Jump to content

IVF/ICSI:Wat doet dat met je relatie?


ansje20
 Share

Recommended Posts

Ik heb na lang nadenken besloten om toch maar een nieuw topic te starten. Ik ben heel benieuwd naar ervaringen van jullie wat ivf/icsi/iui met je relatie doet. Wat voor problemen kom je tegen, kom je door dit alles dichter bij elkaar of groei je juist uit elkaar?

Hoe gaat een ieder hier mee om en vooral hoe ga je met elkaar om? Iedereen gaat anders met verdriet om en ik denk dat er een groot verschil is hoe mannen en vrouwen dit beleven.

Momenteel loopt mijn relatie niet echt lekker...nu we in een rustperiode zitten merk je pas wat al die behandelingen allemaal met je doen en vooral wat het allemaal met je relatie doet.

Mijn vriend en ik hebben de afgelopen periode erg langs elkaar heen geleefd. Er is een paar weken geleden iets gebeurd waar ik hem van beschuldigd heb...achteraf bleek ik hem vals beschuldigd te hebben. Dit alles komt voort uit de onzekerheid die ik bij mezelf voel en het feit dat ik al een hele tijd niet lekker in mijn vel zit. Al die teleurstellingen, leven tussen hoop en vrees hebben me geen goed gedaan. Ik heb mijn vriend enorm veel pijn gedaan, we hebben veel gepraat over het voorval maar het duurt gewoon zo lang voor het echt weer goed voelt tussen ons. Het is net of er een afstand is die moeilijk te doorbreken is.

We hebben besloten om hulp bij maatschappelijk werk te zoeken in de hoop er samen uit te komen. Het laatste wat ik wilde is dat het icsi gebeuren onze relatie zou beïnvloeden en nu gebeurt het toch....

 

Sorry voor mijn ego verhaal maar ik moest het gewoon even kwijt...

 

Liefs Ansje

Link to comment
Share on other sites

Hoi Ansje

 

Wat vervelend dat het niet zo lekker gaat tussen jullie op het moment.

Ik moet zeggen dat ik dat niet ken wij zijn juist dichter naar elkaar heen gegroeid door dit alles.

 

Ik heb wel gemerkt dat mijn vriend hier iets makkelijker mee omgaat dan ik (ik loop al een jaar bij een psycholoog) maar we kunnen overal gewoon open en eerlijk over praten. En natuurlik hebben wij ook wel onze dingetjes maar dat zal in elke relatie zijn dat je wel eens een meningsverschil hebt.

 

Wij hebben nu ook al een pauze sinds mei en we weten ook nog niet wanneer we verder gaan maar dat hebben we samen besloten en niet 1 alleen.

Vooral omdat we het zelf moeten gaan betalen vinden wij dat we en voornamelijk ik er helemaal klaar voor moeten zijn om verder te gaan en dat ben ik nog niet.

 

Ik hoop dat jullie met behulp van een maatschappelijk werkster eruit komen, want er gaat niks boven een goede relatie waar je je allebei gelukkig in voelt.

Heel veel succes en sterkte.

Link to comment
Share on other sites

Mijn man ging er veel makkelijk mee om dan ik.... Ik vond het moeilijk en was best down tijdens mijn ivf poging's. Ik waren tijdens de eerste ivf poging

goed opdreef en tijdens mijn eerste Fm moest ik meteen stoppen ivb met te te veel eicellen die groeide ze waren bang voor overstimulatie.

Ik was er KAPOT van 3 weken spuiten ectra hij ging er veel beter mee om.

 

de volgende poging was het weer kiele kiele maar we mochten door en werden gelukkig van de eerste TP zwanger.....

 

Pff brengt veel stress mee zowel lichamelijk als geestelijk voor mij althans..

Link to comment
Share on other sites

Guest Sannie66

Hoi Ansje,

Wat naar dat er nu spanningen zijn bij jullie. Het is ook niet niks en ik merkte ook dat het veel spanning bij mij teweeg bracht. Mijn lief deed al het mogelijke qua ondersteuning, bij elke FM aanwezig enz. enz., maar WIJ als vrouw moeten alles lichamelijk en ook geestelijk ondergaan. WIJ zien het als falen als de emmies niet willen nestelen. Dit geeft een grotere druk, dan we soms aankunnen en tsja, niets menselijker dan het afreageren op de persoon met wie je ontzettend graag een kindje wilt. WIJ als vrouw voelen ons zo vaak onbegrepen door ´de mannen´. Hun denkpatroon is gewoon anders. Moet zeggen dat mijn mannetje heel wat heeft moeten doorstaan met mij: ik was een heks (onzekerheid, hormonen en noem het maar op) tijdens de behandelingen en ook toen ik zwanger was.. en we zijn -gelukkig- nog steeds bij elkaar en houden onnoemelijk veel van elkaar en van ons meisje. Communicatie is HET middel en goed van je dat je maatschappelijk werk hebt ingeschakeld. Een derde -onafhankelijke- partij kan heel 'fris' naar de problematiek kijken en wat dat met een ieder doet.

Heel veel sterkte en succes met de gesprekken en de geplande poging deze maand.

 

Groetjes,

Sandra

Link to comment
Share on other sites

Hoi Ansje, wat vervelend dat het niet lekker gaat tussen jullie. Het is een loodzwaar traject dus dat je er op de een of andere manier last van krijgt, is logisch. Tussen mijn vriend en mij heeft ons ivf traject niet tot een noemenswaardige verwijdering gezorgd, maar ik moet dan ook zeggen dat ik hem (bewust of onbewust) wel buiten de wind hou. Zo gaat hij nooit mee naar fm's (ik bel 'm altijd wel meteen daarna) maar volgens mij snapt hij het hele proces niet zo goed, haha. hij probeert me te steunen waar hij kan maar voor hem voelt iedere teleurstelling 1000 keer anders dan voor mij.

 

Sannie slaat de spijker op z'n kop: Mannen voelen anders en denken anders. Redelijkerwijs kun je dus niet verwachten dat je ze aanvoelen zoals bijv. de meiden op dit forum hier, allemaal ervaringsdeskundigen. En toch 'verwacht' je dat van je partner en raak je gefrustreerd omdat hij je niet begrijpt, maar dat is eigenlijk hartstikke onterecht. Praten, praten, praten en niet verwachten dat je man snapt wat je bedoelt zonder dat je het uitspreekt en uitlegt. Maar met liefde en geduld kom je een heel end, dus het komt vast goed. Veel sterkte en succes!

Link to comment
Share on other sites

Meiden bedankt voor jullie reacties. Ik was erg benieuwd hoe anderen dat nou ervaren. Ik herken wel veel dingen in wat jullie schrijven. Dat mannen anders omgaan met het hele ivf traject is een ding dat zeker is.

Sannie en Elliebellie, wat jullie schreven heb ik ook aan mijn vriend voorgelegd en hij herkent het. Hij zei al dat als er iets is hij niet altijd weet wat er is en ik dat gewoon moet zeggen.

Dat ga ik nu ook zeker proberen als we weer verder gaan met de behandelingen.

Komend weekend gaan we er lekker even tussenuit samen. Even wat anders aan ons hoofd.

Leuke dingen blijven doen samen is ook heel belangrijk heb ik gemerkt.

 

Liefs Ansje

Link to comment
Share on other sites

Goed zo Ansje, je klinkt al veel positiever. Inderdaad, samen leuke dingen (blijven) doen is heel belangrijk. Goed dat je met je vriend gepraat hebt, want natuurlijk hopen we allemaal op gezinsuitbreiding, maar mocht dat niet lukken, dan moet je toch samen verder. Dat je het samen goed hebt, is echt het belangrijkst. Veel succes xx

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Hoi Ansje,

 

Fijn dat jullie er even samen tussenuit gaan. Het hele traject rondom een kinderwens is erg zwaar. Alle hormonen rondom een IVF traject maken het er zeker niet gemakkelijker op. Uit onze omgeving krijgen wij gelukkig veel steun, maar jij en je partner moeten je er toch samen doorheen slaan. Ik merk dat het hele traject zeker invloed heeft op je relatie. Wij zijn er zeker sterker door geworden, maar je moet wel wat meer van elkaar accepteren. Wat ons goed doet is het volgende:

 

1) Mijn man gaat altijd mee naar de afspraken in het ziekenhuis. Hij begrijpt daardoor ook beter wat er allemaal speelt (mede door de gesprekken met de verpleegkundigen die wij altijd na afloop van bijv. een echo hebben).

2) Mijn man zet bij mij altijd de spuiten. We krijgen dan toch meer het gevoel dat we het samen doen.

3) Blijven praten.

 

Daarnaast proberen we in alle ellende zoveel mogelijk afleiding te zoeken. Wat vaker een weekendje weg of gezellig een filmavondje op de bank. Onze sociale contacten leiden hier wel wat onder, maar je relatie staat op de eerste plaats. Gelukkig heeft onze omgeving daar veel begrip voor.

 

Ik wens je veel sterkte toe.

Link to comment
Share on other sites

Hey ansje

 

Mijn man denkt heel makkelijk maar hij is er we niet vragen hoe haha kan ik hem niet kwalijk nemen hij zweet als ik de puchtie krijg hij is er dat is fijn.

De behandelingen hebben geen invloed maar buitenstaanders ruzie's in de fam enz maar goed we groeien nu eindelijk naar elkaar toe.

De mk heeft hij het heel moeilijk gehad hij is geen prater wat heel moeilijk is maar we hebben er over gepraat en het gaat nu beter.\

En we komen er wel en jij ook.

 

Een hele dikke digi knuffel

Link to comment
Share on other sites

Hoi Ansje,

 

Wat naar voor je dat het IVF traject zo'n druk legt op je relatie. Ik hoop dat jullie weekendje weg in elk geval al wat geholpen heeft.

Bij ons gaat het gelukkig nog heel goed. Mijn man gaat mee naar iedere afspraak in het ziekenhuis en we praten veel over het hele traject. In het begin vond ik het vooral oneerlijk dat wij als vrouw dit hele traject moeten ondergaan, maar door veel te praten met mijn man begrijp ik inmiddels ook heel goed dat het voor mannen helemaal niet zo makkelijk is als dat het soms lijkt. Zij zien al die elende met ons gebeuren (hormonen, punctie, etc) en kunnen alleen maar machteloos toekijken hoe wij lijden onder het fysieke gebeuren. Dat maakt het voor hem mentaal heel zwaar omdat hij ook zijn aandeel wil leveren in het traject. Ik vind dat hij dat al doet door mee te gaan en er voor mij te zijn, maar voor hem voelt dat toch niet hetzelfde.

Het spuiten heb ik nooit door hem laten doen. Dit komt omdat ik bij hem niet de associatie met spuiten wil. Ik heb liever dat hij me na de spuit een knuffel geeft en tegen me zegt hoe dapper ik weer geweest ben. De mental coaching heb ik veel harder nodig.

 

Maar wat iedereen hier inderdaad zegt: communicatie is het sleutel woord. Wij praten er vaak 's avonds in bed nog even over en delen onze angsten en gevoelens met elkaar rondom het hele trejact. En soms.. als het nodig is huilen we met z'n tweeen en slepen we elkaar er daarna weer door heen. We nemen regelmatig lekker tijd voor ons zelf door samen lekker op de bank te hangen of wat leuks te gaan doen. dat helpt heel goed.

Ik denk dat wij het laatste jaar daardoor nog verder naar elkaar toegegroeid zijn en echt het gevoel hebben dat we het samen doen. Natuurlijk wordt er wel eens flink op elkaar gemopperd en geruzied, maar we kunnen dan daarna ook zeggen dat het door de frustraties komt, maar dat dat geen reden mag zijn om maar alles te zeggen/doen.

 

Hopelijk heb je hier wat aan.

 

liefs Doortje

Link to comment
Share on other sites

  • 11 years later...

Hoi Ansje, 

 

misschien een wat late reactie, maar bij ons knettert het rond de datum van ziekenhuis afspraken ook flink. Mijn man heeft slechte zaadkwaliteit en bij mij is alles perfect in orde. Toch moet ik alle spuiten etc. ondergaan die bij ICSI horen. Hierover voelt hij zich schuldig, wat zich opbouwt als een soort spanning bij hem, waardoor hij plots kan ontploffen om het minste of geringste (denk: vaatwasser).

Hoewel ik goed begrijp dat hij zich schuldig voelt en gespannen is, gaat hij mee naar alle afspraken en neem ik hem niks kwalijk. Ik zit dan ook wat relaxter (voor zover dat kan) in het hele ICSI traject dan hij. Dat vind ik op mijn beurt weer lastig: ik snap zijn spanning en neem hem ook niks kwalijk, maar wil niet ook nog eens met zijn ontploffingen moeten dealen - het traject zelf is al pittig genoeg. 
 

Het vergt zeker zijn tol, infertiliteit. Hopelijk helpt het om te horen dat je niet de enige bent. 

Edited by CaatjeS
Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Heel herkenbaar wat jij schrijft @Bailey2021 ik heb dat ook zo ervaren met mijn zwangerschap. De onbevangenheid die ik had destijds met mijn zoon was compleet weg nadat het mis ging in 2020 waardoor ik een heel groot deel van deze zwangerschap in angst heb geleefd en ik eerlijk gezegd pas echt opgelucht was toen zij huilend op mijn buik gelegd werd. Huilend.... dus ademend... levend! Dat was ook het eerste wat ik zei, nog voordat ik vroeg of zij een jongen of een meisje was, ik was zo opgelucht en blij, ondanks dat ik haar al heel vroeg voelde bewegen en ik op den duur haar ritme herkende en contact met haar kon maken, toch was er ergens die angst...Het gaat toch niet mis.... Het verwerken van een miskraam, of een verloren zwangerschap, het verlies van een kindje, een droom die geen werkelijkheid kan worden, een toekomstbeeld dat uiteenspat is iets waar je eigenlijk jaren lang de tijd voor nodig hebt om enigszins te kunnen verwerken. Ik wil het niet eens 'een plekje geven noemen' want zoiets geef je geen 'plekje' je leert ermee leven, je leert je leven anders indelen, dat kost jaren de tijd om zoiets te leren, voor elkaar te krijgen, tijd die wij (helaas) niet hebben, want je wilt toch verder met je toekomst, je droom om mama te mogen worden, dus ga je door en dan lukt het wel opeens en bij jou nog wel met 2 kindjes!  De verwachting die de omgeving dan heeft is dat jij op een roze wolk zit, jij wil dat zelf ook heel graag, alleen dat kan dus niet want je hebt helaas aan den lijve ondervonden dat het leven en een zwangerschap nu eenmaal geen roze wolk is. Goed dat jij erover gepraat hebt, want opkroppen is ook de manier niet denk ik. Mensen die nooit een miskraam of verlies van een kindje hebben meegemaakt weten niet hoe het voelt, die kunnen niet bevroeden wat voor angsten er door ons hoofd en lichaam gieren soms, een miskraam is heel heftig, ook een prille zwangerschap die mis gaat is heftig, het is een groot verdriet/verlies dat ik zelf enorm onderschat heb. Het is het grootste verdriet (en geloof mij ik heb al veel verdriet gekend in mijn leven) wat ik ooit gehad heb, ik ging er kapot aan zowat. Ik ben heel dankbaar en blij voor het prachtige gezonde meisje dat ik heb mogen krijgen en toch voelt het verdriet om hem nog levensgroot, dat voelt dan ook weer dubbel want dat voelt dan ondankbaar naar haar toe, want als hij was blijven leven was zij er niet geweest en zij is zo leuk, zo lief, zo mooi, zij geeft mij zo een enorm groot gevoel van geluk en intense dankbaarheid, ik had haar nooit willen inwisselen, liefst had ik ze gewoon allebei gehad/gehouden, maar dat ging niet. Het is wat jij zegt een rollercoaster, boordevol met onzekerheden en angsten en dat mag ook gewoon joh. Je moet van helemaal niemand op een roze wolk zitten, als er zo af en toe een grijs wolkje voorbijdrijft dat is ook helemaal prima. Hier was het ook echt niet allemaal roze wolken, echt niet, accepteer en probeer tussendoor te genieten van 2 prachtige wondermeisjes die inmiddels zo volgens mijn berekening alweer een weekje of 32 oud zijn. Goed dat je gestopt bent met werken, denk aan jezelf en je meisjes, zorg goed voor jezelf, jij weet wat het beste voor jou is. Doe wat goed voelt voor jou en de omgeving, schijt aan hebben, jouw leven, jouw lichaam, jouw meisjes, jouw gevoelens. Hopelijk hou je ze nog een weekje of 5/6 binnen en kom je dan eens vertellen hoe het verder verlopen is. Of eerder, als je behoefte hebt een een luisterend oortje oid. Ik wens je iig alle geluk toe en probeer zo nu en dan te genieten van jouw wondertjes! Nou @Chrissy jij hebt inmiddels je inleiddatum gekregen, die jij natuurlijk niet gaat vertellen (geef je groot gelijk), of misschien is ze er zelfs al wel, zo niet, dan wens ik je veel succes met de laatste loodjes en de bevalling! Niet vergeten nog eens te komen vertellen hoe het je vergaan is hoor, want ik ben heel benieuwd! Spannend zo he? Die laatste weekjes/daagjes. Wat fijn dat je zon lieve echoscopiste had, zo iemand heb je gewoon nodig in een traject als dit. Mijn dochter liep ook van begin af aan voor op groei, aan de ene kant baarde dat dan zorgen want een te grote baby kan ook weer allerlei complicaties veroorzaken, maar aan de andere kant was dat ook weer prettig want over de babietjes die goed groeien maken ze zich over het algemeen geen zorgen, of veel minder zorgen of het allemaal wel goed gaat daarbinnen. Jij hebt gewoon een goed gevulde placenta waar zij dagelijks lekker van snoept, ik kan haar geen ongelijk geven. Maak je niet te druk erover hoor, bij mij was er ook een hele toestand en ik kreeg allerlei adviezen over hoe een grote baby te moeten baren, nou zij flodderde er zo uit hoor en daarbij was ze nog ruim onder de 4 kg, dus tja, zo enorm was ze nu ook weer niet.... En nu nog niet, ze is nu bijna 5 maandjes oud en begint nu net naar maatje 68 te gaan, met haar gewicht van 6,5 kg is ze mooi gemiddeld, net een klein beetje boven het 0 lijntje met zowel haar lengte als gewicht, dus ze is perfect in verhouding. Nog even over die gynaecoloog..... Op de een of andere manier ging ik er vanuit dat het een hork van een kerel was geweest, nu lees ik dat het gewoon een vrouw was?! Een VROUW! Die zou toch beter moeten weten zeg, wat een ongelooflijke trut, jeetje. Ik kan nog plaatsvervangend boos worden zeg. Onbegrijpelijk dat iemand met zo weinig compassie voor een ander op die positie zit, dat werk doet, het is zo'n precair onderwerp, mensen die dit traject in stappen hebben vaak al zoveel geprobeerd, of zijn niet voor niks niet piepjong meer voordat ze eraan beginnen, om nou zout in de wonde blijven strooien lijkt me dan ook niet het juiste. We weten allemaal wel dat we beter 10 jaar eerder hadden kunnen beginnen en als onze levens dan zo waren zoals ze nu zijn hadden we dat ongetwijfeld ook gedaan, maar onze levens liepen anders waardoor wij NU pas op dit punt zijn aangeland. En dan maar 1 IVF poging, je krijgt toch niet voor niks 3 vergoed? DRIE dus, niet alleen maar eentje, maar DRIE! Dit is omdat het gros van de vrouwen binnen die 3 pogingen dan wel zwanger wordt. Ook jonge vrouwen hebben soms meer nodig dan alleen maar 1 poging, wat een zwamwijf is het toch. En moet je nu eens kijken, gewoon op het eind (of misschien al wel bevallen) van een prachtig meisje na een IUI gewoon. IUI die niet eens telt als IVF poging, waarvan je er weet ik hoeveel vergoed krijgt door de verzekering, wat slechts een heel erg klein beetje hulp is van buitenaf, zoveel minder dan IVF en dat is jou gewoon gelukt. Geloof niet dat ik iemand hier in ons 40+ forum gehoord heb die via IUI op onze leeftijd zwanger is geraakt, volgens mij iedereen hier met IVF of ICSI en jij flikt dat gewoon. Ik merk aan jou dat het jou nog altijd veel doet, begrijpelijk ook. Als ik jou was zou ik toch het gesprek aan gaan, of stuur haar een email, het kan je opluchten. Daarbij hoef je niet lelijk of onbeschoft te doen, vertel haar gewoon wat het met jou gedaan heeft, hoe jij je gevoeld hebt, dat mag best hoor, want het heeft jou een ongelooflijk kutgevoel bezorgd, dat mag ze best weten. Schrijf een brief en vraag in het ziekenhuis of je het aan haar mag overhandigen, of dat zij dat voor je doen. Nou ja, dat moet natuurlijk niet allemaal, maar het kan jou helpen om het hoofdstuk gyn-bitch af te sluiten. Nou Chrissy, als het nog niet zo ver is, dan wens ik je heel veel succes met de bevalling en de tijd erna, geniet van je meisje en je verlof, lekker in het voorjaar/zomer, heerlijk genieten!
    • @Heleen79 Jeetje, wat een verdrietig bericht 😞 Hoopte zo dat jou het geluk ook was gegund! Dikke knuffel! Een miskraam hakt er -zoals Kitje zegt- altijd in: Maakt niet uit hoeveel weken je zwanger bent. Je bent aan de ene kant blij omdat je een positieve test hebt en aan de andere kant blijf je altijd die angst houden. Net als Kitje was die angst pas ook bij mij voorbij toen ik haar dagelijks ging voelen en een lieve echoscopiste zei: 'Owh, maar dit kindje gaat echt wel geboren worden hoor!' Pas toen durfde ik er een beetje in te gaan geloven.  Wat jullie zeggen: Misschien is het inderdaad nog eens goed om een gesprek met die fertiliteitsarts aan te gaan. Ik merk inderdaad dat zij nog vaak in mijn gedachten verschijnt. Zeker nu rond deze tijd weer.  Ze heeft me heel vaak het gevoel gegeven dat ik 'achterlijk' was, dat ik iets fout had gedaan, ik het gesprek over dat we maar 1 IVF poging zouden doen niet goed had onthouden, gezegd dat ik te oud was en maar eerder had moeten komen, want dat zij dan meer kansen had gehad etc. Nou durf ik wel te zeggen dat ik niet de domste ben en mijn man ook niet, maar dat zij ons het gevoel wel heeft gegeven dat het onze eigen schuld was, terwijl het om zo een gevoelig onderwerp gaat! Aan de andere kant hebben we toen tegen elkaar gezegd: Streep door dat ziekenhuis en we gaan verder kijken. Aan de andere kant zou ik er wel andere vrouwen mee kunnen helpen: Vrouwen die niet zo weerbaar zijn of die het geld niet hebben om verder te gaan bij een kliniek.  Heb zelfs nog even overwogen om in een ander ziekenhuis te gaan bevallen om deze reden. Gelukkig werkt zij op een andere afdeling en verwacht ik haar niet tegen te komen en anders is het misschien maar beter voor haar als ze niet bij mijn bevalling aanwezig is 😜  Inmiddels hier alweer 2 weken met verlof en een spannende tijd breekt aan. Het meisje is nog steeds te groot en ze heeft volgens mij nog genoeg te eten in m'n buik, want ze maakt nog geen aanstalten om uit huis te gaan 😉 Over 5 dagen krijg ik een doorverwijzing om te worden ingeleid. Ik vind het heel spannend, maar kijk er ook naar uit om haar te ontmoeten 💗
    • Te vroeg geroepen. Gisteravond en vanmorgen weer zeurende buikpijn en lage rugpijn... Ik denk dat dat een voorbode is van niet veel goeds.... Ik bewaar mijn rust en probeer vooral te berusten... Er is toch niks wat ik kan doen... geen bloed geeft moed, maar verwacht het een dezer dagen...
    • Zondag avond nog buikpijn en maandag ochtend maar verder niet meer. Ik ben nu wel heeel erg moe... dus so far, so good🤞🏻 Ik ben zooo benieuwd... ik hoop het zo enorm.
    • Wat spannend meis! Ben hard voor je aan het duimen dat deze mag blijven  Hoe voel je je nu? Nog buikkrampen?
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use