Jump to content

IVF/ICSI:Wat doet dat met je relatie?


ansje20
 Share

Recommended Posts

Ik heb na lang nadenken besloten om toch maar een nieuw topic te starten. Ik ben heel benieuwd naar ervaringen van jullie wat ivf/icsi/iui met je relatie doet. Wat voor problemen kom je tegen, kom je door dit alles dichter bij elkaar of groei je juist uit elkaar?

Hoe gaat een ieder hier mee om en vooral hoe ga je met elkaar om? Iedereen gaat anders met verdriet om en ik denk dat er een groot verschil is hoe mannen en vrouwen dit beleven.

Momenteel loopt mijn relatie niet echt lekker...nu we in een rustperiode zitten merk je pas wat al die behandelingen allemaal met je doen en vooral wat het allemaal met je relatie doet.

Mijn vriend en ik hebben de afgelopen periode erg langs elkaar heen geleefd. Er is een paar weken geleden iets gebeurd waar ik hem van beschuldigd heb...achteraf bleek ik hem vals beschuldigd te hebben. Dit alles komt voort uit de onzekerheid die ik bij mezelf voel en het feit dat ik al een hele tijd niet lekker in mijn vel zit. Al die teleurstellingen, leven tussen hoop en vrees hebben me geen goed gedaan. Ik heb mijn vriend enorm veel pijn gedaan, we hebben veel gepraat over het voorval maar het duurt gewoon zo lang voor het echt weer goed voelt tussen ons. Het is net of er een afstand is die moeilijk te doorbreken is.

We hebben besloten om hulp bij maatschappelijk werk te zoeken in de hoop er samen uit te komen. Het laatste wat ik wilde is dat het icsi gebeuren onze relatie zou beïnvloeden en nu gebeurt het toch....

 

Sorry voor mijn ego verhaal maar ik moest het gewoon even kwijt...

 

Liefs Ansje

Link to comment
Share on other sites

Hoi Ansje

 

Wat vervelend dat het niet zo lekker gaat tussen jullie op het moment.

Ik moet zeggen dat ik dat niet ken wij zijn juist dichter naar elkaar heen gegroeid door dit alles.

 

Ik heb wel gemerkt dat mijn vriend hier iets makkelijker mee omgaat dan ik (ik loop al een jaar bij een psycholoog) maar we kunnen overal gewoon open en eerlijk over praten. En natuurlik hebben wij ook wel onze dingetjes maar dat zal in elke relatie zijn dat je wel eens een meningsverschil hebt.

 

Wij hebben nu ook al een pauze sinds mei en we weten ook nog niet wanneer we verder gaan maar dat hebben we samen besloten en niet 1 alleen.

Vooral omdat we het zelf moeten gaan betalen vinden wij dat we en voornamelijk ik er helemaal klaar voor moeten zijn om verder te gaan en dat ben ik nog niet.

 

Ik hoop dat jullie met behulp van een maatschappelijk werkster eruit komen, want er gaat niks boven een goede relatie waar je je allebei gelukkig in voelt.

Heel veel succes en sterkte.

Link to comment
Share on other sites

Mijn man ging er veel makkelijk mee om dan ik.... Ik vond het moeilijk en was best down tijdens mijn ivf poging's. Ik waren tijdens de eerste ivf poging

goed opdreef en tijdens mijn eerste Fm moest ik meteen stoppen ivb met te te veel eicellen die groeide ze waren bang voor overstimulatie.

Ik was er KAPOT van 3 weken spuiten ectra hij ging er veel beter mee om.

 

de volgende poging was het weer kiele kiele maar we mochten door en werden gelukkig van de eerste TP zwanger.....

 

Pff brengt veel stress mee zowel lichamelijk als geestelijk voor mij althans..

Link to comment
Share on other sites

Guest Sannie66

Hoi Ansje,

Wat naar dat er nu spanningen zijn bij jullie. Het is ook niet niks en ik merkte ook dat het veel spanning bij mij teweeg bracht. Mijn lief deed al het mogelijke qua ondersteuning, bij elke FM aanwezig enz. enz., maar WIJ als vrouw moeten alles lichamelijk en ook geestelijk ondergaan. WIJ zien het als falen als de emmies niet willen nestelen. Dit geeft een grotere druk, dan we soms aankunnen en tsja, niets menselijker dan het afreageren op de persoon met wie je ontzettend graag een kindje wilt. WIJ als vrouw voelen ons zo vaak onbegrepen door ´de mannen´. Hun denkpatroon is gewoon anders. Moet zeggen dat mijn mannetje heel wat heeft moeten doorstaan met mij: ik was een heks (onzekerheid, hormonen en noem het maar op) tijdens de behandelingen en ook toen ik zwanger was.. en we zijn -gelukkig- nog steeds bij elkaar en houden onnoemelijk veel van elkaar en van ons meisje. Communicatie is HET middel en goed van je dat je maatschappelijk werk hebt ingeschakeld. Een derde -onafhankelijke- partij kan heel 'fris' naar de problematiek kijken en wat dat met een ieder doet.

Heel veel sterkte en succes met de gesprekken en de geplande poging deze maand.

 

Groetjes,

Sandra

Link to comment
Share on other sites

Hoi Ansje, wat vervelend dat het niet lekker gaat tussen jullie. Het is een loodzwaar traject dus dat je er op de een of andere manier last van krijgt, is logisch. Tussen mijn vriend en mij heeft ons ivf traject niet tot een noemenswaardige verwijdering gezorgd, maar ik moet dan ook zeggen dat ik hem (bewust of onbewust) wel buiten de wind hou. Zo gaat hij nooit mee naar fm's (ik bel 'm altijd wel meteen daarna) maar volgens mij snapt hij het hele proces niet zo goed, haha. hij probeert me te steunen waar hij kan maar voor hem voelt iedere teleurstelling 1000 keer anders dan voor mij.

 

Sannie slaat de spijker op z'n kop: Mannen voelen anders en denken anders. Redelijkerwijs kun je dus niet verwachten dat je ze aanvoelen zoals bijv. de meiden op dit forum hier, allemaal ervaringsdeskundigen. En toch 'verwacht' je dat van je partner en raak je gefrustreerd omdat hij je niet begrijpt, maar dat is eigenlijk hartstikke onterecht. Praten, praten, praten en niet verwachten dat je man snapt wat je bedoelt zonder dat je het uitspreekt en uitlegt. Maar met liefde en geduld kom je een heel end, dus het komt vast goed. Veel sterkte en succes!

Link to comment
Share on other sites

Meiden bedankt voor jullie reacties. Ik was erg benieuwd hoe anderen dat nou ervaren. Ik herken wel veel dingen in wat jullie schrijven. Dat mannen anders omgaan met het hele ivf traject is een ding dat zeker is.

Sannie en Elliebellie, wat jullie schreven heb ik ook aan mijn vriend voorgelegd en hij herkent het. Hij zei al dat als er iets is hij niet altijd weet wat er is en ik dat gewoon moet zeggen.

Dat ga ik nu ook zeker proberen als we weer verder gaan met de behandelingen.

Komend weekend gaan we er lekker even tussenuit samen. Even wat anders aan ons hoofd.

Leuke dingen blijven doen samen is ook heel belangrijk heb ik gemerkt.

 

Liefs Ansje

Link to comment
Share on other sites

Goed zo Ansje, je klinkt al veel positiever. Inderdaad, samen leuke dingen (blijven) doen is heel belangrijk. Goed dat je met je vriend gepraat hebt, want natuurlijk hopen we allemaal op gezinsuitbreiding, maar mocht dat niet lukken, dan moet je toch samen verder. Dat je het samen goed hebt, is echt het belangrijkst. Veel succes xx

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Hoi Ansje,

 

Fijn dat jullie er even samen tussenuit gaan. Het hele traject rondom een kinderwens is erg zwaar. Alle hormonen rondom een IVF traject maken het er zeker niet gemakkelijker op. Uit onze omgeving krijgen wij gelukkig veel steun, maar jij en je partner moeten je er toch samen doorheen slaan. Ik merk dat het hele traject zeker invloed heeft op je relatie. Wij zijn er zeker sterker door geworden, maar je moet wel wat meer van elkaar accepteren. Wat ons goed doet is het volgende:

 

1) Mijn man gaat altijd mee naar de afspraken in het ziekenhuis. Hij begrijpt daardoor ook beter wat er allemaal speelt (mede door de gesprekken met de verpleegkundigen die wij altijd na afloop van bijv. een echo hebben).

2) Mijn man zet bij mij altijd de spuiten. We krijgen dan toch meer het gevoel dat we het samen doen.

3) Blijven praten.

 

Daarnaast proberen we in alle ellende zoveel mogelijk afleiding te zoeken. Wat vaker een weekendje weg of gezellig een filmavondje op de bank. Onze sociale contacten leiden hier wel wat onder, maar je relatie staat op de eerste plaats. Gelukkig heeft onze omgeving daar veel begrip voor.

 

Ik wens je veel sterkte toe.

Link to comment
Share on other sites

Hey ansje

 

Mijn man denkt heel makkelijk maar hij is er we niet vragen hoe haha kan ik hem niet kwalijk nemen hij zweet als ik de puchtie krijg hij is er dat is fijn.

De behandelingen hebben geen invloed maar buitenstaanders ruzie's in de fam enz maar goed we groeien nu eindelijk naar elkaar toe.

De mk heeft hij het heel moeilijk gehad hij is geen prater wat heel moeilijk is maar we hebben er over gepraat en het gaat nu beter.\

En we komen er wel en jij ook.

 

Een hele dikke digi knuffel

Link to comment
Share on other sites

Hoi Ansje,

 

Wat naar voor je dat het IVF traject zo'n druk legt op je relatie. Ik hoop dat jullie weekendje weg in elk geval al wat geholpen heeft.

Bij ons gaat het gelukkig nog heel goed. Mijn man gaat mee naar iedere afspraak in het ziekenhuis en we praten veel over het hele traject. In het begin vond ik het vooral oneerlijk dat wij als vrouw dit hele traject moeten ondergaan, maar door veel te praten met mijn man begrijp ik inmiddels ook heel goed dat het voor mannen helemaal niet zo makkelijk is als dat het soms lijkt. Zij zien al die elende met ons gebeuren (hormonen, punctie, etc) en kunnen alleen maar machteloos toekijken hoe wij lijden onder het fysieke gebeuren. Dat maakt het voor hem mentaal heel zwaar omdat hij ook zijn aandeel wil leveren in het traject. Ik vind dat hij dat al doet door mee te gaan en er voor mij te zijn, maar voor hem voelt dat toch niet hetzelfde.

Het spuiten heb ik nooit door hem laten doen. Dit komt omdat ik bij hem niet de associatie met spuiten wil. Ik heb liever dat hij me na de spuit een knuffel geeft en tegen me zegt hoe dapper ik weer geweest ben. De mental coaching heb ik veel harder nodig.

 

Maar wat iedereen hier inderdaad zegt: communicatie is het sleutel woord. Wij praten er vaak 's avonds in bed nog even over en delen onze angsten en gevoelens met elkaar rondom het hele trejact. En soms.. als het nodig is huilen we met z'n tweeen en slepen we elkaar er daarna weer door heen. We nemen regelmatig lekker tijd voor ons zelf door samen lekker op de bank te hangen of wat leuks te gaan doen. dat helpt heel goed.

Ik denk dat wij het laatste jaar daardoor nog verder naar elkaar toegegroeid zijn en echt het gevoel hebben dat we het samen doen. Natuurlijk wordt er wel eens flink op elkaar gemopperd en geruzied, maar we kunnen dan daarna ook zeggen dat het door de frustraties komt, maar dat dat geen reden mag zijn om maar alles te zeggen/doen.

 

Hopelijk heb je hier wat aan.

 

liefs Doortje

Link to comment
Share on other sites

  • 11 years later...

Hoi Ansje, 

 

misschien een wat late reactie, maar bij ons knettert het rond de datum van ziekenhuis afspraken ook flink. Mijn man heeft slechte zaadkwaliteit en bij mij is alles perfect in orde. Toch moet ik alle spuiten etc. ondergaan die bij ICSI horen. Hierover voelt hij zich schuldig, wat zich opbouwt als een soort spanning bij hem, waardoor hij plots kan ontploffen om het minste of geringste (denk: vaatwasser).

Hoewel ik goed begrijp dat hij zich schuldig voelt en gespannen is, gaat hij mee naar alle afspraken en neem ik hem niks kwalijk. Ik zit dan ook wat relaxter (voor zover dat kan) in het hele ICSI traject dan hij. Dat vind ik op mijn beurt weer lastig: ik snap zijn spanning en neem hem ook niks kwalijk, maar wil niet ook nog eens met zijn ontploffingen moeten dealen - het traject zelf is al pittig genoeg. 
 

Het vergt zeker zijn tol, infertiliteit. Hopelijk helpt het om te horen dat je niet de enige bent. 

Edited by CaatjeS
Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Ladies, na 5 jaar begin ik de laatste week van september met een nieuwe IVF poging. Inmiddels een zoon van 4 uit de laatste poging van 5 jaar geleden. Toch wel weer allemaal spannend.  Zijn er meer die binnenkort (weer) starten?
    • @Paulma Wat ben je toch een lieverd en wat had ik het jou ook zo gegund! Het is inderdaad een zwaar traject waar we allemaal in hebben gezeten. Neem de tijd om te rouwen, want ook dit is rouwen en rouwen is zwaar, heel zwaar!  Dikke knuffel voor jou! 😘  
    • Hi dames, Ik heb zojuist mijn 4de ICSI poging negatief afgesloten en mijn man en ik hebben besloten te stoppen. 5 jaar proberen, 3,5 jaar medische molen en 4 keer zwanger maar toch met lege handen.. en een lege portemonnee. Want die laatste keer hebben we alles zelf betaald. Nu heb ik een en ander over en vind ik het zonde als iemand anders dit ook zelf moet betalen. Als ik het naar de apotheek breng vernietigen ze het. Het gaat om 30 poezenpillen U. (houdbaar tot 12/2024), 1 volle spuit stimulatie G. 900 i.e nog in dichte verpakking (in koelkast bewaard, houdbaar tot 06/2023) en nog zo'n zelfde spuit aangebroken, mag je ook hebben hoeft niet. Daarnaast ook 6 kant en klare spuiten D. 0,1mg over (houdbaar tot 10/2023 in koelkast bewaard) Mocht je interesse hebben stuur mij een direct berichtje. Groetjes Paulma    
    • Oh nee, wat ontzettend rot @Paulma ik werd er zelf gewoon verdrietig van om jouw bericht te lezen en ik weet niet zo goed wat te zeggen. Hoopte zo dat het nu eindelijk zou lukken bij je en dat je wat of iig een cryo zou hebben nog. Ik weet zo goed hoe zo'n laatste poging voelt en hoe zwaar het is, het is zo een mentaal zwaar traject, dat is gewoon niet te beschrijven. Hopelijk dat jullie steun kunnen vinden bij elkaar de komende tijd, om dit proces wat eigenlijk gewoon een rouwproces is te kunnen doorstaan. Goh, Paulma, ik heb echt geen woorden.... Wat ongelooflijk k! Ik wens jullie heel veel sterkte en geluk toe. En wat lief dat je wat jij overhebt aan medicatie wil doneren aan iemand die het zelf moet betalen. Ik heb zelf ook moeten betalen, het kost veel geld, dus dan is het fijn als je ergens wat op kunt snorren. Als je het terug geeft aan de apotheek dan wordt het vernietigd, dus dat is heel erg zonde, zou ik zeker niet doen. Alles aan medicatie wat de apotheek verlaat mogen ze niet meer terug nemen, ook niet als het in dichte dozen zit, dus dat gaat zo de vuilbak in. Hier op dit forum kun je ze aanbieden, maar je mag dan niet de gehele benaming noemen geloof ik, want het openlijk verhandelen van medicatie is niet toegestaan, maar dat moet je zelf maar ff kijken, ik zal een linkje erbij doen van welk Topic het is, maar mocht die het niet doen, dan moet je hier op dit forum kijken bij 'hormonen' En anders kun je ook altijd een nieuw topic openen binnen het 40+ forum want daar zullen de meeste mensen zitten die zelf moeten betalen denk ik. https://ivfmoeders.nl/forum/42-hormonen/ Lieve Paulma, wat hoopte ik op een ander bericht en een andere uitkomst voor jou, ik wens je het allerbeste met heel mijn hart. Je bent zo een lieverd, ik had het je zo gegund..... Knuffel, xxx
    • Bedankt voor je lieve bericht @Kitje! Je hebt helemaal gelijk dat de stijging veel belangrijker is dan de absolute waarde. Ik weet van een jaar geleden dat ik inderdaad niet heel snel HCG aanmaak, maar toen was die in 3 dagen wel verviervoudigd. Dus dat was toen prima, ondanks dat ze het wat laag vonden als absolute waarden. Het is toen toch mis gegaan met 5.6 maar dat is niet te voorspellen ondanks een mooie stijging in HCG. Daarnaast was ik bij mijn MA ook niet super misselijk toen alles nog wel goed ging dus ik denk dat ik van nature idd laag in HCG zit. Ik had natuurlijk wat berekeningen zitten maken, en dat gaf nog wel wat hoop. Als mijn HCG van 16 zou verdubbelen de eerste 48 uur en dan nogmaals in de volgende 72 uur, zou ik namelijk op dezelfde waarde komen als ik ongeveer een jaar geleden op 18 DPO zat. In tussen had ik wel wat symptomen, maar ja ik nam ook progesteron, dus kan daar net zo goed van komen. En heel veel symptomen had ik ook weer niet. Dus twijfel, twijfel, twijfel... En inderdaad helaas.... woensdag bloed laten namen en de waarde was maar 26. Dus helemaal geen mooie stijging. Nu ben ik gestopt met de medicatie en wacht ik tot het los komt (is natuurlijk zo pril, dat het hopelijk mee zal vallen). Helaas ook geen enkele cryo goed genoeg op dag 5 om in te vriezen. Daar was ik al bang voor.... Dus we zijn klaar... zonder resultaat. 4 keer zwanger in 5 jaar proberen, meer dan 3,5 jaar medisch, en dit is het einde met lege handen.... Ik vond deze laatste keer mentaal zo ongelofelijk zwaar. Ook al voor de HCG van 16, de wachtweken leken wel de zwaarste ooit van de afgelopen jaren, alsof je al die teleurstellingen van de afgelopen jaren met je mee draagt en daarnaast ook weet dat het je finale poging is. Dus extra beladen. En dan hielp die verlenging van spanning ook niet.... Ik kan het niet meer opbrengen, dus dat is wel heel  duidelijk geworden. Dit was de laatste poging, wij stoppen. Ondanks het verdriet en dat die wens altijd zal blijven bestaan.... Maar ik kan en wil mijn leven niet meer on hold zetten en ben bang dat ik er mentaal aan onder door ga als ik dit nog eens zou proberen.  Ik ben heel blij dat sommige van jullie een hele andere uitkomst hebben! Ik wens jullie het allerbeste en heel veel liefde, maar voor mij stopt het hier! Wel ga ik nog kijken welke medicatie ik nog over heb (in elk geval een niet aangebroken spuit van Gonal F die 450E waard is geloof ik). Heeft iemand van jullie een idee hoe ik die aan iemand kan geven die een traject zelf moet betalen? Wij hebben dit nu ook allemaal zelf betaald en dat valt niet mee.... Dus ik wil de overgebleven spullen eventueel graag doneren in plaats van teruggeven aan de apotheek.   Liefs
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use