Jump to content

wachten na terugplaatsing...zooo spannend!


rifka

Recommended Posts

Hallo allemaal, ben benieuwd wie er net als ik nu in de wachtfase zit.. Ik heb afgelopen zondag 4 december mijn tweede terugplaatsing gehad van twee embryo's. En het is bijna niet te doen, zoo spannend allemaal.. ik ben zo bang dat het weer niet gelukt is. Dit is onze tweede IVF poging. We hebben 6 mislukte IUI's gehad en ik heb vijf keer een vroege miskraam gehad. Hopen dat er nu wel eentje blijft plakken, en misschien wel twee.. Wie is nu ook aan het wachten? Heb je al verschijnselen, voel je je ook anders? Ik al wel, heb last van mijn borsten en trekkerig gevoel in mijn buik. Ook heb ik last van koude handen. Nou, ik hoop van jullie te horen.. groetjes

Link to comment
Share on other sites

Hoi rifka,

 

Wat spannend allemaal. Misschien is het een idee voor je om mee te kletsen op het wachtbankje december. Daar zijn een heleboel meiden die net als jij in de wachtweken zitten.

 

Succes!

Link to comment
Share on other sites

Hoi Rifka!

 

Goh jouw verhaal lijkt wel heeeel veel op het mijne zeg!

Ik ben nu 5 jaar bezig, heb 5 keer IUI gehad en eind november de TP van mijn derde IVF.

Ennn...ook ik heb 5 keer een vroege miskraam gehad!

De laatste eind augustus, toen was ik zwanger van de TP van 2 cryo's.

Het was niet duidelijk of ik een MK,MA, of BBZ had,

Dit omdat één van de miskramen al eens buiten de baarmoeder is geweest en omdat ik 2 cryo's terug had, dus er ook 2 zwangerschappen konden zitten.

Mijn HCG bleef maar stijgen en ik heb toen uiteindelijk een operatie en een curetage gehad.

 

Het verhaal van de miskramen vind ik heel dubbel.

Het is duidelijk dat ik zwanger kan raken, en dat is heel fijn, maar je wilt ook zwanger blijven en als dat niet lukt dan is dat ook iedere keer echt een enorme domper.

De kans op een miskraam wordt ook steeds groter...

En mijn leeftijd gaat steeds meer een rol spelen.

 

Ik mocht 18 dagen na de punctie testen en dat zou a.s. maandag zijn, maar gisteren zag ik bij het inbrengen van mijn laatste Utrogestan dat ik alweer wat bruine afscheiding kreeg.

Ik weet dat dit niets hoeft te zeggen, want alle 5 de keren zijn bij mij anders gegaan en ook soms met bloedverlies erbij, maar... ze zijn ook mis gegaan.

En de vorige IVF ging precies zo de laatste dag van Utrogestan en was ik niet zwanger.

Nu wilde ik wat dingen doen die ik bewust niet had gedaan om een beetje uit te kijken (haar verven, sjouwen in huis) dus ik dacht vanmorgen, ik heb nog een testje, doe dat even om uit te sluiten voor 100% dat het niet raak is en ga dan die dingen doen.

Maar mijn verbazing was groot toen ik binnen de tijd een licht, maar duidelijk streepje te zien kreeg.

Ik ben dus weer zwanger!! A

lleen durf ik er niet blij om te zijn.

Het is al 5 keer zo gegaan, dus ik prent maar in dat ik bij een volgend testje geen streepje meer zie, of al eerder ongesteld wordt...(En toch ben ik diep van binnen zooo blij...)

 

Ik hoop voor jou heel erg dat het goed gaat, het zou mooi zijn als voor ons allbei, de zesde keer nu eens wel goed uitpakt, dat zou een mooie start van 2012 zijn!!

Link to comment
Share on other sites

Hoi Liekske,

 

Ja, jouw verhaal lijkt echt op dat van mij! Ik had dit jaar in april ook een zwangerschap die misging, waarvan ze nu nog niet weten wat het is geweest, vermoedelijk een BBZ maar dat is ook niet helemaal zeker. Ik moest toen bijna dagelijks hcg laten prikken en dit steeg en daalde en steeg daarna weer, heel verwarrend, steeds maar blijven hopen en dan op het laatst toch niet.. En toch voel je je zwanger he en dat is juist zo frustrerend dat het dan niet blijft zitten. Ik ben ook al vijf jaar bezig. En de zesde IUI is afgebroken omdat ik teveel eiblaasjes had,namelijk zes. Dus daar is geen tp bij geweest, eigenlijk heb ik dus vijf volledige IUI's gehad..

 

Oeh... wat spannend voor jou nu zeg, je hebt een positieve test!!! Maar je bent waarschijnlijk ook heel bang dat het weer net zo gaat als de vorige keren.. En dat is inderdaad het dubbele he, dat is ook zo voor mij, ik ben heel blij dat wij zwanger kunnen worden, bij de IVF gaat het ook goed bij de bevruchting, ik had dit keer zelfs 18 embryo's.. waarvan er 12 zijn ingevroren en twee zijn teruggeplaatst. Dat was heel goed nieuws! En aan de andere kant.. als het steeds misgaat dan voel je je ook weer zooo verdrietig en boos en machteloos... Mijn emoties slingeren steeds van hoog naar laag, heel vermoeiend. Aan de andere kant probeer ik het ook weer tegen te houden, zo van wacht eerst maar even af.. en ik denk dat wanneer ik positief test ik ook geen onbezorgde zwangerschap zal hebben..

 

 

Ik leef met je mee hoor nu! Ik weet precies wat het is.. Steeds kijken of je al bloed ziet.. vreselijk.. en dan nu een positieve test en toch niet helemaal blij durven zijn, maar diep van binnen wel en dan ken ik ook heel erg, dat is de hoop die je steeds maar weer hebt en ook een soort gevoel van dat het toch moet gaan lukken ooit!!! En misschien is dat wel nu!!! Wie weet..

 

 

 

Oh ja, mijn leeftijd is ook een issue, ik ben 39... en jij??

 

 

En de anderen die hebben gereageerd, ik zal ook even op het andere wachtbankje kijken, dank jullie voor de tip!!

 

 

Liefs Rifka

Link to comment
Share on other sites

Hoi Rifka,

 

Ik ben in september 40 geworden, dus qua leeftijd zitten we ook zo'n beetje op één lijn. Het enige verschil bij ons wat ik lees is dat jij veel eiblaasjes aanmaak en ik juist (te) weinig. Ik heb 2 keer een gestarte IVF gehad die juist een IUI werd omdat er te weing eitjes waren. Dus veel gerommeld met hormonen en nu gaat het redelijk. Het enige nadeel bij ons is dat we altijd goede bevruchtingen hebben en perfecte embryo's, maar heel weing dus. 1e IVF geen cryo's, 2e IVF 2 die beide teruggeplaatst zijn en waarvan ik dus zwanger was en van deze IVF 1 cryo, maar die moet natuurlijk nog maar goed ontdooien.

 

Ik heb de vorige keer gevraagd in het ziekenhuis hoe ze het nu bij mij zien. Ik wilde het graag eerlijk weten als ze dachten dat ik er beter mee kon stoppen. Of ik dat dan zou doen was natuurlijk een ander verhaal, maar ik wil graag duidelijkheid, het is allemaal al zo onzeker. Er werd aangegeven dat het juist goed was om door te gaan omdat ik al een aantal keer zwanger ben geweest en kansberekening eigenlijk zegt dat het gewoon een keer moet lukken. Maar, werd er wel bij gezegd dat ik /wij het dan natuurlijk wel emotioneel en financieel zouden moeten kunnen behappen. Als je natuurlijk een heleboel cryo's hebt heb je meer kansen in een poging dan ik nu en de volgende keer zullen we dan gaan moeten betalen. En waar ligt dan de grens...Bovendien brengt het me emotioneel inderdaad ook nogal uit evenwicht, steeds die hoop en steeds die tegenvaller...

 

Ik ga ervan uit dat het deze keer toch ook weer mislukt is. Het (nog oude) bloedverlies wordt steeds meer, mijn borsten zijn niet meer pijnlijk en ik heb iedere keer wat menstruatiepijn. Vanmorgen heb ik nog een testje gedaan en heel vaag is er nog iets zichtbaar, maar het lijntje is lichter dan van de week. Niet erg positief dus...Ik voel me behoorlijk verdrietig en moedeloos. Vanavond moeten we naar een verjaardag van vrienden. Zij zijn pas ouders geworden en daar ging het allemaal zo vlot, eigenlijk te vlot, waren er nauwelijks klaar voor in die zin dat ze het nog helemaal niet verwacht hadden. Daarna werd een ander bevriend stel zwanger, hadden helemaal geen kinderwens, dus ik weet al waar het vanavond heel de avond over gaat. Het moeilijke is ook dat wij niemand van ons traject verteld hebben, Niemand behalve mijn moeder weet dat we hiermee bezig zijn. Ook dat is dubbel, het heeft voordelen, maar op een dag als vandaag vind ik het vreselijk moeilijk om gewoon helemaal leuk en lollig mee te doen. Ik zie er enorm tegenop...

 

Merk jij al iets Rifka, je bent nu bijna een week onderweg hè? Ik moet zeggen dat ik het soms wel merkte, deze keer helemaal niet, ik dacht echt dat het mislukt was omdat ik totaal niets voelde. Tot donderdag de positieve test...

 

Ik duim voor je mee dat het voor jou nu ook eens raak mag zijn! Laat je nog weten hoe het verder loopt/gelopen is?

 

Liefs Liekske

Link to comment
Share on other sites

Hoi Liekske,

 

Kan me goed voorstellen dat je ertegenop ziet om naar die verjaardag te gaan vanavond. Je voelt jezelf al lang niet lekker, bent verdrietig en moedeloos en dan moet je ook nog gezellig zitten doen en alleen maar oor hebben voor andermans gelukkige verhalen over zwanger zijn.. Zou je niet af kunnen zeggen, gewoon niet gaan en doen waar je zelf behoefte aan hebt nu? Je voelt je verdrietig en hebt alle reden om nu even goed voor jezelf te zorgen en lief voor elkaar te zijn..

 

Zelf heb ik op een gegeven moment besloten om het aan iedereen te vertellen, aan vrienden, familie en collega's. Zelfs aan collega's waar ik niet zoveel mee heb. Dit was wel een drempel, maar tegen hen hou je het dan automatisch oppervakkiger. Maar ze weten er wel van en hierdoor heb je aandacht voor jezelf. Ik heb gemerkt dat ik mij hierdoor minder bezwaard voel om dingen af te zeggen bijvoorbeeld. Je gevoel verandert er niet door, dat blijft hetzelfde, je hoeft je alleen niet altijd maar stil te houden, jij hebt ook jouw verhaal!

 

Maar ik weet wel dat dit voor iedereen anders is. Er zitten ook zeker nadelen aan hoor dat iedereen het weet. Je wilt het er niet altijd over hebben bijvoorbeeld en moet goed je grenzen aangeven, wat niet altijd lukt. Zelf merk ik heel erg aan welke mensen ik het meeste heb, aan mijn moeder en zusje, aan een paar goede vriendinnen.. en aan mijn man. Je krijgt ook wel te maken met onbegrip, mensen die het niet begrijpen of niet willen begrijpen. Maar ja, denk ik dan, daar heb ik dan niks aan. En soms heb ik ook last van schaamte. Dan denk ik, goh.. moet ik weer vertellen dat het niet gelukt is.. terwijl ik zo graag ander nieuws zou willen brengen. Wanneer zou blijken dat ik nu zwanger zou zijn zou ik dat trouwens niet gelijk aan iedereen zeggen hoor. Dat wil ik dan eerst voor onszelf verwerken en wel met de close mensen delen maar niet met de rest.

 

Laatst had ik ook een etentje met een aantal meiden, waarvan er twee hoogzwanger zijn en eentje net een kindje heeft. De één vertelde haar bevallingsverhaal in geuren en kleuren en de anderen zaten vol van hun zwangerschap. Dat vond ik ook moeilijk omdat ik middenin de iVF zat en hier niet veel aandacht voor was. Maar wat ik wel heb gemerkt dat dit een andere keer weer helemaal anders kan zijn. Het zijn moeilijke momenten. Ik voelde me toen van tevoren eigenlijk ook niet in de stemming en had misschien toen ook af moeten zeggen..ik was minder sociaal dan ik anders ben die avond en ben vroeg naar huis gegaan. Heb wel gezegd dat ik me moe voel door de ivf, dus ik hoef me dan niet anders voor te doen, dat is wel het voordeel dan, ook al heb je het niet minder moeilijk en houden mensen niet altijd rekening met je, zelfs wanneer ze het weten.

 

Ik heb sinds vandaag ongesteldheidskrampen. Ik weet niet of dit een goed teken is, omdat ik dit altijd heb voordat ik ongesteld word, het gevoel in je buik dat je het gaat worden.. heb een heel onzeker gevoel nu.. heb het gevoel dat het ieder moment doorbreekt. Bij de vorige IVF was ik ook een week na de tp al ongesteld. Ik voel me nu wel iets anders, vanochtend had ik absoluut geen zin in een ei en gister absoluut niet in een bepaald soort soep, dit heb ik anders niet..

 

Nou Liekske, aan je verhaal te horen lijkt het foute boel nu he.. maar wanneer weet je het zeker? Je ongesteldheid is nog niet echt doorgebroken.. Wanneer het echt doorzet dan wil ik je heel veel sterkte wensen en ook moed om door te gaan met de cryo die jullie nog hebben.. één keer moet de goede keer zijn he. En helaas kunnen wij er verder helemaal niks aan doen.. dan hopen op een wonder voor ons..

 

Ik ben ook in september jarig trouwens,

 

 

 

Ik hou je op de hoogte,

 

Liefs Rifka.

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.



  • Posts

    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
    • Hi @Aisiya, Ik begin binnenkort met mijn tweede ronde IVF/ICSI! En ik ben 42... 🙂 Ben jij al begonnen of begin je ook binnenkort?  Ik heb mijn eerste ICSI behandeling gedaan 4 jaar geleden, met als resultaat een hele mooi dochter van nu bijna 3 jaar.  Toen heb ik veel steun gehad aan deze forum, en om verhalen te delen en lezen van andere die hetzelfde meemaken.  Het lijkt mij fijn om elkaar te ondersteunen! 
    • Ik begin binnenkort voor de tweede keer met IVF ./ ICSI en ik ben benieuwd of er andere zijn die ook beginnen of net zijn begonnen?  Ik heb 4 jaar geleden mijn eerst ICSI ronde gehad, met de resultaat een hele mooie dochter van bijna 3. 
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use