Jump to content

nog meer mensen op de wachtlijst voor KID


loes1980
 Share

Recommended Posts

Hoi Guusie,

Bij ons werden de belangrijke kenmerken van mijn vriend opgeschreven en vergeleken met een donor. Die donor hebben wij toegewezen gekregen. Ik weet dat er ook ziekenhuizen zijn waar je zelf drie donoren mag kiezen. In ons geval dus niet

Groetjes KrisKras

Link to comment
Share on other sites

Hoi Guusje,

 

We staan op de wachtlijst voor KID bij MCK (medisch centrum kinderwens)

Wij hebben hier een mei een intake gehad en 6 weken daarna hadden we een afspraak om een donorprofiel in te vullen.

Je mag dan een aantal voorkeurs kenmerken aangeven. In december hebben we nog een keer een telefonische afspraak, ze willen dan checken of je nog achter je beslissing staat. Bij ons is de wachtlijst een jaar. Best lang dus! Helaas kregen we laatst een brief dat de wachtlijst langer is geworden 1,5 jaar. Gelukkig telt dat niet voor ons, maar het wordt zo wel voor vele een lang traject. Wel bestaat er de mogelijkheid om donorzaad te kopen in Denemarken zodat ze dit kunnen gebruiken in MCK, dit kan de wachtlijsten versnellen, maar is wel kostbaarder.

 

Guusje: Sta je zelf ook op de wachtlijst?

Kriskras: Waar zijn jullie in behandeling?

 

Groetjes!

Link to comment
Share on other sites

Ok, kan je dan je eicellen later doneren? Of iemand anders laten doneren?

Hoelang hebben jullie op de wachtlijst gestaan?

 

Lees trouwens in je handtekening dat je 9de IUI-D mislukt is. Pittig hoor!

Doen ze bij Geertgen ook eerst 12x IUI voordat ze overgaan op IVF?

 

Groetjes~!

Link to comment
Share on other sites

Ik doneer bij een eventueel tweede kindje, we hebben hierdoor geen wachtlijst gehad, konden meteen beginnen. Ik weet niet hoe lang ze door gaan met IUI, maar ik zit er over te denken om als dit jaar nog niet slaagt, volgend jaar met IVF te starten.. maar dat gaat inderdaad wel in overleg natuurlijk. Er is niets met mij aan de hand...dat maakt het zo moeilijk om dat besluit te nemen.

Link to comment
Share on other sites

HOi kriskras.

Hoe werkt dit dan? Heb je iets getekent waarin staat dat je later eicellen af gaat staan? en als je dat later gaan doen moet je dit dan doen met medicatie die meerdere eicellen laat groeien zoals ivf ?

Wij hebben een orienteren gesprek gehad in Geertgen. 7 dec. hebben we een afspraak met een psycholoog. Graag zou ik ook iui willen doen met een donor maar de wachtlijst is te lang.

Link to comment
Share on other sites

Hoi Jessie, ik heb niet echt iets hoeven tekenen, het gaat ook op basis van vertrouwen. Ik hoop dat ik nog eicellen af mag staan tegen de tijd dat wij een tweede kindje mogen krijgen, als ik te oud ben hoeft het niet meer. (ben nu 36) Zij vinden het niet erg, ik ben welwillend en dat is in princiepe voldoende. Zelf hoop ik wel dat ik het nog mag doen, want het geeft me een goed gevoel om iets terug te kunnen doen. Ik maak ook gebruik van donorzaad. Ik zou zelf ook graag andere mensen helpen die geen kindje kunnen krijgen... Maar goed het is afwachten. Tot nu toe is een eerste kindje nog niet gelukt..

De donatie zal inderdaad via IVF gaan, de helft van de eicellen uit de punctie sta ik af (dat is eenmalig)

Ik ben benieuwd hoe jullie gesprek verloopt en wat jullie keuze wordt.. laat je het even weten?

Veel succes!!

KrisKras

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...
  • 1 month later...

Hey hallo allemaal,

 

Sorry voor de hele late reactie maar wij hebben een bekende donor gevonden die ons wil helpen. Weet dan niet wat ze doen maar zal wel IUI zijn denk ik.Woensdag heb ik een belafspraak en dan hoor ik hoe het verder gaat.Weet ook niet of de donor mee moet om vers zaad te brengen of dat hij eenmalig een donatie doet en dat ze dat dan voor ons invriezen.

Heel spannend allemaal.

 

Met jullie alles goed?

 

groetjes Guussie

Link to comment
Share on other sites

Hoi,

 

Mijn naam is Nancy en sta sinds 1 april 2010 op de wachtlijst voor een KID behandeling in het Reijnstate zkh in Arnhem.

Dat is namelijk het enige zkh wat kid behandelingen verricht voor alleenstaande vrouwen.

 

Je komt op een wachtlijst voor een wachtlijst.

 

Ik zal het jullie uitleggen.

 

Je meld je aan en 2 weken later krijg je schriftelijk bericht dat je op de wachtlijst staat. Dit was in mijn geval per 1 april 2010. In oktober 2010 mocht ik langskomen bij de gynocoloog.

 

Die kijkt via een inwendig onderzoek of alles inorde is. Gelukkig was dat in mijn geval. Ik had net mijn periode gehad dus kon hij direct zien of ik genoeg eitjes had. Ik ben 39 jaar en had dus niet overdreven veel eitjes maar het zag er goed uit.

 

Je moet dan een afspraak maken voor bloed te prikken. Dit moet je direct bij je volgende menstruatie doen ( derde dag ) en je moet ook een afspraak maken bij de psyco. Vandaag ben ik daar dan ook geweest.

Je krijgt dan binnen 2 weken schriftelijk te horen of hij je geschikt vind. Het gesprek is niet vervelend. Het duurd ongeveer 35 minuten. Ze praten een beetje over het gezin waar je uit komt en hoe je contacten met fam enz zijn. Je moet wat vertellen of je situatie en je kinderwens. Gewoon erg relext.

 

Over 5 dagen moet ik dan terug naar de gynocoloog.

 

Ik vertelde je net over dat je op een wachtlijst komt voor een wachtlijst.

 

Dit houd in dat je ongeveer 7 tot 8 maanden op de wachtlijst komt voordat je uberthaubt mag langskomen. Is alles inorde dan kom je op de wachtlijst voor een donor.

Dit kan nog eens een jaar duren.

 

Ik hoop dat jullie er iets aan hebben.

 

Succes.

 

nancy_bor@msn.com

Link to comment
Share on other sites

Kijk wel even naar de BMI-grens (als je overgewicht hebt) Want anders heb je straks al die tijd op de wachtlijst gestaan en wordt je vervolgens doodleuk afgewezen. Geertgen helpt ook alleenstaande vrouwen, en heeft geen BMI-grens.

Succes!

Link to comment
Share on other sites

Mag ik even reageren op het bovenstaand bericht. Ik heb namelijk wel overgewicht maar heb het daar met de gynocoloog en psy over gehad. Het is geen probleem maar het zou gezonder en beter zijn als ik zou afvallen. Het is geen reden om afgewezen te worden.

 

Ik ben zelfs nog nooit niet gewogen!

 

Ik heb het nu over reijnstate zkh te Arnhem.

Link to comment
Share on other sites

Dan heb jij geluk, want in hetzelfde Rijnstate is mijn vriendin met overgewicht eerst drie keer geïnsemineerd en toen ze voor de vierde keer kwam werd ze naar huis gestuurd met het bericht dat ze een foutje hadden gemaakt. Ze had nooit ogen beginnen omdat ze overgewicht heeft, en nu moest ze eerst maar "even" af gaan vallen. Kei hard. Ik hoor ook best wel eens positieve verhalen over Rijnstate, maar dit vond ik echt te schandalig voor woorden. Deze week heeft ze een gesprek daar, ik ben benieuwd hoe ze dit opgaan lossen met haar.

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Leuk wel, mijn moeder denkt ook een meisje 😊 Ik vind het een fijne gedachte dat de kleine nu levensvatbaar is en dat de kansen op overleven elke dag en elke week groter worden. Ja, ik voel hem/haar elke dag bewegen, niet de hele dag door want die slaapt ook veel nog, ik voel de kleine voornamelijk als ik zelf rustig zit, op het werk regelmatig, maar ook savonds als ik op de bank zit, als ik zelf druk doende ben dan voel ik niks. Kan zo een paar uur lang niks voelen en dan ineens, hop dan is die er weer. Het voelt heel bijzonder, dit zo is voor mij ook wel nieuw. Ik heb wel een zoon, maar hem voelde ik pas heel laat ivm voorliggende placenta en toen ik hem eenmaal voelde was hij ook zo sterk al dat ik echte schopjes voelde, bij dit kindje heb ik de placenta op de achterwand liggen, dan voel je het veel eerder. Nu begon het met wat 'plopjes' ergens zo tussen week 16 en 17, maar daarna dagenlang niks, dus dacht dat het mijn darmen waren ofzo en toen een weekje later voelde ik 'geroezemoes' in mijn buik. Het is lastig uit te leggen wat je precies voelt, maar ja, gerommel dus allemaal en ik voelde dat alleen maar als ik heel rustig zat of lag. Dat geroezemoes werd wel steeds meer en toen ik de 20 weken echo had toen was echt duidelijk dat ik echt de kleine voelde. En toen zag ik ook zeer duidelijk op de echo dat die heel veel bewoog, de echoscopiste vond het een woelwatertje en hij of zij lag ook regelmatig in de weg met een arm of een been, moest ze weer even tegen mijn buik aan tikken zodat die weer ging verliggen. Die lag dus geen minuut stil, de hele 40 minuten dat ik daar naar die tv heb liggen staren, vol ongeloof lag die met de benen en de armen te wapperen en te zwaaien, lag ondersteboven, op de zij, onder in mijn buik op de rug met de benen omhoog, het was zo prachtig om te zien. Ik had dit ook nog nooit zo gezien en ik hoop, @Paulma dat jij en de andere meiden hier dat ook minstens 1 maal mogen meemaken want het is machtig mooi, ontroerend, fantastisch om te zien, ik heb geen woorden gewoon. Sinds een week of 2 voel ik echt duidelijke schopjes naast het geroezemoes en inmiddels voel ik de schopjes ook aan de buitenkant tegen mijn hand aan. Het voelt zo fijn en bijzonder dat ik dit allemaal nu veel vroeger voel dan met mijn zoon destijds. Alsof mijn lichaam zelf heeft bedacht dat ik dat wel nodig zou hebben nu. 😅 Ja, druktemakertje, is me nu 2x gezegd. Het werd ook gezegd bij mijn zoon toen die net geboren was en het bleek ook een druktemakertje te zijn, vol leven, heb er de handen vol aan gehad en ik vond het heerlijk, dus dat lukt me nog wel een keertje. Heb liever eentje vol energie die je moet afremmen dan eentje die je telkens aan moet duwen zeg maar. Ja precies dat Paulma, schadelijk is het zeker niet, het brengt jou tot rust wat ook heel fijn is en als het een klein beetje meehelpt, je weet maar nooit natuurlijk, dus lekker zo mee doorgaan, lekker genieten, relaxen en dan ga je topfit je derde poging in, dan sta je er gewoon goed voor en wie weet helpt het wel een beetje en heb je nu net dat ene beetje nodig om het wel te laten slagen. Ik ben deze poging heel erg op mijn eigen gevoel af gegaan, heb dus ook die Ascal geweigerd die ze me de vorige keer hadden voorgeschreven, ze kunnen me 100 keer zeggen dat de kleine niet gestorven is aan die Ascal, maar voor mij voelde het helemaal niet goed om dit weer te gaan gebruiken, ik had een gezond kindje en ik slikte die troep en hij ging dood, zo voelde het voor mij en zo zal het altijd blijven voelen, dus toen ze daarover begonnen heb ik letterlijk gezegd 'die troep slik ik nooit meer' vonden ze overigens ook prima hoor, want je bent natuurlijk vrij om iets wel of niet te willen. En zo heb ik ook aangegeven liever bij de verloskundige te blijven dan in het ziekenhuis. Voel me veel fijner bij die lieve meiden van de verloskundige praktijk, ik doe nu gewoon nog steeds wat voor mij goed voelt. Hoop moeten we altijd blijven houden Paulma en positief blijven ook, dat is verdomd moeilijk en valt niet altijd mee en ik ga heel hard voor jou meeduimen hoor, want ik gun het je zo!  
    • Ja, ze (ik ga er gewoon in mee dat het een meisje is) moet nog lekker een paar maanden blijven zitten. Maar toch erg fijn om te weten dat het kindje nu levensvatbaar is. Geeft toch wat rust. Voel je haar elke dag? Ik ben nog nooit verder dan 8,5 week gekomen dus heb nog nooit een kindje gevoeld van binnen. Het lijkt me zo bijzonder! En ze is dus een druktemakertje?! Maak je borst maar nat! hihi. Heb je al namen bedacht voor zowel een jongetje als meisje? Alles kan steeds concreter worden! Het is je mega gegund om dit allemaal te mogen ervaren en er van te genieten! Ik kijk precies zo aan tegen Accupunctuur. Ik geloof niet dat dit in eens het verschil maakt. Maar inderdaad schadelijk is het niet en omdat ik merk dat ik er zo ontspannen van raak is het perfect! Het voelt echt even als self-care.  Ik zal jullie laten weten hoe het proces verloopt! Maar ga er ook vanuit dat er een terugplaatsing zal zijn in oktober 😄 zo ver ik kan hou ik hoop en ben ik positief!  Knuffels      
    • Daar ga ik ook voor met jou @Paulma 3x scheepsrecht! Ik ga keihard duimen weer hoor voor jou en alle andere meisjes hier. Dat wordt idd vaak gezegd, is zwaarder als je 'ouder' bent, maar voor mij gaat dat niet op. Mentaal was het wel een hele rollercoaster hoor, maar dat komt natuurlijk door het traject en wat er vorig jaar is gebeurt, maar fysiek, nee, tot nu toe best wel een eitje eigenlijk tot nu toe, maar ja, ga de laatste maandjes in dus maar afwachten hoe dat dan gaat. 😅 Ik heb zelf heel sterk het gevoel dat het een meisje is, mijn moeder ook, maar meeste mensen lachen me keihard uit, meisje? Hell no, jij bent geen meisjesmama, jij krijgt een jongen. We zullen het zien. Ik heb het zelf niet stiekem gezien, met de 20 weken echo vroeg ze aan me vooraf of ik het wilde weten, toen ik zei van niet zei ze dat ze me dan ging vragen de ogen dicht te doen als ze in de buurt van dat gedeelte kwam zodat ik het ook niet per ongeluk wel kon zien, dus dat heb ik braaf gedaan en heb ook niet gespiekt. Ik weet het dus echt niet, ik hou wel van een verrassing. Vandaag is the big day, vanaf nu is de kleine levensvatbaar en zullen artsen alles in het werk stellen om de kleine te redden mocht die besluiten ik vind het mooi geweest, maar ik hoop dat die nog een maandje of 3 binnen blijft hoor. Vind het wel een fijne gedachte. Het (inmiddels zeer duidelijk) voelen van leven maakt wel dat de angst wat meer naar de achtergrond aan het verdwijnen is en dat ik er steeds meer vertrouwen in krijg, ik kan zo genieten van deze kleine druktemaker in mijn buik. Het is zo'n wonder en ik ben zo dankbaar dat ik dit in mijn allerlaatste poging toch nog mag meemaken. Ik kan soms gewoon niet eens de woorden vinden om uit te drukken hoe ik me voel. Wat spannend dat je weer onderweg bent Paulma. Die deca prikken vond ik ook niet fijn, hele vervelende spuitjes waren dat. Cetrotide vond ik ook vervelend, kreeg ik altijd jeuk van daarna. Ah, maandag echo, eitjes tellen, ik hoop dat ze er flink wat zien. Dan is het altijd nog afwachten hoeveel er mee gaan doen natuurlijk. 11 oktober punctie dus dat wordt dan half oktober een terugplaatsing (ik bekijk dat gewoon positief hoor Paulma 😊). Wordt spannende tijd dan iig de laatste weekjes van oktober voor jou, maar ik ga gewoon met je meeleven en meeduimen. Van acupunctuur hoor en lees ik vaak wel goede verhalen, je schijnt dat ook een maand of 3 vantevoren al mee te moeten beginnen, dus dat doe je goed, je bent mooi op tijd begonnen. Als het jou rust brengt dan heb je dat er al mee gewonnen. Of dat soort dingetjes helpen, dat zullen we nooit weten, maar kwaad kan het zeker niet. Ik heb mijn laatste poging ook alles uit de kast getrokken, geen acupunctuur, want dat mocht allemaal niet toen, dus daar had ik geen tijd genoeg voor, maar ik heb wel een baarmoedermassage laten doen en ook braaf daarna gedaan wat ze me geleerd had. Of het daardoor kwam of niet, dat zal ik nooit weten, maar ben wel zwanger en de kleine is ook nog eens blijven zitten. De massage is goed voor de doorbloeding wat een innesteling dan zou bevorderen en het maakt de baarmoeder ook warm en ook dat zou meehelpen. Ik had zelf echt nooit gedacht dat ik zoiets zou doen, maar ja, je probeert alles om het maar te laten slagen. Dus vooral doen waar jij je goed bij voelt Paulma, voor ieder is dat weer wat anders. En ook al zijn het op zichzelf misschien geen wondermiddelen, alle kleine beetjes bevordering kan helpen.  
    • Ja, mega dubbel! Maar eens, ik ga nu voor 3x is scheepsrecht!!💪 Fijn dat je je goed voelt en het best gemakkelijk af gaat. Super prettig en voor ons ook een mooi voorbeeld. Want je leest inderdaad wel eens dat het zwaarder is als je ouder bent, maar dat hoeft dus helemaal niet! Lekker af en toe op die wolk springen. Heb je al een gevoel of het een jongetje of meisje gaat worden? Niet stiekem iets bij een echo gezien? 😉  Ik snap helemaal dat die grens van levensvatbaar een mijlpaal is, met de ervaring die je hebt. Hopelijk ga je hierna alleen nog maar op je wolkje zitten en genieten! Ik heb de eerste drie keer Decapeptyl gezet, dit is zeker mijn favo spuit niet (als je daar al van kan spreken) maar ik ben weer onderweg! Morgen de laatste keer de pil en komende maandag de eerste echo. Dan hoor ik ook wanneer en hoeveel Gonal-F ik zal gaan spuiten. Als ik naar de twee eerdere ICSI pogingen kijk zal een eventuele punctie richting 11 oktober plaatsvinden. Let's see, eerst maar eens kijken hoeveel follikels er zichtbaar zijn en mee willen gaan doen. Ik doe trouwens al een maand of 2 wekelijks Accupunctuur. Ik merk dat ik er echt ontspannen van wordt en wil alles uit de kast halen...  Hoe is het met de andere dames?  Liefs voor jullie allemaal
    • Wat heb je dat mooi verwoord @Paulma alle gevoelens die je bij dit traject hebt en zo is het voor velen van ons denk ik. Het is gewoon een loodzwaar traject, mentaal en voor sommigen ook fysiek. Ik heb dat ook ervaren, zeker als je dan ook nog een miskraam moet doorstaan, dat maakt het allemaal extra heftig. Ik vond de mislukte pogingen ook heel verdrietig, maar die vielen in het niet bij het verdriet wat ik voelde na de miskraam. Dat zal voor jou ook zo voelen denk ik. Het is teleurstelling op teleurstelling en een bult verdriet en dat is echt zwaar. En als het dan wel gelukt is zelfs dan kun je er niet of minder van genieten omdat je bang bent dat weer te verliezen. Ik kan me heel goed voorstellen dat uitspreken ook heel verdrietig is en ergens een opluchting zodat je weer verder kunt met je leven dat toch enigszins on hold staat en in het teken van behandelingen en leven tussen hoop en vrees. Het voelt allemaal zo dubbel he? Hopelijk is 3x scheepsrecht voor je en gaat ICSI 3 jullie gewoon dat prachtige kindje brengen. Hoe ik me voel verder, nou ja, op zich wel goed nog steeds, de zwangerschap gaat me best gemakkelijk af, eigenlijk best wel hetzelfde als destijds met mijn zoon, heb ook niet het idee dat het zwaarder voor me is nu dat ik 'oud' ben. De roze wolk drijft hier steeds vaker voorbij en ik begin er steeds meer en meer vertrouwen in te krijgen, al bekruipt de angst me ook nog weleens. Dat ik al een hele poos leven voel helpt wel mee ook aan het vertrouwen en mijn buik is de laatste 2 weken echt mega aan het groeien. 😱 Nog een paar daagjes en dan heb ik de grens van levensvatbaarheid bereikt, dat is toch ook wel een mijlpaaltje hoor. Heb ook alles geregeld wat er te regelen viel, mijn verlof, mijn plan na mijn verlof, de kinderopvang, kraamzorg, kamertje is besteld en wordt over een paar weekjes geleverd, blije dozen gehaald her en der, dus ja, alles in kannen en kruiken hier 😊  
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use