Jump to content

Ik wil heel graag mijn traumabevalling vertellen


Guest Hope30

Recommended Posts

Hoi lieve meiden!

 

Sorry dat ik even niet heb gereageerd, maar de afgelopen week was ergemotioneel door mijn traumatische bevalling. Graag zou ik mijnbevallingsverhaal hier willen schrijven, al was het alleen maar dat het helptte verwerken. Niet schrikken, want dit is een zeldzaamheid, en jullie gaanallemaal op een normale manier bevallen!

 

Zondag 4 december

's Morgens om 07:00 uur belden we naar het zh of er een plekkie was voorinleiden. En dat was er, we mochten om 08:00 uur komen. Daar aangekomen kregenwe een mooie verloskamer toegewezen, werd ik aan de CTG gelegd, en deze wasprima. Ook getoucheerd, en zoals verwacht nog steeds voor de helft verweekt enverstreken, geen ontsluiting. Eerste gel om 09:00 uur. Het brandde vreselijk.Ik kreeg er harde buiken en weeen van, maar die deden niets. Ik mocht na 'n uurvd CTG af en lekker lopen in het zh enz. Om 13:00 uur terug en werd weergetoucheerd, baarmoedermond was nu verstreken en verweekt maar geenontsluiting. Om 15:00 uur de 2e gel. Ik bleek er vreselijk allergisch voor tezijn. Mijn schaamlippen/vagina alles was helemaal dik en gezwollen en opgezet,10x zo erg! Weer uur CTG en toen mocht ik er vanaf. 's Avonds werd ik steedsgetoucheerd maar er verandere niets. De laatste keer was om 23:00 's avonds.Nog steeds geen ontsluiting en ik werd naar de verpleegafdeling gebracht om teslapen, en maandagochtend zou verder worden gekeken. Ik lag nog geen kwartierin mijn bed, en mijn man was nog geen kwartier weg, en ineens voelde ik eenhele harde knap/pang, en mijn vliezen braken. Ik had waanzinnig veelvruchtwater, alles was zeik en zeik en zeiknat. Het hele bed, de vloer enz. Ikwerd direcht weer teruggebracht naar de verloskamer.

 

Maandagochtend 00:30 uur

Getoucheerd, en halve cm ontsluiting, en nu was het afwachten. Ik kreeg weeendie wat pijnlijker waren, maar was ook al erg moe. Om 03:00 kwam de vk, er werdbesloten dat ik direct een ruggeprik kreeg, en aan de weeenopwekkers. Toen hetinfuus werd geprik werd mijn man al niet lekker. En eerder had ik verteld datmijn man was flauwgevallen tijdens mijn ruggeprik. Pfff.....wat was datvreselijk. De ruggeprik werkte niet goed. Mijn hele rechterbeen was verlamd,kon er niets mee, net zoals mijn rechterheup. Maar op de linkerkant zat geenverdoving. De weeen wilden niet opgang komen. En ondertussen is hetmaandagmorgen 08:30 uur. Mijn moeder was er inmiddels ook. De monitor van deweeenopwekker werd opgeschroefd, en ik had enorme pijn. De anesthesist werderbij gehaald. Hij snapte er niets van en om me te helpen kregen een bolus. Datis een spuit met extra verdoving. Normaal krijgt iemand 4 cc, en ik kreeg8cc!!! Ik was helemaal van de kaart, ik werd misselijk, en ik kon niet heldermeer zien en praten. Maar de pijn bleef!!!! Na een aantal uur, ik meen rond 12:00kwam de anesthesist weer en probeerde het slangetje van de ruggeprik eruit tehalen en anders in te brengen, zodat links ook verdoofd zou worden. Mijnbaarmoeder reageerde nog steeds niet op de weeenopwekker en werd opgeschroefd.Ik schreeuwde het uit van de pijn en die ruggeprik hielp niet op links.Zooooooo'n pijn!! Achteraf is stand 6 op de monitor voor de opwekkers al fors,maar bij mij stond hij al op stand 16!!!! Jullie kunnen je voorstellen wat vooreen helse pijn dat moet geven. Een normale wee maar 50x erger!!

maandagmiddag 13:00 uur

Ik werd getoucheerd, en ik bleek maar 2 cm ontsluiting te hebben, fucking 2cm!!! En inmiddel al 11 uur verder na breken vliezen!! De moed zakte me in mijnschoenen, en ik raakte in paniek....De anesthesist kwam weer. En hij overlegdemet zijn supervisor. De ruggeprik moest opnieuw worden gedaan, en ik werd voorde 2e keer geprikt maar nu 'n wervel hoger. Die ruggeprik werkte maar 1 uurtje,en weer kreeg ik vreselijke pijnen, GESCHREEUWD heb ik van de pijn. Anesthesistbleef bij me, evenals een team van vk en vp. Anesthesist overlegde weer metzijn supervisor. Want rechts was wel verdoofd, maar links weer niet. Ik kreegnog zo'n bolus, en weer was ik naar de klote van die spuit. Ondertussenreageerde mijn baarmoeder nog steeds niet op die wee opwekker. De monitor werdopgeschroefd naar stand 18! ACHTTIEN!! terwijl stand 6 zo ongeveer voldoendeis!!!!!! Die bolus begon uit werken. Ik kon alleen maar op mijn linkerzijliggen. Ik schreeuwde en schreeuwde en schreeuwde het uit. Ondertussen was ikzooooooo moe! Ik viel tussen de weeen door in slaap, zoooooooooo moeeeee....

Maandagmiddag 15:00 uur

Ik werd weer getoucheerd en ik had nog steeds maar 5 cm.....Ik raakte nog meerin paniek! Anesthesist stond met zijn rug tegen de muur omdat ik al hetmaximale had gehad, vk en vp wisten het ook niet meer. Maar de monitor bleef op18 staan. Vanaf dat moment kreeg ik weeenstormen. Ik GILDE EN GILDE EN GILDE!!Anesthesist nog 1x overlegd met zijn supervisor, ik mocht voor de allerlaatstekeer 1 shot verdoving. Deze hielp niet. Ik ving weeen op die jullie je absoluutniet kunnen voorstellen. Ik kon dat alleen maar op mijn linkerzijde, kokhalsendvan ellende, mijn moeder huilde, mijn man huilde. Zelfs de anesthesist bleeferbij terwijl dat zeer ongebruikelijk is. Om 16:00 uur gilde ik: ik MOETpersen!!! Maar niemand die me geloofde. De tranen stromen nu echt weer overmijn wangen..

Maandagmiddag 18:00 uur

EINDELIJK werd ik weer getoucheerd, en ik had 10 cm ontsluiting die ikwaarschijnlijk al eerder had. Maar......het hoofdje zat nog te hoog! Desley waswel ingedaald, maar toch weer teruggeschoten. Ik moest nu op mijn rechterzijdede persweeen wegzuchten! Wegzuchten!! Au au au au au....Inmiddels werd degyneacoloog en de supervisor van de gyneacoloog erbij geroepen. En die blevener ook bij. Dus in de verloskamer stonden 2 gyneacologen, 2 verloskundigen, 2verpleegsters, 1 anesthesist. Desley zijn ademhaling ging ook steeds achteruitdoordat ik door de helse pijn verkeerd ging ademen.

Maandagavond 18:45 uur

Ik moest op mijn rug liggen en mijn benen in de beugels. Ooooh mijn God wat eenhel was dat! Ik had rugweeen. En niet de normale rugweeen, maar gestimuleerdeweeen. Want wat bleek: ik had namelijk geen enkele perswee van mezelf! En demonitor stond inmiddels op stand 20! Ik schreeuwde het uit van: zet datkloteding uit!! En ik was in staat mijn infuus uit te trekken. De stand was ooksnel weer wat naar beneden gedaan. Maarja, ik moest uit mezelf persen zonderwee. De gyneacoloog deed zijn vingers erin en daar moest ik naar toe persen.Iedereen stond versteld met wat voor een kracht ik nog had. De monden vielengewoon open. En ik perste en perste en perste. Dwars door de pijn heen!! Desleywas ook vaginaal met een draadje op zijn hoofdje verbonden aan de monitor omzijn hartslag beter te registreren.

Maandagavond 20:00 uur

De gyn en supervisor waren even weg. Bij elke keer persen schreeuwde de vk ende vp: kom op met alle kracht, handen in je knieholtes, kin op je borst enpersen!! MAAR IK KON NIET MEER! Ik schreeuwde, huilde en zei: ik heb geenkracht meer op mijn handen in mijn knieholtes te doen, help me asjeblieft, snijhet kind eruit, ik kan niet meer enz. De vk rende naar buiten om te overleggen,want dit KON ook niet meer. De gyn en supervisor kwamen om 20:15 uur. Je zagDesley zijn hoofdje zitten, maar je zag ook dat hij op 'n een of andere manierniet verder kwam. Er kwam een echo apparaat erbij om te kijken of hij eensterrekijkertjes was. Maar volgens de gyn niet. Ik MOEST van hem nog een paarkeer proberen. Mijn moeder was overstuur, mijn man trok het niet meer, en ikwilde dood....Na een half uur was het klaar.

Maandagavond tegen 20:45 uur

Ik moest direct afgekoppeld worden en door naar de O.K. Kindje lag klem. Er wsnu grote spoed bij. Want Desley lag wel hartstikke klem voor en achter mijnschaambeen, sterrekijker maar best wel erg. De sensor aan het hoofdje vanDesley werd afgeknipt, en alles was in rep en roer. Ik werd met een noodgangover de gang gereden, en ik toevallig een perswee uit mezelf die ikwegschreeuwde. Toen hup in de O.K., ik werd op een ander bed geloodst, mijn manin een pak gehezen. Ik moest ineens rechtovereind zitten ivm mijn VIERDEruggeprik! Maar ik viel flauw, de baby tussen mijn benen, de pijn en ineens overeindzitten, pfff...Ik zag mijn man weer wit wegtrekken, en ik kon me alleen nogmaar zorgen maken om hem. Ik schreeuwde: let op mijn man, hij gaat onderuit! deanesthesist was er net op tijd bij, en bracht mijn man naar een kamer ernaast.Bij mij werd alles gereed gemaakt, en mijn pijn verdween als sneeuw voor dezon, heeeeeerlijk! Later hoorde ik dat mijn man in die kamer ernaast vreselijkmoest huilen, en een verpleegster heeft hem echt getroost. Mijn man en huilen?Dat de tranen over zijn wangen stromen? Dat heb ik zelf in 6 jaar tijd nog maar1x meegemaakt....Toen ik gereed was kwam mijn man naast me zitten, en moest nogsteeds erg huilen, ik troostte hem. En ineens....ineens hoorde we het eerstehuiltje! Ik brak echt in duizend stukjes! EINDELIJK WAS HIJ ER!! Hij werd overhet doek heen getild, en hij moest ineens plassen, precies in een boogje overhet doek, precies in mijn gezicht en rechteroog, hahahahaha! Daarna is mijn manmeegegaan, hij kreeg 2x een apgar score van 9/10!! Daarna bracht mijn man hembij mij, wauuuw!! Toen ging hij weg want ik werd dichtgemaakt. Jemig wat voeldeik me eenzaam.....maar de gyneacologen en anesthesist bleven lekker met mijpraten, heel lief. Daarna naar de verkoeverkamer. Ik werd gecontroleerd opalles, en toen dat goed was, kwam mijn man met Desley. Wat emotioneel, watmoest ik huilen en huilen, hij werd direct aangelegd. En hij hapte direct goedaan en dronk gelijk fantastisch!!!!!!!!

 

De dagen in het zh waren erg moeilijk. Vooral de dag erna, de dinsdag. Alleverloskundigen, gyneacologen, 3 anesthesisten, alle verpleegkundigen kwamenallemaal stuk voor stuk aan mijn bed. Iedereen zei': wat heb jij een bevallingvan hel gehad, een monsterbevalling. Iedereen moest me zien om te kijken hoehet met mij ging, om voor hun zelf die dag ook een plekje te geven. Dezebevalling had namelijk NOOOOIIIT zo mogen gaan. Ze hebben een totaal onrijpebaarmoeder geforceerd en geforceerd! Mijn ontsluiting duurde alleen al 17 uur!!Persen 2,5 uur zonder eigen persweeen!! Ze hadden niet gezien dat hij klem lag,dus ik perste met zo ellendig veel pijn. Probeer maar een baby eruit te persendie klem ligt, en steeds verder klem komt te liggen door het persen! Achterafbleek dat hij zo klem lag, dat hij echt uit mijn geboortekanaal was getrokkenen gedraaid! Hij had ook een enorme punthoofd, oogjes en oortjesgezwollen....De ruggeprikken, 4x, werkte niet, geen enkele pijnstilling werkte.En dan een spoedkeizersnede, een jaap van 15 centimeter! Mijn hele buik isbeurs en blauw. Ze hebben lucht in mijn buik laten komen, dus mijn buik is nugevuld met lucht en bol. Dit verdwijnt met de weken, maar gaat erg langzaam. Deruggeprikken hadden ook zo zijn consequentie. Ze hebben namelijk botvliesgeraakt, dus ik heb elke keer een stroomstoot door mijn rug heen. Zo'n zelfdegevoel als jij je stroombotje in je elleboog raakt. In botvlies zitten veelzenuwen, zondoende. Dit verdwijnt ook wel, maar duurt weken....We hebben ook desupervisor aan mijn bed gehad, want mijn moeder, mijn man en ik hadden zoveel vragen.Zoals, waarom zoooooo lang doorgegaan? Waarom mij zooooooo lang laten lijden,waarom niet direct een keizersnede?? Een duidelijk antwoord hebben we nietgekregen. Tja, dat een keizersnede alleen voor uiterste noodzaak was, lekkerdan....

 

En dat is nog niet het enige. In het ziekenhuis hebben ze mijn borstvoedingtotaal verkloot door verkeerd aan te leggen. Ik had bloedblaren op mijn tepels.3 Dagen later kwam de vk en ik had de keus: 24/7 kolven, of flesvoeding. Metpijn in mijn hart heb ik voor flesvoeding gekozen. Op de 4e dag mocht ik naarhuis. 8 december.

 

De kraam kwam, maar ik had het zooooo moeilijk. De hele bevalling blijft alseen film door mijn hoofd spelen. De verloskundige uit Amersfoort komt dagelijkslangs voor controle. Toen zij de 1e keer kwam, waren mijn ouders er ook. Zevroeg natuurlijk naar mijn bevalling. Ik heb alles verteld, totaal huilend,samen met mijn moeder en man, mijn vader die had ook de tranen in zijn ogen,want het was de 1e keer dat hij het uit mijn mond hoorde...De verloskundigewist niet wat ze hoorde. Ze zei: dit is een horrorbevalling, ze hebben diebaarmoeder totaaaaal geforceerd, dit had nooit mogen gebeuren. Uberhaubt dat demonitor op 18 stond, ze zei: stand 6 was al fors. Nu heeft de vk geregeld datwe extra zorg krijgen. Kraam blijft 3 dagen langer, en de vk komt elke daglangs. Ik heb een trauma opgelopen, en ik moet veel, heel veel van me afpraten, en dingen vragen, want sommige stukken ben ik echt kwijt. Werken zit ereffe niet in. Want die wond is nu te groot, en mijn buik te beurs. Normaalgesproken staat er 6 weken herstel, maar dit gaat zeker 12 weken duren. De vkgaat me helpen met verwerken, en met het uwv. Ook wil ik heeeeel erg graag mijnlijf terug, ik ben 11,5 kilo aangekomen en ben er nu al 6,5 kwijt, Maarja, diedikke bolle buik met veel lucht, schaam me zoooo...

 

Oja, nog 1 ding. Ik vertelde eerder dat Desley een draadje op zijn hoofd hadaan de monitor voor zijn hartslag. De dag na de bevalling had ik zo'nschrijnend gevoel in mijn vagina. Ik dacht: vast nog die allergische reactievan die gel, of al dat gevoel, of miscchien een schimmelinfectie. Toen ikdonderdag thuiskwam, moest ik laat in de middag plassen. Ik kom langzaam vandie wc af, en ineens hoorde ik op de vloer 'klonk' Ik keek naar de vloer, en ikzag een draag liggen van 8 centimeter, Ik riep naar mijn man, en hij en dekraam kwamen verschrikt kijken. Dat touwtje was vlak voordat ik naar de O.K.ging afgeknipt. toen Desley gehaald werd, is dat touwtje eraf gegaan. Maar zehebben daar nooit meer naar gekeken, en goed schoongemaakt!!! Dat scherpetouwtje is er dus gewoon uitgevallen! het is gevlochten draad, met een hardstukje, de sensor. Ongelooflijk!!!! Als dat was blijven zitten.....morgen belik dit kutgyn die dat heeft laten zitten!!

 

Maar natuurlijk hebben we eindelijk een prachtige wondertje, oooooh mijn Godwat is het genieten. Wat zijn we intens intens intens gelukkig. Mijnmoedergevoel overheersd alles. De bevalling kan ik niet vergeten, maar ik kanhet wel heel goed splitsen. Wat zijn wij gelukkig nu, het is compleet. Onsleven is compleet. Ik zal een foto van Desley plaatsen. Wat is hij mooi!!!!!

 

Dus, tja dit is mijn verhaal, ik zal de komende tijd niet veel op het forumzijn, heb even mijn tijd nodig om alles te verwerken, ik moet nu echt bij mijngezin zijn. Na de feestdagen zal ik er weer zijn.

 

Voor iedereen die nog moet bevallen, heb geen schrik meiden! Dit is echtuitzonderlijk, alles komt goed. Voor degene die bevallen zijn, van hartegefeliciteerd!!!!! Ik heb verder niet bijgelezen, maar ik hoop dat alles goedgaat en dat jullie lekker genieten. Fijne feestdagen allemaal, en in januarikom ik weer terug!

 

Heel veel liefs Hope

 

 

Link to comment
Share on other sites

Jeetje Hope, wat een prutsers!!! Dit lijkt wel een derdewereldziekenhuis. Uiteindelijk is het goed gegaan en heb je je mooie jongetje, maar ik zou zeker genoegdoening eisen en op z'n minst excuses. Jullie hebben nog geluk dat jullie het beiden overleefd hebben. Heel veel sterkte bij het herstel en laat het er niet bij zitten. Ik snap dat je er nu de kracht niet voor hebt maar misschien kunnen je ouders of man iets ondernemen?

Link to comment
Share on other sites

Mijn hemel wat een hel, ik vond mijn bevalling al een ramp, maar dit slaat werkelijk alles!

Hebben ze je eerder ingeleid dan de bedoeling was omdat je baarmoeder totaal niet reageerde?

Ik zou ook die gyn. bellen over dat touwtje, voor hetzelfde geld krijg je er een ontsteking/infectie van.

Die lucht die ze in je buik hebben geblazen, kan voor vervelende momenten zorgen.

Het gevoel dat je overdreven opvliegers krijgt of het gevoel van hartkloppingen.

 

Ik wens je heel veel sterkte toe om dit een plaats te geven.

Geniet van jullie zoon, en voor geneg momenten voor jezelf om te verwerken.

(een dagboek bijhouden kan helpen, opdat je later kunt teruglezen hoe GEWELDIG jij je gehouden hebt gezien de situatie)

Sterkte meid!

Link to comment
Share on other sites

Jeetje hoop dit is onverstelbaar zijn gek geworden

Meid war moet jij een pijn hebben gehad ik hoop zo voor je gezin dat jullie dit ooit een plekje kunnen geven

 

Ondanks alles lijk je mij een sterke vrouw die dit overwint en straks van alles weer kan genieten

 

En natuurlijk van harte met jullie zoon

 

En dit niet over je kant laten gaan aanpakken die handel

 

Sterkte de komende tijd dikke knuffel Jessica

Link to comment
Share on other sites

Sjeeee Hope, wat een verhaal en wat een helse, helse bevalling! Wat erg dat ze je zo hebben laten lijden, dat dit nog gebeurt in ziekenhuizen. Ik vind het echt heel erg voor je! Gelukkig heb je nu wel een gezonde zoon, dat is het belangrijkst en hopelijk ga jij je snel fysiek weer wat beter voelen. Mentaal kan ik me voorstellen dat je nog wel even wat te verwerken hebt, heel veel sterkte daarbij!

Link to comment
Share on other sites

Meid, wat een verhaal, ik heb het echt met tranen in mijn ogen zitten lezen.

Wat erg allemaal en wat onvoorstelbaar dat het allemaal zo is gegaan. Het zal zeker een tijd duren voor dit een plekje heeft.

Ik ben blij dat je ondanks die helse bevalling wel kan genieten van je kleine kanjer!

 

Veel succes en sterkte bij het verwerken van deze traumatische bevalling.

 

Liefs Ansje

Link to comment
Share on other sites

Lieve Hope,

 

Het heeft je absoluut tegen gezeten zeg, wat ontzettend rot voor je!!!

Ik wens je heel veel sterkte om dit te verwerken, neem je tijd en praat er over.

 

Gelukkig hebben jullie een gezonde zoon, super gefeliciteerd!!!

 

Liefs, Liek

Link to comment
Share on other sites

Hope! Wat een bevalling! ik was nieuwsgierig naar je bevalling in het december topic, maar dat het zo zou uitdraaien had ik ook niet gedacht.

Gelukkig dat met Desley alles goed gaat, arme meid. En dan nog een draad die vergeten is, ik zou zeggen; niet alleen een excuus maar een vergoeding ja!

 

ondanks alles, geniet van jullie kleine wondertje en hopelijk herstel je snel.

 

liefs,

Ellen

Link to comment
Share on other sites

Hope,

 

Meissie wat moet jij geleden hebben. Wat een verschrikkelijke bevalling. Ik vond mijn bevalling al zwaar en dat het ziekenhuis steken had laten vallen, maar dat van jou spant echt de kroon. Kun je geen schade-vergoeding eisen. Voor hetzelfde geldt, was het slechter afgelopen en je moet ook langer herstellen, waardoor je van alles misloopt. Ik zou het er niet bij laten zitten.

 

Wel vind ik jullie weg inclusief bevalling zo uitzonderlijk, dat je hier m.i. echt een boek over zou kunnen schrijven. Wie weet levert dat straks nog wat op en het is sowieso een leuk cadeau voor je zoon als hij ouder is en ziet hoeveel zijn ouders voor zijn komst hebben overgehad. Mocht hij dan puberen, dan laat je het hem lezen en durf ik te wedden dat hij daarna je op handen draagt!

 

Schrijf en praat het maar van je af en ga ondertussen genieten van jullie prachtig wondertje!

 

Liefs,

MvC

Link to comment
Share on other sites

Jeetje zeg, wat een verhaal! Hoop dat je t snel n plekje kan geven dat t zo gegaan is! Goed te horen dat je extra hulp krijgt. Ik zou inderdaad denk ik ook wel verhaal willen halen in het ziekenhuis, want dat klink echt niet normaal! Sterkte in ieder geval en hoop dat je wat van jullie ventje kan genieten...

Link to comment
Share on other sites

Jeetje Hope wat een verhaal zeg. Dit gun je toch niemand z`n bevalling. Sterkte met het verwerken en niet vergeten veel praten! En een nabespreking met het ziekenhuis moet je echt doen, dit kunnen ze gewoon niet maken!

 

Ga heel veel genieten van jullie zoontje Desley!

Link to comment
Share on other sites

Hope, wat heb jij iets verschrikkelijks meegemaakt zeg!! Wat een oerkrachten heb jij in je om die pijn te verdragen zeg!

Ik wil je heel veel sterkte wensen met het verwerken van dit trauma, en misschien kan een psycholoog (zoals meerdere mensen al opperde) je hiermee helpen!

 

Hopelijk kan je ondanks alles genieten van je gezinnetje!!

 

Heel veel sterkte!

 

Groetjes Nathalie

Link to comment
Share on other sites

Lieve Hope,

 

Ik heb je verhaal gelezen en tijdens het lezen rolden de tranen over m'n wangen! Ik ken je helemaal niet, maar je verhaal heeft me zo aangegrepen...wat ben jij door een hel gegaan zeg!!! Ongelofelijk....en wat ben jij sterk!!! Net wat jezelf zegt: het is heel belangrijk om nu veel van je af te praten meid....ik wens je heel, heel veel sterkte om dit een plekje te geven! Ik ben erg blij te horen dat je er gelukkig wel een gezonde zoon aan hebt overgehouden, want tijdens het lezen vreesde ik ook nog even voor zijn leven! En dan dat touwtje....!!! Het is toch niet te geloven???!!!!

 

Meid als ik jou was zou ik zeker contact zoeken met de gyn. die de bevalling begeleid heeft en een gesprek met hem/haar aangaan. Terugdraaien kunnen ze het niet meer, het is gebeurd, maar een excuus is wel het minste wat ze in mijn ogen kunnen doen!

 

Heel veel sterkte, ik wens je een spoedig herstel en GENIET vooral van jullie zoon!

 

Liefs Esly!

Link to comment
Share on other sites

Guest Scorpio71

Hope,

Allereerst GEFELICITEERD met je mannetje :)

 

Ik heb het gewoon koud en de rillingen lopen over mijn lijf van je verhaal.

Wat een ellende heb je moeten doorstaan :(

Enige wat ik kan zeggen, rust goed uit probeer dit zsm achter je te laten en GENIET van Desley.

 

Lieve groet, Scorpio....

Link to comment
Share on other sites

Hallo hope,

 

Pffff met tranen in mijn ogen lees ik je verhaal, mijn god wat een bevalling, niet alleen voor jou maar ook je zoon!van. Harte gefeliciteerd trouwens, zou het feliciteren bijna vergeten....oh meid, ik kan alleen maar zegge, praat praat enpraat, zo veel en lang als je maar wilt! Ik kan alleen maar hopen dat ze in het zkh geleerd hebben dat ze echt te ver zijn gegaan en ik hoop dat je deze traumatische bevalling kan gaan verwerken! Liefs Babeth

Link to comment
Share on other sites

Hallo Hope,

Van harte gefeliciteerd met jullie zoon. En wat een beproeving om hem in je armen te krijgen. Ik vind het echt een onvoorstelbaar verhaal. Ik kreeg ook tranen in mijn ogen, wat een ontzettende hel. Bijna derde wereld achtig. Ik heb er niet oveel verstand van, maar zou nog eens even rond gaan vragen hoe dat zit met die weeenopwekkers, als de vk zegt dat 6 al fors is, hoe halen ze het dan in hun hoofd om op te schroeven naar 20?!?! Hoe vaak komt dat voor, wat zijn dat dan voor prutsers. En dan die verdoving die maar niet werkte. Onbegrijpelijk dat er niet eerder voor een keizersnede is gekozen, dat is nog eens 1000x zo zuur, al die ellende en dan toch nog een ks. En dat touwtje....

Een lang evaluatiegesprek om te beginnen! En wie weet klacht tegen gyn via tuchtcollege. Tenmiste ik voel me hier al woedend over, misschien voel jij hele andere dingen. Doe alles wat je nodig hebt om eroverheen te komen en het weer een beetje te vergeten. Kun je wel genieten of lukt dat hierdoor nog niet erg? Tsjonge meid, wens je heel veel sterkte en praat het goed van je af. Je bent een heldin dat je dit hebt doorstaan!

Lfs Megan

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.



  • Posts

    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
    • Hi @Aisiya, Ik begin binnenkort met mijn tweede ronde IVF/ICSI! En ik ben 42... 🙂 Ben jij al begonnen of begin je ook binnenkort?  Ik heb mijn eerste ICSI behandeling gedaan 4 jaar geleden, met als resultaat een hele mooi dochter van nu bijna 3 jaar.  Toen heb ik veel steun gehad aan deze forum, en om verhalen te delen en lezen van andere die hetzelfde meemaken.  Het lijkt mij fijn om elkaar te ondersteunen! 
    • Ik begin binnenkort voor de tweede keer met IVF ./ ICSI en ik ben benieuwd of er andere zijn die ook beginnen of net zijn begonnen?  Ik heb 4 jaar geleden mijn eerst ICSI ronde gehad, met de resultaat een hele mooie dochter van bijna 3. 
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use