Voorstellen

[Menta]

Hoi, ik zal me even voorstellen! Mijn naam is Ans, ben 40 jaar. Deze week voor het eerst op de ivf-poli geweest en eigenlijk zijn mijn vriend en ik nog aan het nadenken of we dit traject willen gaan doen.

 

Klinkt misschien vreemd, dus ik zal wat meer uitleggen. We kennen elkaar 2 jaar, toen was ik 38 en er was bij ons beiden wel een kinderwens.

 

Helaas werd hij ziek na 4 maanden, hij heeft een zeldzame ziekte die nu stabiel is maar wat niet te genezen valt. Hij heeft vorig jaar 6 zware kuren gehad, is hier goed ziek van geweest en nu gelukkig een stuk beter.

 

Hoe de toekomst eruit gaan zien qua ziekte weten we niet. Al is hij nu een stuk beter dan vorig jaar, het speelt toch best een grote rol in ons leven. En tja, ik ben nu 40 dus ik voel me wel wat met mijn rug tegen de muur staan. Op de natuurlijke manier kinderen krijgen zit er niet in. Dus dan blijft ivf over maar gevoelsmatig ben ik er nog niet uit of ik in deze situatie wel aan een kindje wil beginnen. Heb ook nog een demente moeder die veel zorg nodig heeft dus er ligt al het nodige op mijn/ ons bord.

 

Ze gaan nu uitzoeken in het ziekenhuis wat de invloed van de medicijnen is op de kwaliteit van het sperma en of de kans op afwijkingen ook groter is.

 

Meer mensen in een soortgelijke situatie?

 

 

 

Groetjes Ans

[Meiske74]

Hallo Ans

 

 

 

jeetje bij jullie staat ineens alles op zijn kop...gelukkig dat de gezondheidssituatie van je vriend stabiel is, al erg belangrijk!!!

 

Inderdaad wat je leeftijd betreft zou ik zeggen ga ervoor, wacht niet te lang!!!

 

Het zou verschrikkelijk zijn als je straks moet zeggen, had ik toen maar...

 

IVF is zeker niet makkelijk maar sommigen 'rollen'er wel lekker doorheen en je doet het samen toch?

 

Kun je misschien hulp krijgen met de zorg voor je demente moeder?

 

helaas speelt je leeftijd nu een zeer belangijke rol voor je het weet ben je te oud voor het ziekenhuis (sorry klinkt wat cru) is niet lomp bedoeld.

 

Ik wens je veel sterkte, wijsheid en veel succes!!!

 

 

 

groetjes

 

Meiske74

[MichelleM]

Hi Ans,

 

 

 

Ik zit in een vergelijkbare situatie qua gezondheid van mijn man. Bij hem is in 2001 kanker geconstateerd. Hoewel hij een aantal operaties en bestralingen achter de rug heeft, is bij hem de diagnose 'kanker-vrij' helaas nooit gesteld. Formeel zit mijn man nu in een terminale fase, met uitzaaiingen in o.a. longen en lever. Deze diagnose is een paar jaar geleden gesteld. Wij hebben toen heel erg getwijfeld over wat te doen, maar hebben uiteindelijk gekozen om voor het nu te gaan. Dus ben ik met de pil gestopt, en besloten we het te wagen. Volgens het ziekenhuis waren de kansen op een natuurlijke zwangerschap kleiner, maar halverwege 2006 bleek ik toch zwanger. We hebben in april 2007 een prachtige dochter gekregen. Natuurlijk heeft haar komst ons leven gecompliceerder gemaakt, helemaal omdat sindsdien de situatie van mijn man toch steeds een beetje achteruit gaat. Maar haar komst heeft ook echt een verrijking van ons leven gebracht, en biedt dagelijks een bron van geluk en plezier. Ik/wij hadden dat zeker niet willen missen. Wel is het zo dat een groot deel van de zorg op mijn schouders ligt. Niet alleen praktisch, maar ook geestelijk. Ik 'moet' de sterke factor van ons gezin zijn die ervoor zorgt dat mijn man zo minimaal mogelijk belast wordt en dat onze dochter gewoon lekker kan opgroeien. Daardoor verschuif 'ik' behoorlijk naar de achtergrond...

 

 

 

Inmiddels ben ik zwanger van de tweede (via ivf ivm medicijngebruik van mijn man). Rationalen voor ons om toch voor een tweede te gaan waren dat het zo leuk is en dat het ook goed is voor onze dochter om een broertje of zusje te hebben. Helemaal als het met mijn man dan toch niet goed blijkt te gaan, dat zij wel 'gewoon' kind kan blijven. Op het moment dat we het besluit namen om met de ivf te starten was mijn man redelijk stabiel dankzij experimentele medicijnen. Ik vond het IVF traject best heftig, maar wel te doen. Zeker omdat wij het geluk hadden dat het de eerste keer gelijk 'raak' was. Wat minder is/was, en wat we vooraf zeker niet voorzien hadden, is dat de stabiele situatie van mijn man inmiddels niet meer stabiel is. Qua gezondheid heeft hij een flinke stap achteruit gedaan en het is best een reele angst dat hij het einde van het jaar niet gaat halen. Al is hij wel net weer gestart met een volgend experiment, dus hopelijk is dat het wondermiddel waarop wij hopen. Natuurlijk hebben wij vooraf wel over dit scenario en deze mogelijkheid gesproken, maar het is toch heel anders nu het ook werkelijk zo ver is. Uiteraard brengt dat spanning en extra druk met zich mee. Ook voor mijn zwangerschap. Want hoewel ik/we er echt heel blij mee zijn, voelt het wel heel dubbel allemaal....

 

 

 

Juist het feit dat je geen garanties hebt, dat je niet weet wanneer en of de ziekte de overhand gaat nemen, heeft ons doen besluiten om ervoor te gaan. Achteraf, als je terugblikt op je -hopenlijk lange- leven weet je pas of je het goed gedaan hebt en de juiste keuzes hebt gemaakt. Ons angstvisioen is altijd dat er ineens wel een wondermiddel is en dat mijn man & ik straks allebei oud en grijs op de bank zitten en terugblikken en spijt hebben van dingen die we niet hebben gedaan, vanwege de situatie.

 

En als het allemaal anders loopt dan dat we voorzien, dan zien we dat op dat moment wel en zoeken we er een oplossing voor/dealen we ermee. Een beetje een struisvogelpolitiek, maar daardoor kunnen we al wel ruim 2 jaar soort van ongecompliceerd van ons meisje genieten. En hopenlijk hebben we die tijd straks ook met deze baby.

 

 

 

Overigens hebben wij toen de ziekte net bij mijn man geconstateerd was wel onderzoek laten doen door een geneticus, en mijn man heeft een niet-erfelijke variant. Dat vonden wij allebei heel belangrijk om dat te weten voordat wij uberhaupt aan kinderen zouden gaan denken.

 

Ook vond ik het IVF-traject wel veel meer een ding van de vrouw. Natuurlijk was mijn partner heel betrokken, maar als vrouw moet je zelf de hormonen spuiten en de gevolgen daarvan ondervinden, de controleafspraken in het ziekenhuis doorlopen, etc. Ik zat tijdens die periode niet echt lekker in mijn vel (eerst de overgang waar ik heel lang van weg hoop te blijven en daarna alle dagelijkse prikken en controles), dus dat was wel heftig met de thuissituatie... Het 'maken' van een kindje via IVF heeft in mijn ogen niets romantisch, maar het is fantastisch dat het kan.

 

 

 

Uiteraard kan ik je verder geen advies geven, anders dan dat je je hart moet volgen. Heel veel sterkte en succes!

 

 

 

Michelle