Baarmoeder

zoekt

embryo's

met nesteldrang

Ik heb vannacht 12 uur in bed gelegen oké niet geslapen, althans niet die hele tijd. Misselijk, wat ik gegeten had viel niet lekker en was er ook niet van plan uit te komen, dus dan maar gewoon in bed gaan liggen in de hoop dat ik een houding vind die lekker ligt dacht ik. Ik ben uiteindelijk in slaap gevallen mar was om half 12 weer wakker, half 4 weer wakker, half 6 weer wakker en om half 8 er dan toch maar uit om te plassen en gelijk te testen, de uitslag kon ik wel raden negatief, er was echt geen wonder gebeurd die nacht. En ik loop ook nog leeg, dat is ook nog niet voorbij nou ja dat kan ook nog niet, het begon al met zo’n slakkengang zal het ook wel anders eindigen.

Hoe mijn buik zich vannacht voelde, als of zij was gekrompen er zat heel veel spanning op en tintelde helemaal.

Hoe ik me voel? Nog steeds leeg en tegelijk weet ik het niet meer.

Half acht geen verbetering, wanhoop….geen verslechtering, hoop.

Twintig voor negen enorme huilbui en enorm veel pijn, het zet niet door en dat maakt de wanhoop erger en de onzekerheid groter. Nog steeds is er hoop, maar het is moeilijk me daar op te focussen. Pis me alleen rot, maar het wordt niet erger.

Tien uur de voorlaatste 2 pillen naar binnen en maar naar bed

Vrijdagochtend het was half acht toen ik weer een keer op de klok keek en het echt niet langer uit hield in bed, er uit gegaan om dan toch maar te gaan plassen, nog steeds hetzelfde wel wat sliertjes rood in de pot. De laatste 2 bolletjes naar binnen gebracht en er nog even in gekropen. Nu acht uur er weer uit met een hoofd dat zwaar is en een buik die aan alle kanten krampverschijnselen vertoond. Krampverschijnselen om de embryo’s krampachtig bij zich te houden of krampverschijnselen om ze af te stoten.

Één uur en ik denk: dat de menstruatie nu echt begint, al verloopt het anders en veel langzamer dan normaal, normaal had het er nu al uitgegutst en had ik hele klodders in de pot gevonden, nu ligt in de pot helemaal niets en is er alleen helder bloed bij het afvegen. Mijn buik is veel gevoeliger dan normaal, normaal voel ik niets. Daarom nu dus ook twijfel, menstruatie of een ‘onschuldige kleine’ bloeding, als je dan van onschuldig kan spreken.

De zwangerschaptesten, twee verschillende merken vandaag maar vast gekocht, testen moet ik in elk geval zondag.

Half vier, en hoe gaat het hier, mijn hoofd heeft zich er bij neergelegd, beter uit gaan van het ergste dan kan het alleen maar meevallen probeer ik mezelf voor te houden, op momenten lukt dat, maar veel vaker niet.

Vier uur, nu is het uit gaan van niet zwanger makkelijker nu de pot steeds meer sporen van een normale menstruatie vertonen bij elk bezoek aan haar. Ook mijn buik krijgt meer rust. Tieten waren al weer theezakjes. Kon het dan ook niet laten om vast één van de twee test te gebruiken, dat gaf wel een rustgevend gevoel zien dat er maar één streepje te voorschijn kwam, nu weet ik het is te vroeg, zondagochtend met de ochtendurine is hun advies, daar gebruik ik die andere dan wel voor. En bij twijfel kan ik altijd nog één op maandag kopen.

Dus leg me er voorlopig maar bij neer dat deze eerste poging IVF/ICSI niet voor mij bestemd was.

Ik zit nu tussen hoop en wanhoop

Om 2 uur twee bolletjes utrogestan in gebracht nog niks aan de hand.

Middag , het loopt tegen 4 uur, ….HELP,……. heel klein beetje bloed, veel minder dan normaal als de menstruatie begint,..….. twijfel,…….ANGST…… iets kapot gestoten bij het naar binnen brengen van de bolletjes of gaat het verkeerd? Mijn maag gaat te keer draait zich keer op keer om, mijn hoofd gaat als een razende tekeer, hoe hou ik die nu rustig, het zet niet door, nog 4 pillen te gaan (vanavond en morgen vroeg). Elke gang naar de wc is nu een ramp. Mijn hele lijf protesteert, ik heb het koud, tranen nee die komen er niet er is alleen maar enorme angst onzekerheid.

Half acht geen verbetering, wanhoop….geen verslechtering, hoop. Maar wel enorme pijn, fysiek en geestelijk….wanhoop.

Twintig voor negen een enorme huilbui en enorm veel pijn, het zet niet door en dat maakt de wanhoop erger en de onzekerheid groter. Maar ook is er nog steeds hoop en er is de wetenschap dat ik zondag een zwangerschapstest moet doen ongeacht wat er ook gebeurt vandaag, morgen of zaterdag.

Ik pis me rot, zou het blaasontsteking zijn komt nu ineens in mij op, al hoewel ik ook altijd als mijn menstruatie moet beginnen vaker moet plassen, hoop en wanhoop liggen zo dicht bij elkaar.

nog een half uur dan prop ik de voorlaatste 2 bolletjes utrogestan maar naar binnen en ga ik maar naar bed in de hoop dat ik daar rust kan vinden.

Het wachten is dus weer begonnen, maar dat wachten is nu wel anders omdat ik nu 3 maal daags 2 utrogestan bolletjes vaginaal in brengen. Over 2 weken ( 5 oktober) moet ik een zwangerschapstest doen.

De spanning steeg naar maten de tijd verstreek en de punctie in zicht kwam.

Eerst werd er een infusenaald ingebracht waardoor de morfine gegeven kon worden, nog een keer naar de wc, want je blaas moest echt helemaal leeg zijn. Toen mocht ik op de gynaecologe stoel plaats nemen en kwam het enge onbekende inzicht.

Eerst werd met de eendebek mijn schede geopend zodat de schedewand nast de baarmoedermond aan beide zijde met een injectie verdooft kon worden, eendenbek er weer uit en via het infuse kreeg ik de morfine toegedient. Toen dit eenmaal begon te werken ging de punctie van start, de echo met hierop de naaldgeleider ging naar binnen. De naald werd met kracht door de schedewand gestoten en daar verscheen hij al op het scherm om al de follikels van rechtereierstok aan te prikken en leeg te zuigen. Dat aanprikken gaat steeds met een kort maar krachtig stootje, maar dootr dat ik kon me kijken was het niet hinderlijk. Oké, nu links nog dus weer door de schede want maar nu link. Ook daar waren follikels genoeg om aangeprikt en leeggezogen te worden. Tot dan toe ging alles nog redelijk pijnloos. Maar opeens was daar een onwillig follikel dat wijgerde angeprikt te worden en het stoten ging wat krachtiger en heen en weer schoot het follikel op het beeldscherm en dus ook in mijn buik. Maar nee hoor het wilde niet, de hele naald er maar weer uit doorspoelen en opnieuw door mijn schede wand richting de onwillige follikel, maar deze bleef protesteren en won het uit eindelijk na ongeveer 10 keer proberen en een paar keer vragen of het nog ging besloten ze deze maar te laten zitten. De echo en de naaldgeleider met naald er weer uit. Nu alleen nog schoon maken, met een gaasje de wonden dicht drukken, daar schok ik van toen hij met een gaasje naar binnen ging, hij had niet gezeg dat dat er aan kwam en ik kon natuurlijk ook niet meer mee kijken. Gelukkig zag hij de schrikreactie en zei van af dat moment wat er ging gebeuren.

Ik mocht nog even op de stoel blijven liggen, kreeg een maandverbandje en een schitterend gaze broekje aan, mijn buisjes werden naar het laboratorium gebracht en ik werd voorzichtig vanaf de stoel naar de uitrustkamer gebracht war ik nog een half uur mocht liggen, twee paracetamolletjes kreeg en koffie, mijn zus werd van uit de wachtkamer geroepen om me gezelschap te houden, ze moest wel mee want ik mag 24 uur niet meer autorijden. Af en toe kwam de verpleegkundige nog kijken en na ongeveer een half uur mocht ik wel proberen of ik mijn broek weer aan kreeg. Nou dat was geen probleen daar zat ik zo in, oke mijn buik voelde wat leeg en was gevoelig maar echt last had ik niet. De gynaecoloog kwam vertellen dat ze in het laboratorium 8 eitjes hadden gevonden en dat ze zaterdag ochtend zouden bellen of deze ook bevrucht zijn en dan is zondag de terug plaatsing. Ook kreeg ik nog instructies voor de bolletjes utrogestan, daar moet ik er vandaag nog 2 keer 2 in brengen, diep in de vagina en de volgende dagen 3 maal dag 3 dit alles om de baarmoeder gereedte maken voor ontvangst van een embryo.

Een maal thuis eerst maar eens rustig gezeten, onder de douche en toen maar vroeg naar bed, want het was toch wel gevoelig bij beweging, oke mocht nog wel extra paracetamol in nemen als de pijn erg was, maar dat was niet nodig, ik ging wel naar bed en vond daar mijn rust en nam de pijn af.

Het is nu al weer vrijdag en ik ben al weer een aantal bolletjes verder, de pijn is weg, oke als ik een onverwachte beweging maak voelt het nog wel wat beurs, maar last dat heb ik eigelijk niet. Net inlegkruisjes gekocht want ja die bolletjes die lossen natuurlijk op en dat is een slijmerig geheel.En verder kijk ik uit naar het telefoontje morgen al is er ook wel angst wat als er niet een bevruchting heeft plaats gevonden. De terugplaatsing ben ik niet bang voor, dat gaat hetzelfde als de inseminatie alleen weet ik dan dat er iets bevruchts teruggeplaatst is.

Ik zal me even kort introduceren.

Een enorme kinderwens maar geen partner en de tijd dringt, dan ben je aangewezen op donorsperma en een kunstmatige inseminatie.

Ik heb 6 iui met donorsperma pogingen achter de rug, waarvan de laatste 3 met medicatie ( 50 eenheden puregon en 5000 eenheden pregnyl). Helaas zonder resultaat.

Na een cyclus rust nu net begonnen met ICSI. Er is voor ICSI gekozen omdat ik van donorspermagebruik moet maken. Ben dus nu druk aan het spuiten decapetyl en 200 eenheden puregon en dan straks als de follikels groot genoegzijn voor de punctie een shotje pregnyl ( 10000 eenheden).

14 september is de eertse echo en zullen we zien wat de oogst zal gaan worden en wanneer de punctie zal zijn. Het blijft dus nog even afwachten.