoppetje erbij. Want iedereen kan weleens een beetje extra geluk gebruiken. Met zwanger worden, zwanger blijven, bevallen of met andere belangrijke dingen in het leven.

Het voelt alsof alles nu lukt. Wij hebben tegenslagen gehad, en nu zitten we in een comfortabele flow van voorspoed. Ik krijg een terugplaatsing van een embryo, en ik denk dat alles lukt.

Het leven is echter niet maakbaar en niet alles lukt omdat je erin gelooft. Sommige dingen blijven een kwestie van geluk.

Want de werkelijkheid is: ik ben niet zwanger. Het was haast te mooi om waar te zijn om direct zwanger te worden van de eerste de beste embryo die wordt terugplaatst. Ik heb nul zekerheid of er nog een broertje of zusje voor Felicia komt, maar ik blijf hoop houden. Geen idee wat ons deze keer te wachten staat.w

Ik voelde me niet verdrietig toen ik ongesteld werd. 's Ochtends lagen we met zijn drieën in bed, Frank geeft me een kus en Felicia geeft haar allerliefste lach en ik voel me volmaakt gelukkig. Dit grote geluk is helaas niet voor iedereen weggelegd, maar wat ben ik dankbaar dat het mij is overkomen. Een heerlijke man en een schat van een kindje. Ik ben tevreden met alles wat ik heb. Ook als het niet lukt met ons tweede kindje. We zien wel.

's Middags heb ik een cursus als mijn telefoon gaat. Het ziekenhuis. 'U kunt helaas deze cyclus geen terugplaatsing krijgen. Wegens ondercapaciteit in het lab is er geen ruimte om uw volgende cryo te ontdooien. Er kan een maximum aantal cryo's per dag worden ontdooid. Onze planning is al zo vol dat u deze maand niet terecht kan, ik hoop dat wij u volgende maand weer kunnen helpen.' Het verdriet van onnodig wachten en de teleurstelling komt weer naar boven. En dan ben je ongesteld, dus de tranen komen er vanzelf bij met dit bericht. Het gevoel overvalt me, omdat ik er best luchtig mee om ging. Ik ga eerder weg van de cursus, want ik kan me niet meer concentreren. Het enige wat ik wil is naar huis en met Felicia knuffelen. De eerste tranen van verdriet in jaren. Ik was even vergeten hoe het voelde. Ik ben weer terug in het IVF traject. Maar deze keer is het anders, want ik ben nu een trotse IVF-moeder.