Jump to content
Katje

Punctie gehad

Recommended Posts

Ik heb me zo ontzettend bang gemaakt voor de punctie. Je leest 90% horrorverhalen. Ik kan je zeggen de angst was vele maken erger dan de hele punctie! Ik plaatst nooit wat op fora, maar ik wil graag iedereen die nog een punctie moet ondergaan een hart onder de riem steken. Dames het viel mij zooooo mee! Pijn? Nee dat kan ik ‘t niet eens noemen. Ze starten met verdovingsprikjes in de baarmoedermond. Klinkt ook weer veel enger dan ‘t is. Je voelt een minimaal prikje. Ik kreeg vooraf in m’n infuus paracetamol en de mogelijkheid tot rapifen (morfine) Ik heb ervoor gekozen om maar een kwart dosis rapifen te nemen omdat ik enorme angst heb om weg te raken en duizelig te zijn. De controle verliezen vind ik heftiger dan pijn. Maar dat is mijn keus. Je bent met zo’n dosis zeker niet verdoofd, je voelt alles nog! Maar ‘t is amper gevoelig te noemen. Alle verhalen die ik las nou ik had me schrap gezet, voor nop dus! Ik wil de dames die ‘t we als pijnlijk hebben ervaren.niet afvallen maar ik vond het letterlijk zowat pijnloos. Ik zat te shaken van angst en niet van de pijn. Ik wist gelijk dit moet ik delen. Er zijn zo weinig positieve verbalen te lezen. Ja positief als ach ‘t is zo voorbij die pijn en ja even op je tandjes bijten. Nou daar werd ik niet bepaalt kalmer van. Dus vandaar mijn verhaal. Het deed absoluut geen pijn!!! Ik hoop dat jullie die nog moeten er door mijn verhaal een stuk ontspannender naartoe gaan. Veel succes voor wie moet en mocht je wat willen weten vraag het me gerust. Het wachten voor ons is aangebroken. 

Link to post
Share on other sites

Ha mee eens. Ik heb het ook niet als pijnlijk ervaren. Het is niet prettig maar het is te doen. Ik heb alleen prikje in de baarmoedermond gehad en een paracetamol. Het iszeker te doen. De uiteindelijke bevalling is vele malen erger  maar met wat je ervoor terugkrijgt ( je kind) is dat zo weer vergeten ☺️

 

Ik heb morgen de 2e terugplaatsing voor een brusje🤞🏼

Link to post
Share on other sites
17 uur geleden, Caro- lin zei:

2 cryos teruggeplaatst gekregen👍🏼😃 15 maart pas testen😬

Wat spannend!! Ik ga heel hard voor je duimen. Wij hebben van de 4 eitjes 2 bevruchtingen. Vandaag is dag 2. Vreselijk dit wachten. Als ‘t fout loopt dan bellen ze ons en als ze door delen dan horen we zondag hoe de kwaliteit is en worden ze maandag teruggeplaatst.

  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites

De punctie vind ik ook geen feest. 😥 Kan er nu al tegen op zien. De onzekerheid is toch het ergste van allemaal vind ik.

Link to post
Share on other sites
1 uur geleden, Catlover zei:

De punctie vind ik ook geen feest. 😥 Kan er nu al tegen op zien. De onzekerheid is toch het ergste van allemaal vind ik.

Komt echt goed meid. We zijn allemaal sterker dan we denken 💪

Link to post
Share on other sites

Dat is zeker waar en ik heb respect voor alle vrouwen die in dezelfde situatie zitten als wij en ook zover willen gaan om een kind te krijgen. 

Link to post
Share on other sites
4 minuten geleden, Catlover zei:

Dat is zeker waar en ik heb respect voor alle vrouwen die in dezelfde situatie zitten als wij en ook zover willen gaan om een kind te krijgen. 

Ik had nooit gedacht in dit traject te belanden. Dacht altijd ok jaartje proberen en we krijgen een kindje. Nou die droom is volledig in duigen. Dikke reality check is dit. Ene kant wel dankbaar voor, hoe gek dat ook klinkt. Ik denk dat wanneer we gezegend zullen zijn met een gezond kindje er dat des te meer waarderen ❤️

Link to post
Share on other sites

Dat had ik ook nooit verwacht, omdat alles bij mij bovengemiddeld goed is. Toch blijft er nooit een embryo plakken. 

Ik ken ook iemand die via het ziekenhuis zwanger is geworden. Zij zei ook dat je er nog blijer mee bent, wanneer je er zoveel voor hebt moeten doen. 

Op dit moment is mijn grootste angst dat het nooit meer gaat lukken.😓

Link to post
Share on other sites
Ik heb me zo ontzettend bang gemaakt voor de punctie. Je leest 90% horrorverhalen. Ik kan je zeggen de angst was vele maken erger dan de hele punctie! Ik plaatst nooit wat op fora, maar ik wil graag iedereen die nog een punctie moet ondergaan een hart onder de riem steken. Dames het viel mij zooooo mee! Pijn? Nee dat kan ik ‘t niet eens noemen. Ze starten met verdovingsprikjes in de baarmoedermond. Klinkt ook weer veel enger dan ‘t is. Je voelt een minimaal prikje. Ik kreeg vooraf in m’n infuus paracetamol en de mogelijkheid tot rapifen (morfine) Ik heb ervoor gekozen om maar een kwart dosis rapifen te nemen omdat ik enorme angst heb om weg te raken en duizelig te zijn. De controle verliezen vind ik heftiger dan pijn. Maar dat is mijn keus. Je bent met zo’n dosis zeker niet verdoofd, je voelt alles nog! Maar ‘t is amper gevoelig te noemen. Alle verhalen die ik las nou ik had me schrap gezet, voor nop dus! Ik wil de dames die ‘t we als pijnlijk hebben ervaren.niet afvallen maar ik vond het letterlijk zowat pijnloos. Ik zat te shaken van angst en niet van de pijn. Ik wist gelijk dit moet ik delen. Er zijn zo weinig positieve verbalen te lezen. Ja positief als ach ‘t is zo voorbij die pijn en ja even op je tandjes bijten. Nou daar werd ik niet bepaalt kalmer van. Dus vandaar mijn verhaal. Het deed absoluut geen pijn!!! Ik hoop dat jullie die nog moeten er door mijn verhaal een stuk ontspannender naartoe gaan. Veel succes voor wie moet en mocht je wat willen weten vraag het me gerust. Het wachten voor ons is aangebroken. 
Fijn dat het meegevallen is!
Nu lees ik dat je 4 eitjes hebt, prima score natuurlijk. Maar de pijn van de punctie met 4 eitjes is niet te vergelijken met een punctie van 20 folikkels. Geloof me dan doet het echt wel pijn en is het niet meer alleen gevoelig..
Hopelijk blijf de embryo zitten deze maand
Link to post
Share on other sites

Ben niet zo actief op dit forum wegens de laatste mislukte poging die ik aan het verwerken ben, maar was even mijn priveberichtjes aan het bekijken en las toen bovenstaande stukje van katje en de reactie van flower01.

@KatjeJe hebt het over de pijn van een punctie en alle negatieve verhalen daarover en praat er best luchtig over. 

Ik heb er al meerdere ondergaan en @flower01 ik wordt er een beetje boos van als er gezegd wordt dat het bij 4 eitjes minder gevoelig zou zijn dan 20...

Daarom moest ik even reageren....

Het is namelijk gewoon zo ontzettend verschillend per vrouw.

Ik heb iedere keer maar heel weinig eicellen door lichamelijke omstandigheden, maar erg gevoelige eierstokken (mogelijk door een eerdere ontsteking)...geloof me...1 eicel is al teveel....

Bij mij hebben ze de punctie onder algehele narcose moeten doen de laatste keer, want zelfs als ik wordt weggemaakt door middel van een roesje spant mijn lichaam nog onbewust aan van de pijn...en moeten ze nog bijspuiten...

Fijn dat het bij jou zo positief is uitgevallen, en dat zullen gelukkig meer vrouwen zo ervaren, maar onderschat de punctie niet....doe niet net alsof het niets voorstelt....want er zijn vrouwen bij (zoals ik) die echt door een hel gaan...zelfs met de volledige dosis morfine en maar een paar eicellen! En ik heb een erg hoge pijngrens....

Ben er maar gewoon dankbaar voor als je niet zoveel pijn hoeft te ervaren als al die pijnlijke griezelverhalen, die ook echt bestaan! (Sta er minstens bij stil dat er vrouwen zijn die wel een helse pijn moeten ondergaan...)

En je mag er nog het meest dankbaar voor zijn als alles wat je ervoor over hebt, uiteindelijk mag leiden tot een klein wondertje. Dat is niet iedereen gegund.

 

 

 

Link to post
Share on other sites

@Lunaatje ik denk dat je mijn post dan nog maar eens goed moet lezen. Ten eerste heb ik gezegd dat ik het persoonlijk als niet pijnlijk ervaren heb en ik het vreselijk vind voor de vrouwen die dat wel als heel pijnlijk ervaren hebben. Dat ten eerste. Ten tweede had ik maar 5 eicellen dus je hebt wederom niet goed gelezen want ik heb niet gezegd dat het met minder eicellen minder pijnlijk is. Dit stuit me erg tegen de borst. Lees eerst goed voor je zo “fel” reageert. Ik wilde niets meer en niets minder doen dan MIJN ervaring delen en dat ik het zelf heel jammer vond dat toen ik voor de punctie stond ik weinig positieve verhalen kon vinden. Nogmaals ontzettend rot voor jou alswel alle andere vrouwen waarbij de punctie vreselijk zeer deed. Ik vond het goddank geen nare ervaring en ik wilde dit heel graag delen met de dames die nog een punctie moeten ondergaan datbhrr dus zeker ook een oké ervaring kan zijn. Vind ‘t erg jammer dat je reageert op mij terwijl je m’n post niet goed gelezen hebt want je haalt 2 feiten volstrekt uit z’n verband en kloppen zelfs niet. 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ben niet zo actief op dit forum wegens de laatste mislukte poging die ik aan het verwerken ben, maar was even mijn priveberichtjes aan het bekijken en las toen bovenstaande stukje van katje en de reactie van flower01.

[mention=7094]Katje[/mention]Je hebt het over de pijn van een punctie en alle negatieve verhalen daarover en praat er best luchtig over. 

Ik heb er al meerdere ondergaan en [mention=6477]flower01[/mention] ik wordt er een beetje boos van als er gezegd wordt dat het bij 4 eitjes minder gevoelig zou zijn dan 20...

Daarom moest ik even reageren....

Het is namelijk gewoon zo ontzettend verschillend per vrouw.

Ik heb iedere keer maar heel weinig eicellen door lichamelijke omstandigheden, maar erg gevoelige eierstokken (mogelijk door een eerdere ontsteking)...geloof me...1 eicel is al teveel....

Bij mij hebben ze de punctie onder algehele narcose moeten doen de laatste keer, want zelfs als ik wordt weggemaakt door middel van een roesje spant mijn lichaam nog onbewust aan van de pijn...en moeten ze nog bijspuiten...

Fijn dat het bij jou zo positief is uitgevallen, en dat zullen gelukkig meer vrouwen zo ervaren, maar onderschat de punctie niet....doe niet net alsof het niets voorstelt....want er zijn vrouwen bij (zoals ik) die echt door een hel gaan...zelfs met de volledige dosis morfine en maar een paar eicellen! En ik heb een erg hoge pijngrens....

Ben er maar gewoon dankbaar voor als je niet zoveel pijn hoeft te ervaren als al die pijnlijke griezelverhalen, die ook echt bestaan! (Sta er minstens bij stil dat er vrouwen zijn die wel een helse pijn moeten ondergaan...)

En je mag er nog het meest dankbaar voor zijn als alles wat je ervoor over hebt, uiteindelijk mag leiden tot een klein wondertje. Dat is niet iedereen gegund.

 

 

 

Ik bedoelde absoluut niet dat je met minder eitjes geen pijn kan hebben zeker wel. Bij mij kwam de post over alsof de punctie niks voorsteld. Dit is helaas niet voor iedereen zo. Het is zeker heeel fijn dat het bij haar goed gegaan is, en dat is ook fijn om te lezen voor mensen die nog de 1e punctie moeten krijgen.

De vergelijking met 20 was met mezelf. De arts vertelde me dat het vaak wel een verschil is als je 4x moet prikken of 20x. Maar dat wil niet zeggen dat het bij 4x geen pijn kan doen. Het is inderdaad voor iedereen anders de 1 fluit erdoor en de ander gaat knock out.

 

 

Link to post
Share on other sites
2 uur geleden, Lunaatje zei:

Ben niet zo actief op dit forum wegens de laatste mislukte poging die ik aan het verwerken ben, maar was even mijn priveberichtjes aan het bekijken en las toen bovenstaande stukje van katje en de reactie van flower01.

@KatjeJe hebt het over de pijn van een punctie en alle negatieve verhalen daarover en praat er best luchtig over. 

Ik heb er al meerdere ondergaan en @flower01 ik wordt er een beetje boos van als er gezegd wordt dat het bij 4 eitjes minder gevoelig zou zijn dan 20...

Daarom moest ik even reageren....

Het is namelijk gewoon zo ontzettend verschillend per vrouw.

Ik heb iedere keer maar heel weinig eicellen door lichamelijke omstandigheden, maar erg gevoelige eierstokken (mogelijk door een eerdere ontsteking)...geloof me...1 eicel is al teveel....

Bij mij hebben ze de punctie onder algehele narcose moeten doen de laatste keer, want zelfs als ik wordt weggemaakt door middel van een roesje spant mijn lichaam nog onbewust aan van de pijn...en moeten ze nog bijspuiten...

Fijn dat het bij jou zo positief is uitgevallen, en dat zullen gelukkig meer vrouwen zo ervaren, maar onderschat de punctie niet....doe niet net alsof het niets voorstelt....want er zijn vrouwen bij (zoals ik) die echt door een hel gaan...zelfs met de volledige dosis morfine en maar een paar eicellen! En ik heb een erg hoge pijngrens....

Ben er maar gewoon dankbaar voor als je niet zoveel pijn hoeft te ervaren als al die pijnlijke griezelverhalen, die ook echt bestaan! (Sta er minstens bij stil dat er vrouwen zijn die wel een helse pijn moeten ondergaan...)

En je mag er nog het meest dankbaar voor zijn als alles wat je ervoor over hebt, uiteindelijk mag leiden tot een klein wondertje. Dat is niet iedereen gegund.

 

 

 

 

Link to post
Share on other sites

@flower01 ik begrijp dat de post overkomt alsof de punctie niets voorstelde. Maar in MIJN geval was dat echt zo. Ik ga daar niet om liegen. Daarmee val ik toch niemand af? Ik vermeld nog in de post dat ik ‘t erg vind voor de vrouwen die de punctie wel als naar ervaren hebben. Ik wilde niets meer en niets minder dan mijn ervaring delen. Je kunt nergens lezen dat ik zeg dat iemand zich aanstelt. Dus ik begrijp de commotie niet zo goed van @Lunaatje Als zij mijn post beter had gelezen had ze wellicht anders gereageerd. Want heb wel degelijk mijn medeleven getoond voor de vrouwen wiens punctie vreselijk was! Erg jammer zo’n onware verbale tegen reactie. Mijn arts zei overigens dat of je nu 5 eitjes of 20 moeten aanprikken ze prikken 1 maal door de vaginawand en eenmaal daar worden de eitjes leeggezogen. Maar nogmaals, dit is wat mijn arts zei. Hiermee geef ik wederom niet aan dat een punctie van weinig of veel eitjes minder of meer pijn doet. Zou ‘t zo fijn vinden als we mekaar niet afvallen. Had ik nu werkelijk een vervelende post geplaatst met uitlatingen als: jeetje wat stelt iedereen zich aan, de punctie was een eitje. Dan had ik de reactie begrepen. Maar dat is niet het geval. Ik heb niets meer dan mijn ervaring gedeeld zonder iemand af te vallen. Zo dit moest me even van het hart. 

Edited by Katje
Link to post
Share on other sites
[mention=6477]flower01[/mention] ik begrijp dat de post overkomt alsof de punctie niets voorstelde. Maar in MIJN geval was dat echt zo. Ik ga daar niet om liegen. Daarmee val ik toch niemand af? Ik vermeld nog in de post dat ik ‘t erg vind voor de vrouwen die de punctie wel als naar ervaren hebben. Ik wilde niets meer en niets minder dan mijn ervaring delen. Je kunt nergens lezen dat ik zeg dat iemand zich aanstelt. Dus ik begrijp de commotie niet zo goed van [mention=6885]Lunaatje[/mention] Als zij mijn post beter had gelezen had ze wellicht anders gereageerd. Want heb wel degelijk mijn medeleven getoond voor de vrouwen wiens punctie vreselijk was! Erg jammer zo’n onware verbale tegen reactie. Mijn arts zei overigens dat of je nu 5 eitjes of 20 moeten aanprikken ze prikken 1 maal door de vaginawand en eenmaal daar worden de eitjes leeggezogen. Maar nogmaals, dit is wat mijn arts zei. Hiermee geef ik wederom niet aan dat een punctie van weinig of veel eitjes minder of meer pijn doet. Zou ‘t zo fijn vinden als we mekaar niet afvallen. Had ik nu werkelijk een vervelende post geplaatst met uitlatingen als: jeetje wat stelt iedereen zich aan, de punctie was een eitje. Dan had ik de reactie begrepen. Maar dat is niet het geval. Ik heb niets meer dan mijn ervaring gedeeld zonder iemand af te vallen. Zo dit moest me even van het hart. 
Mijn reactie was verder ook niet aanvallend bedoeld. Excuus als dit zo overgekomen is. Alleen bij mij was het niet 1x prikken maar meerdere keren in de eierstok, wat als het ware terugveerde waardoor het nogal stug was om in te prikken en dat 20x. Maar het is geen wedstrijd wie wel of meer pijn heeft dit is voor een ieder anders. Het is fijn dat het bij jou zo is meegevallen.

We hebben allemaal een wens en willen graag dat dit in vervulling gaat. Heb je al een tp gehad?
Link to post
Share on other sites

@flower01 oh maar ik voelde me ook niet aangevallen Door jou hoor. Lunaatje haar post stak me en sprak ook voor jou. Terugplaatsing was afgelopen maandag. Een vroege blastocyst. Schijnbaar maar 10% kans... 😞

Link to post
Share on other sites
[mention=6477]flower01[/mention] oh maar ik voelde me ook niet aangevallen Door jou hoor. Lunaatje haar post stak me en sprak ook voor jou. Terugplaatsing was afgelopen maandag. Een vroege blastocyst. Schijnbaar maar 10% kans... 
Hoezo maar 10% een blasto is toch goed? Spannend hoor!
Link to post
Share on other sites

@flower01 nou het was een vroege blastocyst en dat betekent nog niet volledig ofzo. En dan waren de kansen op een volledige uitgedragen zwangerschap 10%. Op dag 3 was de embryo van super kwaliteit zeiden ze. 7 cellen en geen fragmentatie. Maar op dag 5 dus weliswaar blastocyst maar een vroege. Liep wat achter 🤨

Link to post
Share on other sites
[mention=6477]flower01[/mention] nou het was een vroege blastocyst en dat betekent nog niet volledig ofzo. En dan waren de kansen op een volledige uitgedragen zwangerschap 10%. Op dag 3 was de embryo van super kwaliteit zeiden ze. 7 cellen en geen fragmentatie. Maar op dag 5 dus weliswaar blastocyst maar een vroege. Liep wat achter 
Gewoon hoop houden. De baarmoeder is de beste omgeving succes komende weken!
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


  • Similar Content

    • By Kiki88
      Hoi hoi,
      ik ben kiki bijna 31 jaar oud en wil graag mijn ervaring delen en natuurlijk ook om andere hun ervaringen te lezen. Ik ben niet de enige vrouw die niet makkelijk zwanger word. Zal het kort uitleggen hoe het bij mij zit. 
      Ik heb pcos en daardoor verminderd vruchtbaar ik heb genoeg eitjes gelukkig dat is het probleem gelukkig niet. Nog wat erfelijke afwijkingen maar geen ernstige aandoeningen. 
      We zijn gestart in 2013 en hebben jaren lang iui behandelingen gehad. 
      In 2017 werd besloten dat iui niet meer zinvol was en de fertilitiets arts besloot in overleg met ons dat we het beste een icsi behandeling konden gaan doen. Ik was daar nog niet klaar voor en had toen nog niet de teleurstelling verwerkt en na een hoop gedoe eromheen wilde ik een pauze inlassen. Zo gezegd zo gedaan en we waren +\-1,5 zelfs gestopt. Sinds juni 2019 hebben we ons weer aangemeld en mochten we na een menstruatie gaan starten en die bleef weer eens uit dus werd die weer opgewekt dmv medicatie. Dit leek in eerste instantie niet eens te werken dus werd er een inwendige echo ingepland. De arts dacht ook niet meer dat er een menstruatie zou komen dus ik mocht gaan starten met de icsi behandeling. Ik mocht dezelfde avond al starten met gonal-f en certrotide. Er werd gekozen voor een lage dosering (112,5) ivm overstimulatie want dat willen we natuurlijk niet. 
      Na een paar dagen weer terug voor een echo maar telkens groeide mijn eitjes nauwelijks. dus een a twee keer per week op en neer rijden voor een echo en medicijnen, dit hebben we ruim 4,5 week gedaan. 
      Op een gegeven moment zei de arts ik ga je de hoogste dosering geven en dan wil ik je na het weekend terug zien. Weer spuiten en wachten. Maar eindelijk groeide de eitjes goed. Enorm last gehad van mijn buik maar dat was ook niet zo gek met bijna 30 eitjes. Maar omdat ze nog net niet groot genoeg waren moest ik nog even doorgaan met spuiten. Twee dagen later mochten we terug komen voor een echo en ja hoor de eitjes waren groot genoeg! Kreeg erna gelijk medicijnen mee wat nodig was voor de punctie. En vrijdag 27/09/2019 mochten we terug komen voor de punctie. Ik wilde in eerste instantie een roesje want wilde niks mee krijgen ivm de zenuwen. Maar de arts raadde toch een pijnstilling aan ivm zoveel eitjes die aangeprikt moeten worden. 
      Omdat ik een aangeboren bindweefsel afwijking heb werken verdovingen/pijnstillers heel slecht en soms helemaal niet. Ik kreeg voor de punctie gestart werd dormicum en werd gezegd dat het pijnstillend zou werken. Ik werd even een paar seconden licht in mijn hoofd en dat trok daarna weg en werd helder. Dus de arts zei ik ga toch beginnen. Ik heb nog nooit zo’n helse pijn gevoeld. Ik gaf aan dat ik het echt niet aan kon dus werd de tweede dosering gegeven. Ik heb alles gevoeld. De naald die steeds doorgeprikt werd en de stekende pijn die erna volgde. Hierop was ik absoluut niet op voorbereid. Het leek wel uren te duren en als ik aangaf dat ze moest stoppen ging ze door want ze was bijna klaar. Ik heb gehuild en kon bijna geen adem meer halen van de pijn. Ik had al mijn eisprong gehad en had daarom al enorme buikpijn. Maar had nog genoeg eitjes om eruit te halen  wat ik wel erg vond was dat de arts die de punctie zou gaan doen advies vroeg aan een andere arts om mee te kijken omdat ze dit nooit eerder had gezien en niet wist wat ze nu moest doen  de andere arts had geen tijd die zat midden in z’n eigen spreekuur. Dat stelde me al niet gerust maar goed konden niet langer wachten voordat alle eitjes gingen springen. Ik vond de behandeling traumatisch en verschrikkelijk pijnlijk. Na dat ik klaar was had ik opgezocht wat het middel wat zij gebruikt heeft als pijnstilling doet  blijkbaar is het een spierontspanner en geen pijnstiller dus eigenlijk logisch dat ik alles gevoeld heb. Ook omdat ik nog wat vocht had heeft ze dit ook aangeprikt en verwijderd. Uiteindelijk 22 eicellen in totaal dus het was gelukkig niet voor niks!
      Mijn man z’n vingers heb ik helemaal fijn geknepen dat ie zei laat even los aub want voel mijn vingers niet meer. Haha gerum! 
      Ik was zo blij dat het voorbij was de pijn naderhand was wel minder maar kon niet rechtop lopen door de buikpijn. Helaas weer antibiotica mee waar ii niet goed op reageer maar wat moet dat moet hè.
      Nu een dag later gaat het al stukken beter. De pijn is onder controle dmv pijnstillers. Werden we gebeld om de uitslag te bespreken....
      22 rijpe eitjes dat wisten we al. 6 eicellen die bevrucht zijn en 2 die enigszins twijfelachtig zijn maar misschien groeien ze nog door dus die hielden ze nog even in de gaten. Op dag 4,5 en 6 worden de embryo’s ingevroren en de TP vind pas over twee maanden aangezien ze willen dat je twee menstruaties hebt voordat ze überhaupt terug plaatsen. Daar ben ik wel blij mee eerlijk gezegd. Even herstellen en verwerken wat er allemaal gebeurd is de afgelopen tijd. 
       
      Hebben jullie de punctie ook zo ervaren of juist niet maar erna bijvoorbeeld veel last gehad?
      wil je jouw ervaring delen? Graag! Lees dit met liefde en plezier en probeer zsm terug te reageren 😁
    • By KimU
      Wij zijn bezig met ons eerste IVF traject.
      Tot nu toe ging spuiten etc prima, nergens last van gehad. Gisteren was de punctie, alleen ben ik vandaag de hele dag al een beetje misselijk. Waar kan dit door komen? Buikpijn heb ik nauwelijks, en stoelgang lijkt ook oke... Hebben anderen ervaring hiermee? Hoe zorg ik ervoor dat de misselijkheid zakt?
       
    • By KimU
      Wij zijn bezig met ons eerste IVF traject.
      Tot nu toe ging spuiten etc prima, nergens last van gehad. Gisteren was de punctie, alleen ben ik vandaag de hele dag al een beetje misselijk. Waar kan dit door komen? Buikpijn heb ik nauwelijks, en stoelgang lijkt ook oke... Hebben anderen ervaring hiermee? Hoe zorg ik ervoor dat de misselijkheid zakt?
       
    • By keishia
      Hallo iedereen ben nieuw en wil graag mijn ervaringen met jullie delen.
       
      kort: 2 x een bbz gehad, waarbij beide eileiders zijn verwijderd...nu ivf. Sinds 13-4 spuit 150 puregon en orgalutran. Zaterdag 16- eerste echo gehad...1 follikel 5 mm. Vandaag 20-3 2e echo...10 mm, 1 follikel. A.s.zondag 24-3 krijg ik een derde echo en word er besloten of een punctie zinvol is. Naar mijn zeggen niet, ik vind het zonde en zie het als een verspiling van de poging...
       
      Heeft iemand hier ervaring mee, of tips...voel me erg down.



  • Posts

    • Van wat ik begrepen heb @Paulma is dat als je een tp in natuurlijke cyclus hebt dat je dan gewoon een eisprong hebt zoals anders, daarom moet je die ovulatietesten ook doen, zodat zij op precies het juiste moment het embryo kunnen plaatsen. Op het moment dat je de eisprong gehad hebt gaat jouw lichaam al progesteron aanmaken en als dan het embryo geplaatst wordt en innestelt dan klopt dit met de bevindingen van je lichaam. Met een tp met medicatie loopt dat anders, hoe het medisch allemaal zit weet ik ook niet precies, maar omdat je dan geen eisprong of op een ander moment een eisprong hebt dan krijg je lichaam niet het seintje progesteron aan te maken en moet je dat dus kunstmatig toedienen. Iets kunstmatig toedienen werkt prima op zich maar is lastiger te reguleren dan dat je lichaam dat zelf doet. Dan weet je lichaam precies hoeveel het moet aanmaken en op welke momenten. Maar met medicatie geef je het op bepaalde momenten. Wat ik begreep is het heel belangrijk dat het progesteron level niet teveel schommelt en zeker niet te laag mag worden, want dat geeft de grootste kans op een succesvolle zwangerschap. Van sporten daalt de progesteronwaarde in je lichaam en daarom wordt dat bij vrijwel elke buitenlandse clinic ten zeerste afgeraden. Enkel wandelen en zwemmen mag. Buitenlandse clinics werken over het algemeen ook met hormoon gestimuleerde terugplaatsingen. In Nederland proberen ze heel vaak ook in de natuurlijke cyclus te doen. Wat op zich ook prima is. Dat geeft een natuurlijker verloop van de zwangerschap en zou je na innesteling eigenlijk ook een 'gewone' zwangerschap hebben, net als iemand die op de natuurlijke wijze zwanger is geworden. Dan zouden de 'gewone' regels ook voldoende moeten zijn in feite, 'regels' die iedere vk voorschrijft. Niet roken, niet drinken, gezond eten, goed voor jezelf zorgen, rust nemen indien nodig en sporten mag prima maar ga dan niet tot het gaatje. Dus lekker bewegen in de sportschool op aangepast programma, maar geen marathons lopen of sporten zoals boksen of kickboksen. Wat jij zegt, gewoon gezond verstand gebruiken dus. In Nederland zeggen ze dat idd, je mag alles doen, behalve dan de bepaalde dingen die bij iedereen bekend zijn beter niet te doen. Ook de vk hier zei dat ik prima mocht gaan sporten, geen enkel probleem. Toch heb ik er destijds voor gekozen het niet te doen, ook al miste ik het wel enorm. Gelukkig was het wel lekker weer en kon ik wandelen (hou ik helemaal niet van) en zwemmen, dus had ik wel iets van beweging. Parachute springen zou ik idd ook niet zo snel doen, maar ik wens toch ook niet in een gouden kooitje te gaan zitten 9 maand lang. Probeer er gewoon een middenweg in te vinden die voor jou werkt. Ik heb er destijds voor gekozen geen cola te drinken vanwege de caffeine en geen thee met theeine erin. Er is keus genoeg in andere thee soorten zonder dat die ik ook lekker vind. Dat zijn aanpassingen die je prima kunt doen. Maar 9 maanden lang geen huishouden of ramen lappen, tja, wie doet het dan? Dus gewoon op rustig tempo mijn ding gedaan en dat ging prima. Het moet wel een beetje leefbaar blijven voor jezelf. Dus als jij lekker kunt genieten van een stukje geen pure chocolade dan moet je dat lekker eten. Dat glaasje wijn als een tp nog lang niet gebeurt kan ook echt geen kwaad denk ik hoor. Je kunt namelijk toch nooit alles precies 100% goed doen en alle risico's uitsluiten, je kunt enkel je best doen. Het schijnt wel zo te zijn dat als je vooraf al een gezonde leefstijl had, dat je dan wel ietsje grotere kans hebt op succes omdat je lichaam dan in optimale conditie is, maar ik lees en hoor ook genoeg verhalen van mensen die helemaal niet gezond leefden en toch zwanger raakten. Het is een dosis geluk ook wat meespeelt. En dat glaasje granaatappelsap lekker drinken hoor. Het is gezond en als je het lekker vind, gewoon doen. Ik geloof dat een optimaal bms tussen de 8 en 12 mm is. Dus 10 is supergoed. Het minimum wat je nodig hebt is 7 dacht ik. Ehm, ik heb de afgelopen anderhalf jaar wel veel gedeeld hier op het forum, je kunt er wel eea van terugvinden, maar dan moet je wel veel lezen. Wat ik gemerkt als grootste verschillen tussen NL en Letland waar ik geweest ben is eigenlijk voornamelijk het rust moeten nemen en niet mogen sporten, verder vond ik ook de tp heel anders gaan, in NL zetten ze het terug en dan kun je meteen weer gaan. Ook zetten ze als je er 2 laat terug zetten 2 in 1 rietje en hop plop daar zitten ze. In Letland hebben ze 2x een rietje binnen gebracht en eentje zat aan de ene kant van mijn bms en de ander aan de andere kant. Dat gaf iets meer kans zeiden ze daar. Verder moet je na de tp op je rug blijven liggen met je benen omhoog, een half uurtje, in NL moet je direct weg. Na een half uurtje moet je gaan plassen, dit mag je niet ophouden en daarna mag je gaan en in feite alles doen wat je voorheen ook deed, behalve sporten of zwaar lichamelijk werk, sjouwen. Ook moest ik de bollen veel langer gebruiken, in NL zeggen ze tot positieve test of soms tot 12 weken. Maar pas met 12 weken gaat de placenta de aanmaak van progesteron overnemen, dus ik persoonlijk zou zeker vragen of je bollen mag gebruiken tm 12 weken als je een hormoongestimuleerde tp hebt gehad. Bij mij hebben ze de bollen voorgeschreven tm week 16 en daarna afbouwen tot week 20. Verder kreeg ik ook Estrofem (voor het aanmaken van een goed bms) en Duphaston, dit is ook progesteron. Ik heb geen punctie gehad daar, maar puncties worden in het buitenland vrijwel altijd onder volledige narcose gedaan (dat zou mij niks lijken trouwens). Oh, en GEEN wachtlijsten, dus je kunt gewoon de eerstvolgende ronde beginnen en direct weer door. Je moet wel eea aan bloedtesten doen vooraf, maar dat is in NL ook. En de clinic waar ik geweest ben wilde ook een uitstrijkje. En tegenwoordig moet je dan ook een negatieve test kunnen tonen enzo, het is niet makkelijker geworden helaas. Dat zijn wel de grootste verschillen, verder gaat het grotendeels hetzelfde als in NL Verder kan het protocol ook verschillen per clinic, dus hoeveelheid medicatie en welke medicatie precies. Dan verder nog de antwoorden op je vragen mbt mijn zwangerschap en waarom deze high risk was. Long story short. Ik ben te laat begonnen hiermee, waardoor ik zelf niet meer zoveel eitjes had. Ik heb 3 IVF pogingen gedaan in NL in  september en november 2019 en januari 2020. Allen mislukt. Cryo's heb ik nooit gehad. Daarna ben ik overgestapt op eiceldonatie omdat ik wel heel graag nog een kindje wilde en het voor mij niet perse van mijn eigen eitje hoefde. Ik heb toen heel veel onderzoek verricht naar welk land ik dan heen zou gaan en dat is uiteindelijk Letland geworden. In maart 2020 zou ik daarheen vliegen, maar 3 dagen voor mijn tp ging Letland op slot en werden alle vluchten gecanceld. Ik kon er dus niet heen. Van deze donor had ik maar 1 embryo helaas en ze had ook niet zoveel eitjes als beloofd. Omdat de clinic vond dat ze mij niet hebben kunnen geven wat ze beloofd hadden (de donor had veel minder eitjes dan besproken was) mocht ik deze donor nog een keer laten stimuleren, een ander donor kiezen of 8 bevroren eitjes van weer een andere donor nemen. Ik heb toen gekozen voor die 8 bevroren eitjes. Uiteindelijk kon ik er in juni 2020 wel heen en hebben ze de eitjes bevrucht, hier waren 3 embryo's uitgekomen en ik heb er 2 terug gekregen toen, ik ben zwanger geraakt van eentje. Een eiceldonatie zwangerschap wordt zowel daar als in NL gezien als high risk. Wat in feite betekende dat ik van de vk naar de  gynaecoloog werd overgedragen. Je hebt een grotere kans op zwangerschapsvergifiging, dus dat moet goed in de gaten gehouden worden. Helaas is mijn zoontje met 13 weken zwangerschap overleden en ben ik moeten bevallen van hem op 7 september 2020. Dus ja, ik ben wel zwanger geraakt, maar helaas zonder happy end. Ik was er kapot van. Mijn zoontje heb ik mee naar huis genomen en begraven op 12 september. Het was een prachtig kindje, alles zat erop en eraan, maar zo klein. Er is niks gevonden, ik ben compleet binnestebuiten gekeerd, heb zon beetje elk onderzoek gehad wat ze konden bedenken, maar  volgens de gynaecoloog was ik kerngezond en in goede conditie. In de placenta van mijn zoontje zijn ook geen chromosomale afwijkingen gevonden. Met andere woorden, het was dikke pech. In november 2020 heb ik nog de tp van de overige 2 cryo's kunnen doen, maar dit is helaas mislukt en toen waren mijn mogelijkheden op. Het spaargeld was ook op want dat werd allemaal niet vergoed en zonder geld kom je niet ver. Helaas dus geen happy end hier. Laat je echter niet ontmoedigen want er zijn hier op dit forum legio voorbeelden van meiden waarbij het wel gelukt is. Zo is Hanan in oktober bevallen van een prachtig meisje terwijl de dokter haar maar weinig kans op succes gaf met een matig en een redelijk embryo en in februari Nina ook van een meisje met haar allereerste IVF behandeling. En zij hebben bij mijn weten ook niet in een gouden kooitje gezeten tijdens hun zwangerschap. Klopt ja, dit traject is veel wachten en eindeloos veel geduld hebben. Fijn dat je iig weer verder mag eind maart en niet terug opnieuw op een wachtlijst moet. Hier in NL zijn ze dol op mensen op wachtlijsten plaatsen op een of andere manier. Slim om dingen te onderzoeken, mbt het bloedverlies wat je hebt rond de 21e dag. Soms kan een andere wijze succesvoller zijn ook, je weet maar nooit. Je schrijft iets over mits voldoende embryo's had je niet zoveel embryos de vorige keer?  
    • He @Kitje, Ik lees wel wat nieuwe dingen in jouw verslag (ondanks mijn bezoekjes aan mister google) Ik heb de cryo terugplaatsingen in mijn natuurlijke cyclus gehad, dus als ik je uitleg goed begrijp is dan een beetje sporten geen probleem. Fijn! Ik had de komende ICSI (mits er voldoende embryo's uit komen) het mogelijk toch in een hormoon ondersteunde cyclus doen. Ik heb namelijk last van een beetje bloedverlies rond dag 21 van de cyclus. Je hoopt dan natuurlijk dat het een innestelingsbloeding is, maar dat is het dus niet. Wat het wel is, is onduidelijk. Dus we gaan kijken of het effect van hormonen daar invloed op heeft en misschien tot een ander resultaat zal leiden. Dus dan zou ik een eventuele cryo terugplaatsing in een hormoon ondersteunde cylcus doen en dan zit ik ook met die progesteron die ik niet aan maak. Apart he dat ze in Nederlandse ziekenhuizen gewoon zeggen "je mag alles doen na een terugplaatsing, behalve alcohol drinken. Zelfs al wil je parachute springen, geen probleem hoor" Dat is letterlijk tegen mij gezegd ook bij de verse terugplaatsing die wel met hormonen ondersteund werd.  Ben jij uiteindelijk zwanger geraakt na een behandeling in die clinic in Letland? Heb je daarvoor ook behandelingen in NL ondergaan? Kan je misschien nog iets meer over de verschillen delen met ons? Ik twijfel of ik mijn (mocht het nodig zijn) derde poging liever in het buitenland wil ondergaan…. Waarom was je had high risk zwangerschap? als dat niet een te persoonlijke vraag is natuurlijk…. Mijn BMS was nooit te dik, wel altijd goed maar heb nog nooit een waarde boven de 10 gehoord volgens mij. Dus ik dacht idd 1 glaasje granaatappelsap per dag is lekker en gezond, kan geen kwaad in mijn geval. Ik rook ook niet. En ik heb een normale BMI. Ik eet eigenlijk altijd gezond, veel groenten en fruit. Veel vis, rauwe noten, dat soort dingen. Ik eet heel weinig vlees (misschien 1 keer in de week? omdat mijn vent geen vlees eet) en mijn grootste probleem is, dat ik een snoepkont ben 😉 Ik vind een lekker stukje chocolade (en dan niet puur) heerlijk... en ontneem mij dat niet. Ik hou ook erg van een lekker glas wijn of koud biertje in de zomer. Maar sinds we met dit traject bezig zijn ben ik hier heel terughoudend in. Ik drink zeker niet vanaf dag 10 van mijn cyclus of zo tot ik helaas weer de teleurstelling van ongesteldheid voorgeschoteld krijg. En dan in de die 1,5 week dat ik het mijzelf wel toe sta, gaat het ook maar over 1 a 2 glazen in totaal.  Ik heb een kennis die hoogleraar is in de fertiliteit (al wel 80+ en even uit het werkveld)  hij zei "als jij lekker ontspant en af en toe een glas wijn drinkt is dat geen probleem! liever dat doen dan stress om maar alles perfect te willen opvolgen". Dus inderdaad ik ga voor gezond verstand, een beetje genieten en niet te extreem doen.  Wij zijn inmiddels ook al 2,5 jaar in de medische molen en ik denk dat je het ook niet vol kan houden anders. Ik mag inderdaad weer starten als ik ongesteld word. Dus richting eind maart. Ja wachten, wachten en wachten. Dat was vorig voorjaar echt frustrerend, toen alles vanwege corona werd stilgelegd. En ik heb in het najaar ook een keer een maand over moeten slaan ivm corona invloed op de capaciteit. Maar zelfs zonder corona is er veel te wachten….
    • Hi Sal2021! Natuurlijk laat je het er niet bij zitten! Je wil minimaal ICSI gaan proberen. Hopelijk hoef je er niet te veel strijd voor te leveren en zitten jullie snel op een lijn. Het is al een pittig traject en dan is het extra vervelend als je ook energie moet steken in het overhalen van de artsen in je wensen. Maar als het nodig is... doe je het!!! Ik vond de punctie ook niet tegenvallen. Aan een kant viel het alles mee en de andere kant deed meer pijn. Maar inderdaad precies zoals je schrijft, het is pijnlijk maar dragelijk. En ik was ook best snel weer vergeten dat ik de dag erna nog best wat last had. Gelukkig werkt het zo met pijn, dat het vervaagd. Beter ook, want anders zou je misschien niet nogmaals aan zo'n traject beginnen. Mijn gesprek was prima. Ik kan bij mijn volgende ongesteldheid starten. Dus beetje richting eind maart. Misschien lopen we straks wel een beetje gelijk op, als jij na het gesprek ook meteen kan starten. Ben erg benieuwd wat er besproken zal worden, zo balen dat je lang op dat gesprek moet wachten.    Liefs
    • Hi @Paulma  Ja zeker een harde klap!! Helaas geen enkele bevruchting!!😭😭😭😭😭 7 follikels waarvan 4 eicellen.. de punctie viel op zich mee ik had 2 pijnstilling genomen verder niet..  Was vervelend en ook wel pijnlijk maar draaglijk. Pas later kreeg ik wel echt krampen. En vooral bij het plassen omdat er dan een druk zit daar.  Maar dit was weer echt een mokerslag. We hebben 24e pas een evaluatiegesprek. Maar ik heb een gevoel dat ze gaan zeggen we stoppen ermee. Maar daar laat ik het niet bij zitten natuurlijk. Ik denk dat ik voor ICSi dan wil pleiten omdat ze dat doen als IVf mislukt is.    Wat jammer van de negatieve test. Altijd een teleurstelling he! Elke keer sprakkel je weer hoop bij elkaar en dan valt alles in duigen. Hoe was je gesprek vandaag gegaan?. Ik ben benieuwd!
    • Welkom @Paulma voel je vrij om te schrijven wat je maar wil hoor. Ik heb zelf het topic aangemaakt in het 40 plus forum omdat ik daar zelf toe behoor (ook al vind ik mezelf nog best een jonge blom, lol), maar natuurlijk is iedereen hier welkom om mee te komen schrijven. Het is idd een fijne actieve groep geworden waarin we lief en leed delen, tips uitwisselen en nou ja, gewoon ons eike kwijt kunnen. En ervaringsdeskundigen, zo zie ik mezelf niet hoor. Ik heb alleen van mijzelf de irritante gewoonte dat als ik ergens aan begin dat ik dan ook ALLE ins en outs wil weten, dat is dus met alles wat ik doe en onderneem, daar loopt mijn hoofd dan weer van over, want ik onthou dan dus ook vrijwel alles dus dan krijg je een vol en druk hoofd. Ik moet dat dan kwijt en dan val ik jullie er maar mee lastig 😅 Dat met niemand over willen praten herken ik wel Paulma, ik heb dat zelf ook, ik heb mijn hele traject geheim gehouden voor mijn complete omgeving, heb slechts 1 vriendin ervan verteld, maar had toch behoefte er met anderen over te spreken en hier kan dat fijn anonmiem. Ook heb ik hier veel herkenning gevonden en steun gevoeld, voor mij voelde (en voelt) dat prettig. En zo is ieder hier voor haar eigen reden, de een om alles vol te kledderen met tekst, de ander voornamelijk te lezen en alles wat er tussen in zit. Dr. google kun je beter niet teveel raadplegen Palma, maar dat weet je zelf ook wel. Ik maakte mij ook gek daarmee en ben daar toen mee gestopt. Ben daarna gaan doen wat voor mij goed voelde en dat was eigenlijk gewoon 'normaal' leven, als ik in een glazen kooitje moet gaan zitten dan raak ik daar zo gestresst van dat het ook weer niet goed is, dus laat mij maar lekker mijn ding doen. Voor wat betreft het sporten, ik sport normaal gesproken ook 3-4x per week, dit omdat ik anders mijn gewicht heel moeilijk op peil kan houden. Dat de sportschool dicht is, is voor mij heel lastig, want ik heb dat echt nodig om op gewicht te blijven en liefst nog meer af te vallen. En wandelen of fietsen of thuis sporten beschiet niet eigenlijk, maar ja. Vanuit de clinic in Letland waar ik geweest ben mocht ik na een tp absoluut niet sporten, dit had dan te maken met pieken en dalen in het progesteron level in mijn lichaam. Als je sport dan daalt het level en dan krijg je teveel schommelingen. In mijn persoonlijke situatie was dat niet goed omdat ik die progesteron dus zelf niet aanmaak vanwege het traject. Maar heb je bijvoorbeeld in tp in je natuurlijke cyclus gehad dan is dat helemaal niet van toepassing omdat je dan gewoon zelf die progesteron aanmaakt. De vk zei tegen mij dat ik gewoon kon sporten, toch heb ik ervoor gekozen dit niet te doen omdat mijn zwangerschap een high risk pregnancy was, dus dat deed ik dan maar niet, in plaats daarvan ging ik dan maar een half uurtje wandelen. Verder heb ik gewoon gezond gegeten, gemberthee gedronken, koffie drink ik sowieso al niet en roken en drinken deed ik ook niet. Ik heb gewoon salades gegeten en heerlijk koud drinken in de zomer. De magnums smaakten me ook prima overigens. Als ik daar zo enorm mee bezig moet gaan zijn dan maak ik mezelf gek. Dus heb ik geprobeerd een balans te vinden in wat voor mij goed voelt en te doen is en wat niet. Dat granaatappelsap heb ik meer van gehoord, zowel goede dingen als slechte dingen. Nina die 2 weken geleden bevallen is van haar dochtertje heeft het gedronken destijds volgens mij. Het zou bijdragen aan een dikker bms, maar als je een TE dik bms hebt (dikker dan 15 mm) dat schijnt ook weer niet goed te zijn, maar ik heb nog nooit iemand gehoord hier die dat had. En als het je prima smaakt, gewoon lekker een glaasje drinken dan hoor iedere dag, het is gezond spul ook nog. Dat van warme handen en voeten en ook warme buik heb ik ook weleens ergens gelezen. Ik heb daar niks mee gedaan, ook omdat ik in de zomer zwanger raakte dus toen was het van zichzelf warm genoeg. De clinic gaf aan mij de volgende regels door. Ik mocht tot de testdatum niet zwemmen, in bad, in sauna, zwaar tillen, sex hebben, geen zwaar huishoudelijk werk. De hele zwangerschap mocht ik niet sporten, ramen wassen, zware werkzaamheden verrichten. Ik mocht wel wandelen en zwemmen, fietsen liever niet, maar was niet zo heel vreselijk erg als ik een keertje een klein stukje ging fietsen. Verder gezond eten, veel rust nemen, goed voor jezelf zorgen, dingen eigenlijk die je van jezelf al zou doen. Ik had het meeste moeite met het niet mogen sporten. Die gesprekken heb je in NL altijd na een mislukte poging. Als er geen bijzonderheden zijn dan willen ze idd gewoon van je horen of je nog verder wil of niet. Of ze gaan je wijzen op dingen die je zelf heel goed weet (je bent oud, je hebt weinig eitjes, je hebt weinig kans, dat zeiden ze tegen mij, alsof ik dat niet wist ofzo) en waar je eigenlijk niet zo op zit te wachten. Het voelt idd als wasting van tijd als je telkens maar overal zo ellenlang op moet gaan zitten waxhten. Wachten op een gesprek om door te geven dat je verder wil, wachten of je uberhaupt verder mag of op een wachtlijst moet, dat soort geneuzel, waar je totaal geen trek in hebt als je niet zo heel vreselijk veel tijd meer hebt. Met 39 heb je nog eventjes, maar ook geen zeeen van tijd meer, dus dat snap ik heel goed. Je wil gewoon verder ermee. Maar jullie gaan dan voor poging 2  nu en mag je nu de eerstvolgende menstruatie weer starten dan? Of moet je ook weer wachten? Wachten doe je veel in dit traject.... Om gek van te worden.
  • Topics

×

Important Information

Terms of Use