Jump to content
eslief

Isala kliniek Zwolle

Recommended Posts

Mare!!!!

 

Ik weet niet wat ik zeggen moet. Wat verschrikkelijk. Jullie waren zo ver gekomen...

 

En nu?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Och Mare, wat erg!!! Je was zo ver... !

 

Tja, ik had nu zoiets van: de poging kan beter mislukken, dan dat je even een positieve test hebt.... En jij hebt ook nog een kloppend hartje gezien, de eerste keer!!!!

Heel, heel, heel veel sterkte... Dit is zo rauw!!!!

 

 

Hoe het hier gaat... we zitten nog op ons vakantieadres. Morgen komen we weer terug. En daar zie ik eerlijk gezegd ook wel best tegen op. Mijn schoonouders komen vrijdag morgen... Tja.... Vrijdag eerst naar de diploma uitreiking van mijn stiefdochter. Gezellig met haar moeder en nieuwe man in 1 lokaal... Hopelijk houdt ze haar mond over de miskraam... Normaal negeert ze me ook... Dus ik hoef nu ook niets van haar te horen (haar moeder, van mijn stiefdochter natuurlijk wel). Daarna door naar Concert at Sea met vrienden... Weet nog niet of ik daar wel zo'n zin in heb... Was er liever anders naar toe gegaan... Verplicht alcoholvrij.... Ach... we zien wel.

 

Langzaam begint door te sijpelen dat het echt helemaal over en uit is. Maar ik WIL niet dat het over en uit is... Ik zou hier nu niet moeten zijn... Ik had eergisteren gewoon een mooie echo moeten hebben en overmorgen weer een afspraak bij de verloskundige... Vloei nog steeds wat, dus heb alleen maar kunnen genieten van mijn dochter en man in het zwembad... Kon er zelf niet bij in... Had dat ook zo graag gewild! En het besef dat er geen kleine krummel meer komt... Denk dat ik mijn schoonouders vrijdag meteen de wieg maar weer mee terug geef... Die stond nog steeds bij ons in de garage in de hoop dat er nog een keer wat in kwam te liggen bij ons. Die hebben we dus niet meer nodig.... Kan dan ook de kinderkleertjes weg gaan doen... De manden onder in de kast uit gaan zoeken wat speelgoed betreft... Maar denk niet dat ik er gelijk zin in heb... Bah....

 

Meiden... kalm an...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jeetje hildever, heftig hoor. Je wordt voorlopig dus nog wel met de neus op de feiten gedrukt..

sterkte!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hilde, wat een... treurige situatie. Inderdaad; eerst word je (worden jullie) lekker gemaakt met een positieve test, en dan zo bruut weer afgepakt. Ik herinner me nog de boosheid die ik zelf had: Waarom - na al die jaren afzien, dapper doorgaan, anderen alles gunnen - werd ons ook ons cadeautje afgepakt...

 

Gelukkig hadden wij nog wat in de vriezer, dat was onze houvast.

 

Ik kan me alleen maar in beginsel een voorstelling maken hoe jullie je moeten voelen... en dat wens je echt niemand toe.

Share this post


Link to post
Share on other sites

@katalaya, hoe het verder gaat...geen idee... nu wachten of de miskraam spontaan komt. Over een week een nieuwe afspraak en dan verder kijken wat nodig is (medicatie/curettage).

 

En langere termijn...we zijn nu 'uitbehandeld' dus zullen op een of andere manier moeten schakelen van 'ouders worden' naar 'ongewenst kinderloos' blijven. Wil er nog niet te veel bij stil staan, het is te heftig....maar wel realiteit..

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het was mijn grootste angst om het medische traject zo af te moeten sluiten...zo dichtbij geweest....

Share this post


Link to post
Share on other sites

o nee mare!!! wat een klote nieuws vind het hartstikke erg voor jullie...wat is het oneerlijk he idd zo dicht bij en dan krijg je dit te horen bah!

ik wil je heel veel sterkte wensen!

 

En hilde pff voor je ook niet makkelijk, lijkt mij erg moeilijk om de spullen uit te zoeken..

hopelijk kan je een klein beetje genieten van het concert,maar kan mij voorstellen dat je er anders heen was gegaan

voor jou ook veel sterkte!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mare, ik lees je bericht nu.... wat vreselijk... Ik vind het moeilijk om de juiste woorden te vinden. Ik wil je heel veel sterkte wensen om deze teleurstelling en je verdriet te verwerken. Ik had het heel graag anders gezien voor jou en je man.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hallo iedereen,

 

Ik lees al een tijdje mee maar denk dat ik nu toch langzaamaan maar ga meeschrijven....

 

Ik zal me eerst ff voorstellen :)

 

Mijn vriend en ik zijn beiden 27 en zijn in september 2009 gestopt met de pil, helaas werd ik maar niet zwanger en zijn we in februari 2011 naar et zkh gegaan voor onderzoeken, De hele reutemeteut gehad en we zijn in het hokje onbegrepen infertiliteit gestopt. September 2011 zijn we begonnen met IUI in Heerenveen en moest ik puregon spuiten, ze zagen namelijk het liefst 2 follikels. In oktober testte ik positief in de avond op 11 DPO en was het de eerste IUI dus gelukt!!! Ergens wou het goede nieuws niet echt landen en dat heeft helaas ook nooit mogen gebeuren, op 5 november ben ik namelijk met 5w4d geopereerd aan een BBZ. Ons kindje was nog aan et groeien en was in et voorstadium van een kloppend hartje, wat een verdriet!!!

Zodra het mogelijk was zijn we weer snel begonnen met de IUI pogingen maar helaas de 5 pogingen erna zijn allemaal niet gelukt.

 

Inmiddels zijn wij doorwezen naar Drachten voor de intake, deze hebben wij volgende week maandag 9 juli. Hier zullen wij de medicatie voorgeschreven krijgen en de FM's krijgen. Voor de punctie en TP zullen wij dus in Zwolle zijn.

Nu krijg ik et al spaaaaaaansbenauwd bij de gedachte aan de punctie!!! Doen ze in Zwolle ook aan een licht roesje????

Hoe hebben jullie alles ervaren??

 

Katalaya van harte gefeliciteerd met je zwangerschap!!!! Willen jullie weten wat et word???

 

Mare en Hildever heel veel sterkte met jullie verlies!!! Wat vreselijk oneerlijk

 

Liefs Maymar

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Maymar,

 

Leuk dat je meeschrijft, en wat betreft de punctie kan ik je geruststellen: je hebt geluk dat je in Zwolle zit.

 

Ik heb een naaldenfobie, en was ook verschrikkelijk bang voor de punctie. Dit heb ik bij het voorgesprek aangegeven, en de reactie was 'we doen er alles aan om voor jou stress te verminderen'.

 

Ze boden mij 'dormicum' aan; een soort roesje waarbij je nog nét een beetje bij bent, maar in een soort droomtoestand. Dat spul schijnt ook je geheugen te beïnvloeden, zodat je achteraf weinig meer herinnert. Wel werd KatMan gewaarschuwd dat het zou kunnen zijn dat ik uitingen van pijn zou doen, maar door de Dormicum zou 'mijn lichaam' dat onbewust doen. Hij moest daar niet van schrikken als ik bijvoorbeeld zou kermen, maar ik zou er zelf me er amper van bewust zijn.

 

Ik heb twee keer een punctie ondergaan, en het is me beide keren hartstikke meegevallen, juist dankzij de dormicum.

 

De avond voor de punctie kreeg ik een tablet Temazepam, om rustig te worden en te slapen als een roosje.

Een uur voor de punctie kreeg ik Diclofenac als pijnstiller.

Voor het infuus een uurtje van te voren Emla-zalf - om de huid te verdoven zodat ik de infuusnaald niet voelde

En dus tijdens de punctie Dormicum.

 

In mijn herinnering duurde het hooguit 2 minuten. Als ze gaan beginnen doen ze de radio uit, en wordt er niet meer gesproken. Dit zodat ik me volledig aan de droomtoestand van de Dormicum kon overgeven. Want als je je er tegen gaat verzetten, werkt het minder. Gelukkig lukte het me prima om lekker mijn oogjes dicht te doen, en te 'genieten' van die warme tinteling en de rust die ik over me heen kreeg.

 

Ik herinner me wat doffe prikjes, eerder in de categorie 'vervelend' in plaats van 'pijnlijk'. Al met al heeft het ruim 10 minuten geduurd om alle 15 follikels aan te prikken en er 15 eicellen uit te halen. In mijn herinnering was het hooguit 2 minuten, en was het klaar voordat ik er erg in had. Ik heb de eerste keer ook geen enkel geluid of uiting van pijn gegeven, ook niet onbewust. Bij de tweede punctie vertrok alleen mijn gezicht bij het prikken in een grimas, en toen vertelde KatMan me achteraf dat ik meteen wat medicatie bijgespoten kreeg. De tweede keer had ik 10 follikels en ook 10 eicellen.

 

Toen ze zeiden 'het is klaar', kon ik zelf ook weer makkelijk uit mijn roesje komen. Ik kreeg alles dus wel mee, maar echt in de verte. Een beetje gammel werd ik naar de uitrustkamer gebracht, en na een kwartiertje was het restje Dormicum weer uitgewerkt, en voelde ik me redelijk helder.

 

Al met al is het me beide keren erg meegevallen, en kan ik me geen pijn herinneren. Ook niet achteraf dat ik veel napijn heb gehad.

 

Uit de 2e IVF ben ik zwanger geworden (helaas MA), maar uit een cryo van die tweede IVF verwachten wij nu - als alles zo goed blijft gaan als nu - ons eerste kindje.

 

Ik hoop dat mijn verhaal je een beetje mag geruststellen en hoop geven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bedankt voor al jullie lieve reacties!

 

Maymar, welkom hier. Je bent in Zwolle in goede handen! Zoals Katalaya het beschrijft, zo heb ik het meestal ook ervaren. In totaal heb ik 6 puncties gehad. 2 waren er pijnlijker, de andere 4 vond ik met dormicum prima te doen. De pijn die ik na die tijd had was afhankelijk van het aantal eicellen die ze gevonden hadden.

 

Hilde, hoe is het met je?

 

Sas, nog even, voor jou begint het al echt op te schieten!

 

Katalaya, gaat het goed met je?

 

Hier nog steeds geen miskraam te bekennen.. voel me nog steeds op en top zwanger. Zo tegenstrijdig..weten dat het niet goed is, maar je lijf geeft hele andere signalen.. komende woensdag terug naar het ziekenhuis. Hopelijk gaat het met behulp van medicatie alsnog spontaan komen. Vind een curettage zo'n naar idee.

Had al wat kaartjes, sokjes, tijdschriften over zwangerschap gekregen, heb die afgelopen weekend maar bij een zwangere vriendin gebracht (wil het niet meer in huis hebben), moeders voor moeders weer stopgezet.. etc. Gelukkig veel lieve mensen in onze omgeving, waar we veel steun en afleiding bij vinden.

En hoe we verder moeten, geen idee. Officieel zijn we uitbehandeld en rationeel weet ik dat we verder behandelen niet vol gaan houden en moeten stoppen. Maar gevoelsmatig ligt het echt anders...hoe kunnen we nu stoppen, juist nu we zo dichtbij zijn.

Stap voor stap... eerst de miskraam en dan maar weer verder kijken naar de toekomst.

 

Ik neem even wat meer afstand van het forum, zal absoluut nog regelmatig mee blijven lezen en soms nog meeschrijven. Vond/vind het een heel fijn forum, waar ik veel steun en begrip vond/vind. Dames, jullie zijn echt super!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mare, ik kan mij voorstellen dat je nu afstand wilt nemen van het forum. Ik hoop dat jullie alles een plekje kunnen geven of dat je toch nog ergens de moed vandaan kunt halen om door te gaan met jullie kinderwens, wellicht in een ander ziekenhuis. Ik kan niet zeggen wat goed voor jou en je man is. In ieder geval wens ik je het allerbeste toe, wat er dan op je pad mag komen. Ik vind je een fijne forumgenoot.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mare, heel begrijpelijk dat je afstand neemt ban het forum. is al moeilijk genoeg allemaal!

Hopelijk krijgen jullie alles op een plekje, en wie weet in de toekomst....

Veel sterkte woensdag, ik hoop voor je dat ze misschien al op de echo kunnen zien dat het loslaat. Bij mij duurde het in totaal 2,5 spontaan

Nogmaals heel veel sterkte!

 

liefs

Share this post


Link to post
Share on other sites

Maymar, welkom!!

 

Ik sluit mij ook helemaal aan bij Katalaya!! Ik zelf heb 1x een punctie gehad en door de medicatie is het erg goed te doen!

ook de arts steld je erg gerust!

zwolle is een erg fijn zkh!

succes met je poging!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Och, Mare... dat weggeven (wegstoppen) van al die kleine mini-dingetjes die zo'n waardevol symbool waren... MvM afbellen... ik herinner het me nog goed. Ik vond het verschrikkelijk. Laat staan hoe het nu voor jullie moet zijn...

 

Ik hoop dat jullie het snel een plekje kunnen geven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey meiden,

 

Mare, ik hoop voor je dat het nog spontaan gaat inzetten. Wat verdrietig dat het toch nog zo gaan moest....

 

Maymar... welkom hier. Ik heb 4 keer een punctie gehad... En tja, het hoort erbij. Het is inderdaad een doffe stomp in je buik-gevoel....

 

Sas, je bent er bijna!!!

 

Hoe het hier gaat...

Vanochtend weer bij de verloskundige geweest. Mijn baarmoeder had haar werk goed gedaan... Het is allemaal weer schoon. Maar wat was dat lastig om daar te zitten. Dames die elkaar kennen, waarvan 1 ook net zwanger was..... Pffft.... Heb me kunnen verbijten, tot de verloskundige vroeg hoe het ging...

Verdrietig... En toch.. het gewone leven gaat door. En het klopt niet... dat het leven door gaat. Nee, er komt geen kindje meer... Maar ik wil nog zwanger zijn....

zoiets.....

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hilde... wat een verdrietig verhaal. Het is zo fokking oneerlijk...!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hilde het is echt keihard he, zo oneerlijk is het allemaal!

hadden we het maar voor het zeggen!

Sterkte!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tja, vergeleken met Mare en Esly prijs ik me gelukkig... Wij hebben ons meisje nog.

Mare en Esly hebben alleen herinneringen aan zwanger zijn... en hebben geen gevulde kinderkamer... Nog bruter!

 

Maar het blijft een feit dat wij graag 2 kindjes hadden gewild en dat het bij 1 blijft. Wij proberen nu extra van ons meisje te genieten.... Die gekke griet zocht vandaag in de bibliotheek een boekje uit over een meisje wat haar zusje vlak na de geboorte verliest... Moest het 2 keer voorlezen. Moest af en toe stoppen om de tranen weg te slikken.... Ons meisje wist dat we zwanger waren en nu dus ook dat het over is.... Vind het wel heel bijzonder....

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heftig, maar wel heel bijzonder om dit ook zo samen te beleven.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Net controle in het zkh gehad. Geen verschil met de echo van vorige week. Cytotec meegekregen. Heeft iemand van jullie hier ervaring mee?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jazeker.

 

Bij mij heeft de Cytotec helaas niet geholpen. Ik heb een week lang krampen en bloedingen gehad.

 

Ik vermoed zelf dat het komt doordat ik er pijnstillers als Aleve en Ibuprofen bij kreeg. De meningen zijn erover verdeeld of dat verstandig is.

Door de pijnstillers namen de krampen af, maar daarmee ook de werking van de Cytotec.

 

Ik merkte heel duidelijk een verband tussen die twee.

 

Anderen zeggen weer dat het niet uitmaakt, en er zijn genoeg gevallen bekend van waarbij er toch Aleve genomen werd, en de Cytotec wel zijn werk deed. Maar ik vond het echt opvallend dat als ik een pijnstiller nam, de bloedingen stopten. Keer op keer.

 

Uiteindelijk ben ik zo een week aan het modderen geweest, en alsnog gecuretteerd.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.




  • Posts

    • Helaas wacht ik nog steeds op een positieve ovulatietest zodat ik weet wanneer ik ga menstrueren en dus met de medicatie ga beginnen... Duurt lang! 
    • @Johanna82  Nu met zn alle als een malle voor @Roza91 duimen, dat zij door mag in hasr traject. Dat kan niet anders dan goed gaan. 
    • @Hopefulnessja, weer samen! Leuk hoor! Bijzonder ook! ❤️ Dus 26 okt Djenna weer echo, ik 29 okt Nipt en Hopefulness op 6 Nov. Leuk!  En is er al meer bekend over jouw traject nu, @Roza91? 
    • @Bambi85 het maakt mij de eerste keer ook heel onzeker, maar de herkenning is wel heel fijn. Trek je gewoon terug als het niet goed voelt he? Maar het is wel fijn om te weten dat je niet de enige bent ook al lijkt dat om je heen vaak wel zo... probeer nog hoop te houden, liefs
    • Ok, vrijdag echo dan @Kiona77 dan zullen ze vrijdag ook wel het plan van aanpak toelichten denk ik? Denk dat je dan moet prikken tot je volgende eisprong, die ze dan nu goed kunnen reguleren omdat ze precies weten wanneer je deze hebt gehad. Zal er wellicht mee te maken hebben dat je nu nog net vergoed krijgt, als behandeling dan al gestart is dan wordt die vergoed tot alles op en klaar is. Slimme zet wel van ze, het geeft jou mooi een nieuwe kans. Snap ik ja, dat je dat vond tegenvallen, 1 bevruchting is wel weinig uit 5 eitjes. Dacht dat 60% bevruchting gangbaar was, dus dan zou je 2 of 3 verwachten bij 5 eitjes. Maar aan de andere kant heb je maar eentje nodig natuurlijk, alleen geeft het iets meer kans als je wat meer hebt. Zeker als je met donorzaad werkt, dan zou je toch echt meer verwachten. Ik had ook altijd minder eitjes dan dat ze vooraf telden. Bij start IVF poging had ik dan een stuk of 8 follikels, maar uiteindelijk bleef ik met 3, 4 eitjes over. Bij mij groeiden er dan 1 of 2 heel hard en de rest ging niet goed mee. Bij de punctie haalden ze dan wel alle wat grotere eruit en ik heb ook een rijp eitje gehad in een follikel van maar 12 mm. Het viel mij ook iedere keer tegen. Ik kreeg te horen dat mijn kindje was overleden toen ik bijna 14 weken was. Had de week ervoor nog een vluchtige echo gehad en toen nog een kloppend hartje gezien. Ik was doorverwezen naar het ziekenhuis en ging gewoon naar de intake, echo en daarna bespreking eerste 3 maanden. Had er niks van gemerkt, geen buikpijn, geen bloedverlies, was voor het eerst niet zenuwachtig voor die echo en de klap kwam keihard binnen toen ze geen hartje kon vinden...... Dit mag je niet thuis ondergaan en moet je voor naar het ziekenhuis. Omdat ik niet wilde wachten met zo'n zwaard boven mijn hoofd heb ik gekozen het op te laten wekken. Ik ben dus ook echt bevallen van een heel klein kindje, in totaal duurde het bijna 4 uur voordat hij er was en dat was gelukkig snel, want zoiets kan ook een dag duren had ik vernomen. Mijn zoontje heb ik mee naar huis genomen en hij is begraven in de tuin. Zondag kreeg ik nog een mailtje van Blokker, daar had ik me aangemeld voor zo'n zwangerschapsdoos. 20 Weken, gefeliciteerd.... Kwam ook ff binnen en was weer heel confronterend ook, had me al uitgeschreven voor alle zwanger nieuwsbrieven, maar was er blijkbaar toch eentje vergeten.
  • Topics

×

Important Information

Terms of Use