Dinsdag 5-10-10 naar Nijmegen geweest.

Het was heel druk waardoor we een half uur later pas op de afspraak waren.

Dat kwam doordat we in de file stonden. En dat we eigenlijk net iets te laat van huis waren gegaan. Komen we daar aan kunnen we de parkeergarage niet staat er een beveiligingbusje voor. En waar moet je dan parkeren? Uiteindelijk een plekje gevonden op het bouwterrein. En hoe kom je dan weer bij de ingang. Want het ziekenhuis is zo groot. Je bent erg lang bezig om er helemaal omheen te kunnen lopen. We zagen schuifdeuren wij er heen gelopen. En gelukkig stonden daar verpleegster te roken. Die waren zo aardig om de deur voor ons open te doen. Het was super we kwamen uit bij de ingang die zondag gebruikt word. Helaas konden we die niet nemen en moesten we met de lift. Wat voor verdieping moeten we nou weer indrukken.

Geen idee. We gokte op 1. Maar dat was niet goed we kwamen uit bij de afdeling waar we de ga hadden gehad. Mijn man kon zich nog herinneren dat er daar een trap naar beneden was. Maar waar geen idee. Gelukkig kwam er iemand naar ons toe gelopen en die wees de trap aan en die zei dan moet je daarna weer een trap naar beneden. Wat een wereld reis.

We waren gelukkig niet de enige die zo laat waren het liep een uur uit. We waren dus i.p.v 10:20 om 11:20 aan de beurt. Toen heeft ze een echo gemaakt. En gaf aan dan mijn baarmoederslijmwand (geen idee wat de juiste benaming is) 4.6 was en die moet 6 zijn. Dus we krijgen vrijdag 1 oktober geen tp. Maar moeten dinsdag 5 oktober weer terug komen. En ik moet de dubbele dosis prognova innemen. En hopelijk krijgen we dan de 8 oktober de tp. Als de cryo de ontdooing overleeft. Toen moesten we nog weer de auto zoeken hoe kom je daar. Naar een end lopen hadden we hem gevonden. Op dit moment heb ik veel wisselingen in mijn humeur de ene dag emotioneler dan anders. Mensen moeten niet te heftig reageren daar kan ik echt nu niet tegen.:positive energie:

Gebeld met het Radboud. Ze vonden het erg voor ons. En hadden gehoopt dat dit keer goed was. Maar helaas. Ik was kalm aan de telefoon, ze dacht eerst dat ik goed nieuws had. Ze gaf aan dat we meteen verder mochten zodra de opoe doorgebroken was.

Dinsdag om 14 uur brak het door, op dat moment had ik een klant in de salon. En die wist van onze wens. Ik zei: ”ik ben zo terug even maandverband halen”. Oké, zei ze. Toen ik terug kwam zei ze: “dat is toch niet de bedoeling”. Nee, zei ik maar helaas heeft het niks gedaan. Maar ik ben blij dat de ongi. toch door is gekomen. Want dan kunnen we hopelijk voor de winterstop weer verder.

Ik voelde me niet verdrietig zo raar. Ben zo blij dat we door mogen.

Woensdag kon ik bellen tussen 8:30-11:00. Toen kreeg ik te horen dat het mogelijk was dat ik toch moest wachten. Omdat er mensen op de wachtlijst staan en als die bellen hebben die toch voorrang. Daar schrok ik van, daar was ik niet op berekend. Ze zei: “Daar heb je over moeten lezen op het forum”. Maar ik had dat niet gelezen. En ik vertelde dat ik begreep van haar collega dat we meteen door mochten. “Ja”, dat klopt zei ze: maar niet als er iemand op de reservelijst staat. Ik baalde flink hier was ik niet op berekend. Ik moest tot 14 uur wachten en als ik dan niet gebeld was dan mochten we door. Om 13 uur werd ik gebeld niet door het ziekenhuis maar door Thomas. Gelukkig dat hij het was. Maar ik moest weer verder. Gelukkig ben ik niet gebeld en mogen we

15-11 beginnen met de deca.

03-12 Gonal F

12-12 1ste fm

Als het zo gaat als de vorige keer dan hebben we:

14-12 2de fm

16-12 punctie.

We zijn weer benieuwd hoe het verder gaat.

In de tweede week op zaterdag had ik ineens het gevoel dat het mis ging.

Zo voelde ik dat. Ik zei dat tegen mijn man en mijn man werd boos en zei we hadden afgesproken om positief te blijven. Ik heb het gevoel geprobeerd weg te schuiven de ene dag ging dat beter dan de andere dag.

Mensen om mijn heen zeiden je straalt en wat zie je er goed uit. Zo kreeg je weer hoop. Ik bleef visualiseren hoe de kleine aan het groeien was en dat we straks de rommelkamer in orde moesten maken. We zeiden papa en mama tegen elkaar. We wreven elke dag over mijn buik. Ik sliep met sokken en pyama aan. Alles om maar te zorgen dat ik niet goed werd.

Omdat de acupunctuur zei dat ik koudbloedig was en dat het belangrijk is om je baarmoeder warm te houden. En de ongi bleef weg net als de vorige keer.

Je gaat je dingen inbeelden zoals je buik is dikker en je borsten lijken groter.

De 21 ste had ik wel goede hoop had echt het gevoel dat het ging lukken. Heb ook op mijn hyves en smily gezet. De 21 ste gebeld of ik kon komen gelukkig kreeg ik Anneke zo'n super vrouw aan de telefoon en die moest even denken maar uiteindelijk wist ze wie ik was. En ik mocht de 22 ste langs komen.

Ik was blij. Die nacht werd ik al om 4 uur wakker pas na een uur kon ik weer slapen. De 22ste ging ik naar het flevo voor een bloedtest en dan wisten we waar we aan toe waren. Ik dacht dat ik er tussen 8 en half 9 moest zijn maar dat was niet zo. Dat schijnt ze door de telefoon gezegd te hebben dat het tussen half 9 en 9 uur was. Niet gehoord we maakte nog een geintje zeker de hormonen. Anneke prikte en vroeg of ik me anders voelde ik vertelde dat ik meer last had van mijn maag en buik. Maar ja dat konden ook zenuwen zijn. Om 12 uur zou ik de uitslag krijgen. Om de tijd te doden zei me vriendin kom bij mij een bakkie doen dat heb ik gedaan en geontbijt. Daarna zijn we de stad ingegaan. En om iets voor twaalf belde ze ik zat nog in de auto was net nog niet thuis. Mijn auto bij het info bord geparkeerd. En toen zei ze het is negatief je hebt een hcg waarde van minder dan 1. Ik weet niet wat ik gezegd heb. Verdoofd was ik. Naar huis gereden boodschappen uitgeladen. En naar binnen gegaan. Boodschappen voor een deel ingeruimd en pas op de wc besefte ik het. Mijn man kon ik niet bellen omdat hij het pas wilde weten als hij thuis was.

Eerst mijn zus gebeld toen mijn moeder en schoonmoeder en schoonzus. Vrienden gesmst. En toen ik mijn moeder aan de telefoon had kwam de klap. Mama wist niet wat ze moest zeggen en durfde ook niet te bellen. Me zus vroeg of ik naar haar toe wilde komen maar daar had ik geen zin in. Mijn vriendin wil je dat ik naar je toe kom. Ja zei ik. Alleen ik moet wel nog even werken. Mijn schoonzus weet percies hoe het voelt die heeft ook het traject door lopen met positief resultaat. Dus ik zei tegen mijn vriendin kom maar naar 3 uur. Ze ging regelen dat haar kinderen werden opgevangen bij andere vrienden. Zo lief. Wat was ik blij dat zij er was. Ze is gebleven dat mijn man thuis kwam. Die was verdoofd. En verdrietig en snapte het niet. toen is ze weg gegaan en hebben we even lekker in elkaars armen gelegen. Tranen die waren er niet veel meer onmacht. Dit hadden we toch niet gehoopt. Later belde mijn schoonzus weer op mijn man wilde de telefoon niet opnemen maar ik zei kom op neem nou op. Ze wilde deze kant op komen en zei is het goed als ik over een uurtje bij jullie ben. Mijn man keek me aan en ik zei natuurlijk. Toen ze hier was pakte ze me beet en begon te snikken. En toen kwamen mijn tranen er ook wel een beetje uit. En die van mijn man ook toen zijn zus hem knuffelde. Wat een rare gewaarwording zo bijzonder in een familie hetzelfde meemaken. En wat heb je dan steun aan elkaar. De rest van de avond hebben we het erover gehad en naar de tv gekeken. We lagen er vroeg in.

Toen ik in de ochtend naar de wc moest zei mijn man doe toch nog een zwangersschaptest. Ik vond het onzin maar om hem gerust te stellen toch gedaan. En ze zag toch weer een klein stukje heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel licht van het streepje had je toch hoop gehad. Als we de zwangersschaptest alleen hadden gedaan. Ben zo blij dat we een bloedtest hebben gedaan en dat we weten dat de hcg waarde minder dan 1 was. Anders had je toch valse hoop weer gehad. Inmiddels met de prognova en de bollen gestopt. Ik ga de volgende keer weer voor een bloedtest. Als het goed is kunnen we nou wel meteen verder hopelijk word ik snel ongi. En dan melden we ons weer aan en als het goed is komen we dan net voor de winterstop uit. Maandag maar bellen naar het ziekenhuis.

8 oktober 14:30 hadden we tp. We waren mooi op tijd. Erg lekker bijna geen file alleen om een beetje om Nijmegen in te komen. Toen werden we geroepen en mochten we mee komen. In dezelfde kamer als de vorige keer vond de tp plaats. Degene die de tp was, was de gynacoloog die we tijdens de intake hadden gezien. Erg lang geleden. Ze zei nog dat is lang geleden. En jammer dat de vorige keer niet gelukt is. Maar je hebt nu ook een top embryo. Welke kwaliteit? vroeg ik. Een hele goed c. Ik was een beetje teleurgesteld. Oh sorry zegt ze het is een A. Dus super meestal worden ze na het ontdooien een b of c. Ik was erg blij. Na mijn van onderen uitgekleed te hebben op de stoel plaats genomen. Ik glee weg. Maar toen stelde ze hem anders in en toen ging het goed. Met de billen moest ik goed naar onderen zitten. Ik vertelde dat ik de vorige keer de tp pijnlijk vond. En er nu voor had gezorgd dat ik een volle blaas had. Nou dat konden ze zien. Ik had goed mijn best gedaan zeiden ze.Toen kwam de embryoloog die noemt dan je naam en dan beginnen ze. Een soort van een rietje gebruiken ze. Ze zegt ik ga proberen of we het cryotje zonder extra hulpmiddel terug kunnen zetten. Helaas lukte dat niet. Zie ik ze aan het rietje te rommelen dat vond ik toch erg eng en mijn man ook. Ze zei dat ze dat moesten doen om er zeker van te zijn dat het goed gaat. Mijn baarmoeder maakt blijkbaar een kronkel. Zo gebruikte ze nu een rietje dat hoefijzer vormige was zei ze. Gelukkig voelde ik er niks van. En zag hoe ons kindje in mijn baarmoeder gebracht werd. Ik vroeg krijgen we nu ook een foto. Ja zei ze die heeft je man al. Was helemaal langs me heen gegaan. En dan moet je wachten tot de embryoloog doorbelt dat de cryo uit het rietje is. Dat duurde wel even. Maar toen werd ze gebeld en kon ik plassen en me aankleden. Dat was wel een opluchting en tegelijkertijd erg eng. Hierna wenste ze ons succes. En zei mijn man je wilt toch even liggen. Ja zei ik als dat mag. Nou natuurlijk mag dat als je dat fijn had gevonden hadden we je zelfs met de brancard naar de kamer gebracht. Dat hoefde nou ook weer niet maar zo lief dat, dat kan. De eerste kamer waar we heen liepen konden we niet terecht daar was net koffie over de vloer gegaan. Dat was wel onze oude vertrouwde kamer van de vorige keer. Toen mochten we in een andere kamer. Dat was de kamer tegenover de tp kamer. Daar heb ik nog een half uur gelegen en ze vroegen of we wat te drinken wilde. Mijn man nam koffie en zei jij wilt zeker niks. Ik zei dat klopt maar eigenlijk had ik best wat gelust. Maar vond het wel verstandig om niks te drinken anders moest ik weer plassen ze zeggen dat het geen kwaad kan maar toch. Mijn man moest wel een traantje weg pikken hierna zijn we het ziekenhuis verlaten. Dit keer niet met een rolstoel wilde ik niet. Maar ik ben niet mee gelopen naar de parkeergarage. Maar gewacht dat die aan kwam rijden. Wat trouwens erg leuk was ik heb nog steeds contact met de persoon die ook de vorige keer op dezelfde dag als ons de punctie en tp hebben. En die waren er vandaag ook weer alleen helaas niet voor een tp maar voor een operatie ze had namelijk een vleesboom die ze bijna helemaal weg hebben kunnen halen.

Dat wisten we van elkaar. We hebben elkaar nog even gezien voordat we naar huis reden. Was erg leuk. Hopelijk mogen ze ook snel starten. Toen belde me mannetje waar ik bleeft. Ik vertelde dat ik ze tegenkomen was en toen ben ik wel achterin gaan zitten met mijn beentjes omhoog.De terug weg was veel file. We zijn uiteindelijk maar via s'hertogenbosch gegaan. Helemaal om maar beter dan stil staan. We waren pas half 7 thuis. 2 1/2 uur i.p.v van 1 1/2 uur over gedaan. De rest van de avond heeft mijn mannetje me in de watten gelegd. Lekker gekookt en vroeg naar bed gegaan.

Maar goed we mogen zodra ik weer ongi ben bellen en dan moet ik beginnen met prognova. Dat is een tablet die ik elke dag moet innemen. Zelfs als het gelukt is (Zwanger) dan moet ik het tot de 3de maand in nemen samen met de vaginale capsules.

Ze zei dat je het moet zien als een pil. Van de gebruiksaanwijziging word je niet echt vrolijk je moet het ook gebruiken als je in de overgang bent. En je mag het niet gebruiken als je zwanger bent. Een beetje tegenstrijdig maar onder toezicht mag je het wel gebruiken.

De kans dat de cryo (ingevroren embryo) de ontdooiing niet overleeft is 30%. Dus hopelijk hebben we geluk. De kans dat het zwangerschap op levert is ook kleiner zo'n 30%. Ik heb ook gevraagd of het niet erg is dat ik al tabletten heb genomen en dat het niet tp geplaatst kan worden omdat de ontdooiing niet goed is gegaan. Nee dat kon geen kwaad. Als dit niet lukt dan weer 2 ongi afwachten en dan kunnen we verder.

We hopen zo dat het mag lukken.

Mijn baarmoeder zag er rustig uit daar waren we erg blij mee omdat ik sinds vorige week veel last weer had van mijn buik. Dacht zelfs dat ik een blaasontsteking had. Had namelijk ook wat bruins met afvegen. Maar dat komt doordat ik nog vocht in mijn baarmoeder heb. Dat was niet erg. Urine onderzoek bij de huisarts wees uit dat het geen blaasonsteking was. Ze vond het fijn dat we dat hadden laten controleren.

Ik ben vorige week naar de acupunctuur geweest mijn schoonzus is daar ook geweest toen ze met ivf bezig was. Zij gelooft dat ze hierdoor ons nichtje heeft gehad. Ik grijp alle kansen aan en wij hebben vandaag weer een afspraak. Ze vond dat mijn nieren het niet goed genoeg deden daar heb ik ginseng voor gekregen. En tabletten voor de vruchtbaarheid. En ik kreeg naalden in mijn vruchtbare delen hand en benen. Ze zei ook dat ik een koudelijk type was en dat volgens de chinese geneeswijze het heel belangrijk is dat de baarmoeder warm is. Ze heeft ze zo geprikt dat het zou zorgen dat mijn hartslag iets hoger word. Omdat ik een lage bloeddruk heb. Ben benieuwd wat het ons oplevert. Baat het niet dan schaad het niet.

Zo het is toch een heel verhaal geworden.

Je weet dat dit gaat gebeuren maar stiekem hoop je er toch een beetje op dat het goed komt. Wat heb ik gehuild op de wc. Daarna met mijn man gehuild. Vrienden en familie geinformeerd. Wat een bijzondere mensen. Ik ben zo blij met ze. Zo komen we erdoorheen. Iedereen bedankt.

Morgen bellen met het radboud en dan horen we hoe verder.

Maar we vertrouwde het niet.

Radboud gebeld en gezegd dat we een streepje zagen ze plande een echo in voor 7 september.

Ik gaf aan dat ik het niet vertrouwde en dat ik graag een bloedtest wilde aangezien dat radboud ver van ons vandaan is. Wilde we het graag in het flevo de bloedtest halen.

Dat was prima zei ze als je daar meer gemoedrust van heb. Ik kon pas om 9 uur bellen voordat ik ze te pakken had werd de verbinding een aantal keer verbroken. Toen vond ik een ander nummer en toen had ik 3 wachtende voor me dit duurde ook nog 12 minuten. 10 uur had ik eindelijk iemand te pakken. Krijg ik te horen sorry mevrouw maar we prikken tot 10 uur en dan hebben we dezelfde dag de uitslag. Dus vandaag kan het niet. Maar morgen (dinsdag dus) wel. Om half 9 kunt u naar de fertiliteits poli komen. Maar aangezien dr. Kimmel in jullie dossier staat mag alleen zij de uitslag geven. Ik vertelde dat het ik liever haar niet had maar iemand anders. Nou dat kon niet. Echt boos en verdrietig dat ik was.

Dinsdag ochtend nog een test van clearblue gedaan had het idee dat het nog lichter was geworden. Daarna ging ik naar het ziekenhuis daar was ik om half 9 aan de beurt. En toen moest ik echt mijn waterlanders in houden. Eenmaal op de stoel plaats genomen. Stroomde ze. En vertelde ik het verhaal. Nou ze zei meid ik ga er voor zorgen dat je de uitslag vandaag krijgt. om 12 uur en hier is het noodnummer. En ze belde om 11 uur. En ze zei ik heb geen goed nieuws je hcg is zo laag. Dat je een deze dagen een miskraam krijgt. En dus heel erg gaat bloeden. Ik wou dat ik je beter nieuws kon geven ik had het je zo gegunt. Veel sterkte. Zo lief. Dus nu moeten we wachten tot de 2 emmy's mijn lichaam gaan verlaten. Je gaat wel denken wat heb ik verkeerd gedaan. Had ik niet in bad moeten gaan had ik geen ramen moeten lappen, niet moeten stofzuigen, niet boursain moeten eten. Maar diep van binnen weet ik dat we er alles aan gedaan hebben. En dat ik mezelf niets mag kwalijk nemen. En als ze niet goed zijn dat ze om een reden mijn lichaam verlaten. De tranen vloeien in overvloed maar ik laat ze zeker gaan. En mijn man en vrienden en dit forum zijn zo'n grote steun voor ons. Waardoor je er over kan praten en je gevoelens kan uiten. Zo fijn.

Donderdag wel getest. Met een test die in maart 2010 verlopen was. En hij was negatief. En ik had echt het gevoel dat het mislukt was.

Vrijdag gelukkig weer geen ongi.

Weer getest met ook zo'n oude test weer negatief. s´avonds op visite geweest bij ook een echtpaar die hetzelfde hebben mee gemaakt en die zei toen het bij ons mis ging was ik al eerder ongesteld. Ik heb zo´n gevoel bij jullie. Op het forum zegt iedereen dat ook en andere vrienden ook. Ik moet maar vertrouwen hebben maar vind het wel slopend. Mijn mannetjes gelooft er ook in.

Zaterdag vandaag ga ik niet testen.

Morgen ga ik testen met een test die wel nog houdbaar is. Hoop zo dat het zo mag zijn. Ik weet wel dat ik moet wachten tot maandag maar we kunnen niet meer wachten. Maandag willen we ook naar het ziekenhuis bellen en vragen voor een bloedtest.:waiting:

Dit was wel een tegenvaller. Omdat er 9 eitjes bevrucht waren. De kwaltiteit wisten ze nog nog niet maar dat kregen we zondag te horen. Ze vroegen of we nog steeds bij B kwaliteit of c kwaliteit er 2 wilde teruggeplaatst hebben. En bij A kwaliteit 1. Nou zei ik wij willen er eigenlijk ook bij A twee terug geplaatst hebben daar denk ik nu al een paar weken hetzelfde over. Ze was er niet blij mee aangezien een tweeling zwangerschap meer risico's mee brengt. Maar als u het wilt dan wil ik het nu graag weten. Want dan kan ik ze gereed maken voor de terugplaatsing. Zo gezegd zo gedaan. S'morgens gekeken op de digipoli daar werd gezegd dat we 2 van 1 kwaliteit hadden en 1 van 1 kwaliteit. Mijn man had gelezen en zei dat we waarschijnlijk 2 b hadden en 1 Atje.

Maar toen we zondag de 25 ste in het ziekenhuis waren bleken het 3 atjes.

2 werden teruggeplaatst om 13:10.

We waren erg blij. En er bleken 4 rietjes zaad ingevroren te zijn van de tese. Mijn man was emotioneel. Er werd eerst een gelei op je buik gedaan en daar konden ze de echo mee doen. Toen ze hem hadden gevonden. Vonden ze hem eigenlijk niet vol genoeg. Ik was een uur daarvoor wel naar de wc geweest maar inmiddels toch gedronken. Gelukkig is het wel gelukt. Ze prikken met een soort rietje door je baarmoeder. Dat vond ik best gevoelig. Dan kan je om de monteur zijn dat ze in de baarmoeder worden gezet. Heel indrukwekkend. Daarna kregen we een foto van de echo en ze zaten erin. Zo bijzonder.

Wij vonden het prettig om nog even te liggen alles om te zorgen dat het blijft zitten. We mochten naar dezelfde kamer als toen ik de punctie had gehad. Echt zo lief en fijn. En toen heb ik de vaginale pillen alvast ingebracht. (mijn vriendin heeft de behandeling in Belgie gehad en daar raden ze dat aan, en aangezien ze in Belgie verder zijn hebben we dat ook gedaan net als na de punctie een uur blijven liggen)

Even later kwam Jasper waar ik ook na de punctie mee op de kamer heeft gelegen ook liggen. Want mijn moeder zei tegen haar moet je ook niet liggen Raya is gaan liggen.

We hebben gezellig samen gekwekt. En daarna zijn we gezamelijk het ziekenhuis uit gegaan. Zij had een tp van 2 ctjes. Mijn ouders en schoonouders en man stonden erop dat ik in een rolstoel het ziekenhuis zal verlaten. Ik heb dat gedaan. En in de auto benen omhoog. En daarna meteen mijn bed in. Nu wachten tot 9 augustus en dan hopen dat onze 2 atjes het goed doen.

Ik vond het best eng om naar de wc te gaan. En had nog wel pijn tijdens de grote boodschap.

Op de afdeling urologie werd deze operatie gedaan. Hij werd meteen klaar gemaakt.

En kreeg een plaatselijke verdoving.

Waar die natuurlijk erg tegen op zag.

Het was snel gebeurd.

En om 11 uur lag die al weer op de kamer.

Hij was erg moe, maar gaf aan dat het hem meegevallen was. Daar ben ik zo blij om.

Toen moesten we wachten op de uitslag en dat duurde en duurde.

Om 13 uur kreeg ik toch pijn ik wist niet meer hoe ik moest zitten. Uiteindelijk heeft mijn man op het knopje gedrukt en heb ik pijnstillers gekregen en werd er een bed aan mijn man zijn bed gezet. Zo lief.

Om 14 uur en 15 uur wisten we nog niks.

Om 16 uur moest ik beginnen met de vaginale pillen. En die had ik niet bij mij. Met mijn moeder naar de ivf afdeling gegaan en toen zei de zuster ben je er nou nog. Ja zei ik het duurde erg lang allemaal. Ze gaf me de pillen en op de wc kon ik ze gelukkig inbrengen. Inmiddels was de dokter bij mijn man geweest met goed nieuws er is zaad gevonden. En ook nog ingevroren. Wat waren we blij.

9:05 werden we binnen geroepen.

Eerst liggen op je meeste charmantste manier maar niet heus. Met je benen wijd.

Daarna werd er een groen doek over je heen gelegd. Daar kon je met je benen in. Het was meer een groene papieren broek.

Toen werd kreeg je de prik in je arm. Het eerste goedje wat je krijgt is om te zorgen dat je niet te veel bijwerkingen van die morfine krijgt. Daarna word de soort morfine toegediend. Toen gaf ze aan als je, je draaierig of warm in je hoofd voelt dan mag je het zeggen want dan is die ingewerkt.

Ik voelde me alleen iets warm in mijn hoofd worden. Toen begon ze. De eerste prik door de vaginawand is inderdaad gevoelig. Maar is wel te doen. Dan voel je dat de eitjes worden leeggezogen dat is ook gevoelig. Maar ook te doen.

Maar toen ze bij de rechter eierstok waren schoot die weg. Ze hebben iemand erbij gehaald en die heeft op mijn buik gedrukt zodat ze erbij konden. Dit gebeurd wel eens vaker zei ze dan denkt je eierstok ha lekker ik heb de ruimte en dan zoekte die de ruimte op. Maar gelukkig konden ze erbij. De prik aan de rechterkant van de vaginawand was gevoeliger bij mij dat was aan mijn rechterkant. Maar nog wel te doen.

Na dat ze klaar waren begon ik te janken.

Niet dat het pijn deed maar omdat het al voorbij was en ik daar erg blij om was.

Ik heb mij heel erg geconcentreerd om mijn ademhaling. En dat heeft er voor gezorgd dat ik goed ontspande en dat ze er goed bij konden. Toen ik opstond was ik niet draaierig. Ik mocht een uurtjes in een kamertje gaan liggen. Dat was heerlijk ik had het zo koud. Mijn man werd meegenomen voor de tese ik kon niet met hem mee. We kregen te horen dat er 10 eitjes uit waren gehaald. Op de kamer kreeg ik nog een lotgenoot die had de punctie weer anders ervaren. Had geen pijn gehad. En wilde eigenlijk meteen al weg. Maar toch is ze blijven liggen en we hebben gezellig gepraat.

De deca bleef gevoelig om er in te doen.

20 juni begon ik met de deca.

9 juli moest ik mezelf twee keer prikken .

Ik deed de deca eerst want die deed zeer.

Daarna de gonal F. Die voelde ik niet.

Ik prikte elke dag aan een andere kant.

Ik ben maar 2 blauwe plekken gehad.

Wel had ik een hele opgezette buik en hele pijnlijke borsten.

Van 16 juli t/m 30 juli hadden wij een huisje in Didam gehuurd. www.foxheuvel.nl

Echt een aanrader als je niet elke keer zoveel wil reizen.

18 juli hadden wij onze eerste Fm.

Daar zagen ze 5 follikels en een aantal kleintjes.

20 juli 2 fm daar zagen ze 7 follikels en een aantal kleintjes.

De punctie dag werd afgesproken.

20 juli moesten we de pregnyl spuiten.

om 21:00. Want de 22ste was de punctie om 9 uur. 36 uur daarna.

Dat was stressen we wilde om 20 uur de prik klaar maken. Kunnen we de spuiten niet vinden. Radboud gebeld. En gelukkig konden we naar het ziekenhuis in Zevenaar naar de spoedpost om daar de spuiten op te halen. We moesten wel het doosje met de vloeistof en poeder meenemen. Komen we daar zegt die vrouw achter de balie. Ik hoop dat ik jullie kan helpen er liggen hier niet zoveel naalden. Zweet brak ons uit. Maar daarna zei ze anders zorg ik er wel voor dat je ze krijgt desnoods halen we ze uit het ziekenhuis. Maar gelukkig had ze,ze gevonden. En wij gauw naar het huisje. En geprikt. En voor het slapen gaan twee tabletjes om rustig te worden geslikt. (gekregen van het radboud) De volgende ochtend om 8:00 weer 1 geslikt.

22 juli om 9:00 heeft de punctie en om 10:00 de directe tese plaatsgevonden.

En omdat we op de reservelijst stonden waren we aan de beurt. Heb ik me voor niks zo druk gemaakt. Want vorige maand zeiden ze we kunnen niks garanderen dat je de volgende keer mag beginnen.

Ik ga om 22:00 injecteren.

21 juni begin ik met deca

9 Juli begin ik met gonal-F i.c.m deca

18 juli 1ste fm

Spannend. Wij zijn zo blij eindelijk mogen we beginnen aan onze droom.

Eergisteren een huis geboekt in de buurt.

Zodat we maar een half uur hoeven te rijden. I.p.v anderhalf uur.

2 weken zitten we er dan. Met schoonouders en ouders.

Aangezien mijn man op dezelfde dag als ik behandeld word hij krijgt een tese en ik de punctie. Hadden we chauffeurs nodig we mogen niet naar huis rijden.

Zo heerlijk dat ze met ons mee willen.

Gisteren me geprobeerd aan te melden.

Eerst kreeg ik een bandje we zijn van 8:30 tot 12 bereikbaar. Toen zei ik tegen mijn man het is toch half 9 nee zei hij een min voor. Ik me broek aan getrokken. En toen weer gebeld waren ze in gesprek. En toen ik er door kwam had ik 5 wachtende voor me.

Een paar minuten later was ik de eerst volgende. Hang ik per ongeluk op. Blijkbaar met me oor opgehangen. Zo irri.

Weer terug gebeld weer in gesprek later kwam ik er doorheen en had 2 wachtende voor me. Inmiddels was het al 9 uur. Grrrr al een half uur bezig om er door te komen.

Ze zei als je niet voor half 2 gebeld word dan zit je erbij en anders kom je op de reservelijst. Helaas werd ik gebeld om half 1 en ja hoor we zitten er weer niet bij. En ze kunnen ook niet garanderen dat we de volgende keer wel aan de beurt zijn. Maar hebben wel meer kans. Wat een rot systeem.

Dat hield in:

Het doornemen van de ivf of icsi behandeling

Een rondleiding

Een spuitinstructie

Uitleg over de lopende onderzoeken

Wanneer u kunt starten met de eigenlijke behandeling Soms kan i.v.m de drukte uw behandeling een of twee cycli uitgesteld worden (dit geld voor iedere behandeling.)

Het spreekuur wordt begeleid door 2 verpleegkundigen. Gedurende de afspraak is er gelegenheid om beide vragen te stellen.

Wij adviseren u ter voorbereiding de voorlichtsfolder nog eens door te nemen.

We waren 15 min te laat. Druk op de weg en dat is altijd zo volgende keer eerder vertrekken. We waren met 6 paren. Bijna allemaal een combinatie van icsi en tese of pesa. Voor ons lag een formulier die we moesten tekenen dat we hadden deelgenomen aan de GA. En op de tafel voor ons lagen ook de hormonen (met de merknamen). Decapeptyl en Gonal F. Het eerste is een hormoon dat we moeten gebruiken is op dag 21. En die gebruik we 9 dagen daarna gebruik we gonal F. De hormonen 2 tot 3 weken gebruiken. Zodra de menstruatie komt moeten we bellen.

Helaas was ik net ongi. Dat was dag 4. Ze zeiden bel morgen maar misschien kan je erbij en anders zetten ze je op de reservelijst voor de volgende keer. Waardoor je dan wel aan de beurt bent.

Volgende dag mocht ik toch bellen en kregen we te horen dat het niet meer kon het stond vol. En we konden ook niet op de reserve lijst geplaatst worden omdat ik niet op dag 1 had gebeld. De volgende ongi meteen vroeg bellen en dan maar hopen dat we aan de beurt zijn. Dat kon ze ons nog niet garanderen.

We hebben wel goed gebaald want we hadden toch gehoopt dat we zeker de volgende ongi mochten beginnen.

Maar het is maar goed dat ik nu niet begonnen ben want gisteren zijn mijn verstandkiezen eruit gehaald. En de medicijnen die ik slik mag je niet gebruiken als je zwanger bent of bezig bent om zwanger te worden. Over 3 weken de andere. En maar even vragen of dat dan geen kwaad kan.

Veel te vroeg wakker en geen slaap meer kunnen vatten.

We waren al 2 uur eerder in Nijmegen. Eerst even wat gedronken en gegeten

Om 13:40 hadden we de afspraak bij de uroloog dr. Hauwers. Ze gaf akoord voor een directe tese. Dus dat houd in dat ik en mijn man op dezelfde dag worden behandeld ik de punctie en manlief de tese.

Alleen wilde ze weer testen op hiv en hepatitus. Oke prima. Alleen was er een mevrouw die kwam ineens de prikruimte binnen en zei ik heb mijn broek vol met bloed. De zuster zei ik moet haar toch even helpen. Dat begrepen we. Dus wij gaven aan we hebben zo een andere afspraak. Ze gaf ons de buisjes mee, zodat we dat bij andere afdeling konden laten doen. Dat is wel handig op elke afdeling hebben ze een aparte prikkamer. We hadden om 14:45 een afspraak bij het lab voor het zaad in te leveren. (Wat een onzin als ze toch al zo vaak het hebben gecontroleerd. Er komt alleen prostaatvocht uit.) Maar ja de standaard procedure geld. Dus helaas mijn man moest toch produceren in een hokje. Ingeleverd en ja natuurlijk zat er niks in wat voorspellend. Om 15 uur was de afspraak bij de gyneacoloog. Er werden vragen gesteld over ziektes in de familie, over vruchtbaarheid binnen de familie. En werd gekeken naar mijn eileiders en naar de eitjes. Dat zag er prima uit.

Over 2 weken de uitslag van het bloed

Dan 3 weken verder de prikinstructies

en dan wachten tot in ongesteld word

en dan krijg je eerst een hormoon (naam vergeten) en daarna moet je prikken 3 weken. En dan de punctie en tese op een dag. Vermoedelijk in mei. Afhankelijk van mijn cyclus. Eindelijk duidelijkheid.

Ik had hem ingevuld en wilde hem meteen opsturen. Maar dat hoefde niet want mijn man werd in de middag opgebeld door het radboud dat de dr lock persoonlijk had gebeld en had verteld dat hij het heel erg vond hoe het gelopen was en of wij niet voorrang konden krijgen. Want we wachten al zo lang. Ze zei normaal zal je pas in april aan de beurt zijn voor de intake. Maar ik ga er alles aan doen om te zorgen dat jullie eerder aan de beurt zijn. Het computer systeem ligt eruit. Maar ik bel u zodra ik weer een afspraak kan maken. De dag erna belde ze weer en lag het systeem er nog uit en de dag erna nog. Na het weekend kregen we de brief met de datum. 25 februari 2010 is onze intake. Nu maar afwachten wanneer we voor de tese aan de beurt zijn.

Ik denk dat er wat mis met de post is gegaan bel maar naar het umcu . Ik gebeld kan je ze alleen tussen een bepaalde tijd bereiken. De volgende dag kreeg ik te horen bel morgen maar terug. Zo gezegd zo gedaan. Onze dossier werd er bij gepakt en wat bleek hij was opgeborgen in de kast. Ze zei sorry mevrouw maar ik moet u wat ergs vertellen. De verwijsbrief is nog nooit geschreven en dus ook niet verstuurd. Waarop ik zei dus u verteld mij dat wij al 3 maanden voor niks aan het wachten zijn. Ja dat klopt. Waarop ik zei wat gaat u hieraan doen. Ik zou het niet weten zei ze. Waarop ik zei ik wil de uroloog spreken. Dat ging niet zei ze. Ze beloofde dat om ons dossier een rode map ging dat hield in dat die urgent was en die zelfde dag of de dag erna zou die behandeld worden. De arts heeft ook niet gebeld om zijn excuus te maken.

De biopsie was goed. :notworthy:

Hij kreeg een 9.2 (hoogste cijfer een 10)

Hoera, we komen in aanmerking voor tese.

Nijmegen wordt geadviseerd.

Maar we moeten wel rekening houden met een wachttijd van 3 tot 6 maanden.:whistling_girl:

Maar als het zover is is het natuurlijk de moeite waard. We zijn zo blij en opgelucht dat we een kans maken.

Nu maar afwachten wanneer we de brief binnen krijgen. En wanneer ik de hormonen moet gaan spuiten.

Wat ik wel heel fijn vindt op dezelfde dag dat bij mijn man de tese gedaan word, worden bij bij de eitjes eruit gehaald. Zo hoeft het zaad niet eerst ingevroren te worden net zoals bij de pesa.

23 september mochten we komen voor de pesa. 11:00 melden en om half 3 werd die geopereerd.

Ik had om 14:15 zo'n honger en ik vroeg aan de zuster kan ik wat halen ja hoor zegt ze hij word om 14:45 gehaald. En anders zou ze me bellen. Half 3 kwam ik boven en was het bed al weg heb ik hem geen gedag kunnen zeggen en hem succes kunnen wensen. De operatie duurde bijna 1 uur. En hij is daarna bijna 2 uur op de uitslaap kamer geweest. Hij voelde zich slap en had niet veel trek. Had een slangetje in zijn neus met zuurstof want zijn waarde fluctureerde te veel tussen 94 en 97. Een uur later mocht die eruit dat was wel een opluchting vond die. Zijn pijn viel mee. Alleen was het wel een rot gevoel net of hij een trap in zijn ballen had gehad. Vandaag 24 september al vroeg naar mijn mannetje gegaan. 6 uur ging ik de deur uit. Ik dacht er staat file. Maar nee ik was er al om kwart voor 7 maar had afgesproken dat ik er 8 uur zou zijn. Want dan kregen we de uitslag. Gelukkig was ik er al eerder. Want de dokter kwam al om half 8. Met slecht nieuws. Zijn bijbal is niet ontwikkeld ze zien er verschrompeld uit. Ze hebben wel geprobeerd of er wat in zat. Maar nee dat was niet zo. Ze weten ook niet zeker of er zaadleiders zijn. Die hebben ze geprobeerd te voelen maar ze twijfelen.Een biopsie hebben ze uit zijn testikels genomen. Dat zag er goed uit maar zeker weten wist die het niet. Over 3 weken weer terug op de poli en dan weten we of tese voor ons mogelijk is en anders is het krijgen van een biologische kind niet mogelijk. We zijn nu thuis en zit met de laptop op de bank. Hij voelt zich wel aardig. Rustig aan doen de komende 2 weken. Hij mag wel maandag aan het werk. Wordt vervolgd.

Oktober 2008 door de huisarts doorverwezen naar de fertiliteitskliniek in het flevoziekenhuis.

December 2008 eerst afspraak.

Januari 2009 geen zaad in semen. We moesten maar denken aan adoptie of kid. Hoe dat mens dat zei verschrikkelijk.

februari 2009 alles gevolgd op de kliniek eisprong en de rest van de testen, samenlevingstest weer geen zaad. Chromosonenonderzoek x en y of die in orde zijn. Wilde graag doorverwezen worden en gelukkig konden hun niks meer doen en stuurde ze ons naar umc.

maart 2009 eerst afspraak umc de uroloog die van zijn beroep zijn hobby heeft gemaakt. Intake en onderzoek voor mijn man. Echo van zijn testikels. Onderzoek of alles de juiste proporties heeft of er zaadleiders aanwezig waren. Inwendige echo via achter.

mei 2009 weer naar umc hij had geen gekke dingen gevonden hormoon waarde en proporties waren allemaal in orde. x en y Chromosomen waren ook in orde. Misschien was hij wel drager van taaislijmziekte werd ons verteld. En hebben zijn zaadleiders wel een begin en geen eind.

Weer een chromosomenonderzoek en ook bij mij. Want als je beide drager ben dan is het einde verhaal dan gaan ze niet meer verder 3 maanden zouden we moeten wachten.

Hij ging op vakantie en dan zouden we 12 augustus uitslag krijgen.

Juli 2009 werd mijn man gebeld hij is geen drager van taaislijmziekte. De uroloog wilde voordat hij met vakantie ging ons het goede nieuws vertellen. Toch een dokter met een hart. 2 dagen later lag er al een brief op de mat met voor de prescreening. Wij waren zo blij. Er is weer hoop. Hij zou zorgen dat mijn man zo snel mogelijk geopereerd werd. En ik met de hormonen kon beginnen.

24 juli weer naar umc daar hadden we de prescreening. Zijn hart en bloeddruk was in orde. Moest melden narcose of ruggeprik. Weet die nog niet. Augustus of september krijgt hij pesa.

Eerst volgende afspraak op de fertiliteitspoli is 1 september.