Jump to content

België of Duitsland (bijna 43)


Ordes
 Share

Recommended Posts

Dag dames (en wellicht heren),😊

Na een traject van 5 jaar, ben ik op het punt om wellicht naar het buitenland uit te wijken. Niet dat ik ontevreden ben over behandeling in NL (heb een pracht dochter van 3 dankzij hen!), maar de tweede poging heeft totaal niets opgeleverd. Mijn vermoeden is dat de innesteling beetje hulp kan gebruiken maar in NL mag dat niet...Uit de eerste poging had ik 10 embryo's (toen was ik 37) die uiteindelijk 3 zwangerschappen hebben opgeleverd, waaronder mijn lief wondertje 🥰 (andere helaas mislukt). Tweede poging was 6 embryo's maar geen een blijven plakken. 5 waren overigens in gestimuleerde cycli (kunstmatig met progynova en Utro) en 1 in natuurlijke cycli.. 

Lang verhaal kort, ik mag maar nog 1 keer vóór ik 43 wordt en wil mijn kans optimaal benutten. Heb nog voldoende activiteit (veel eiblaasjes) maar doordat mijn ene eileider mist, lukt het niet. Wellicht door meer oorzaken, maar daar is verder geen onderzoek naar gedaan. En zover ik weet doen ze in Belgie en Duitsland wat meer met dat soort onderzoeken en/of ondersteuning bij aanhechting/innesteling.. 

Wie o wie kan mij hiermee helpen of weet wat meer via via? Alle info is welkom, dank alvast! 😙

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share



  • Posts

    • Heel herkenbaar wat jij schrijft @Bailey2021 ik heb dat ook zo ervaren met mijn zwangerschap. De onbevangenheid die ik had destijds met mijn zoon was compleet weg nadat het mis ging in 2020 waardoor ik een heel groot deel van deze zwangerschap in angst heb geleefd en ik eerlijk gezegd pas echt opgelucht was toen zij huilend op mijn buik gelegd werd. Huilend.... dus ademend... levend! Dat was ook het eerste wat ik zei, nog voordat ik vroeg of zij een jongen of een meisje was, ik was zo opgelucht en blij, ondanks dat ik haar al heel vroeg voelde bewegen en ik op den duur haar ritme herkende en contact met haar kon maken, toch was er ergens die angst...Het gaat toch niet mis.... Het verwerken van een miskraam, of een verloren zwangerschap, het verlies van een kindje, een droom die geen werkelijkheid kan worden, een toekomstbeeld dat uiteenspat is iets waar je eigenlijk jaren lang de tijd voor nodig hebt om enigszins te kunnen verwerken. Ik wil het niet eens 'een plekje geven noemen' want zoiets geef je geen 'plekje' je leert ermee leven, je leert je leven anders indelen, dat kost jaren de tijd om zoiets te leren, voor elkaar te krijgen, tijd die wij (helaas) niet hebben, want je wilt toch verder met je toekomst, je droom om mama te mogen worden, dus ga je door en dan lukt het wel opeens en bij jou nog wel met 2 kindjes!  De verwachting die de omgeving dan heeft is dat jij op een roze wolk zit, jij wil dat zelf ook heel graag, alleen dat kan dus niet want je hebt helaas aan den lijve ondervonden dat het leven en een zwangerschap nu eenmaal geen roze wolk is. Goed dat jij erover gepraat hebt, want opkroppen is ook de manier niet denk ik. Mensen die nooit een miskraam of verlies van een kindje hebben meegemaakt weten niet hoe het voelt, die kunnen niet bevroeden wat voor angsten er door ons hoofd en lichaam gieren soms, een miskraam is heel heftig, ook een prille zwangerschap die mis gaat is heftig, het is een groot verdriet/verlies dat ik zelf enorm onderschat heb. Het is het grootste verdriet (en geloof mij ik heb al veel verdriet gekend in mijn leven) wat ik ooit gehad heb, ik ging er kapot aan zowat. Ik ben heel dankbaar en blij voor het prachtige gezonde meisje dat ik heb mogen krijgen en toch voelt het verdriet om hem nog levensgroot, dat voelt dan ook weer dubbel want dat voelt dan ondankbaar naar haar toe, want als hij was blijven leven was zij er niet geweest en zij is zo leuk, zo lief, zo mooi, zij geeft mij zo een enorm groot gevoel van geluk en intense dankbaarheid, ik had haar nooit willen inwisselen, liefst had ik ze gewoon allebei gehad/gehouden, maar dat ging niet. Het is wat jij zegt een rollercoaster, boordevol met onzekerheden en angsten en dat mag ook gewoon joh. Je moet van helemaal niemand op een roze wolk zitten, als er zo af en toe een grijs wolkje voorbijdrijft dat is ook helemaal prima. Hier was het ook echt niet allemaal roze wolken, echt niet, accepteer en probeer tussendoor te genieten van 2 prachtige wondermeisjes die inmiddels zo volgens mijn berekening alweer een weekje of 32 oud zijn. Goed dat je gestopt bent met werken, denk aan jezelf en je meisjes, zorg goed voor jezelf, jij weet wat het beste voor jou is. Doe wat goed voelt voor jou en de omgeving, schijt aan hebben, jouw leven, jouw lichaam, jouw meisjes, jouw gevoelens. Hopelijk hou je ze nog een weekje of 5/6 binnen en kom je dan eens vertellen hoe het verder verlopen is. Of eerder, als je behoefte hebt een een luisterend oortje oid. Ik wens je iig alle geluk toe en probeer zo nu en dan te genieten van jouw wondertjes! Nou @Chrissy jij hebt inmiddels je inleiddatum gekregen, die jij natuurlijk niet gaat vertellen (geef je groot gelijk), of misschien is ze er zelfs al wel, zo niet, dan wens ik je veel succes met de laatste loodjes en de bevalling! Niet vergeten nog eens te komen vertellen hoe het je vergaan is hoor, want ik ben heel benieuwd! Spannend zo he? Die laatste weekjes/daagjes. Wat fijn dat je zon lieve echoscopiste had, zo iemand heb je gewoon nodig in een traject als dit. Mijn dochter liep ook van begin af aan voor op groei, aan de ene kant baarde dat dan zorgen want een te grote baby kan ook weer allerlei complicaties veroorzaken, maar aan de andere kant was dat ook weer prettig want over de babietjes die goed groeien maken ze zich over het algemeen geen zorgen, of veel minder zorgen of het allemaal wel goed gaat daarbinnen. Jij hebt gewoon een goed gevulde placenta waar zij dagelijks lekker van snoept, ik kan haar geen ongelijk geven. Maak je niet te druk erover hoor, bij mij was er ook een hele toestand en ik kreeg allerlei adviezen over hoe een grote baby te moeten baren, nou zij flodderde er zo uit hoor en daarbij was ze nog ruim onder de 4 kg, dus tja, zo enorm was ze nu ook weer niet.... En nu nog niet, ze is nu bijna 5 maandjes oud en begint nu net naar maatje 68 te gaan, met haar gewicht van 6,5 kg is ze mooi gemiddeld, net een klein beetje boven het 0 lijntje met zowel haar lengte als gewicht, dus ze is perfect in verhouding. Nog even over die gynaecoloog..... Op de een of andere manier ging ik er vanuit dat het een hork van een kerel was geweest, nu lees ik dat het gewoon een vrouw was?! Een VROUW! Die zou toch beter moeten weten zeg, wat een ongelooflijke trut, jeetje. Ik kan nog plaatsvervangend boos worden zeg. Onbegrijpelijk dat iemand met zo weinig compassie voor een ander op die positie zit, dat werk doet, het is zo'n precair onderwerp, mensen die dit traject in stappen hebben vaak al zoveel geprobeerd, of zijn niet voor niks niet piepjong meer voordat ze eraan beginnen, om nou zout in de wonde blijven strooien lijkt me dan ook niet het juiste. We weten allemaal wel dat we beter 10 jaar eerder hadden kunnen beginnen en als onze levens dan zo waren zoals ze nu zijn hadden we dat ongetwijfeld ook gedaan, maar onze levens liepen anders waardoor wij NU pas op dit punt zijn aangeland. En dan maar 1 IVF poging, je krijgt toch niet voor niks 3 vergoed? DRIE dus, niet alleen maar eentje, maar DRIE! Dit is omdat het gros van de vrouwen binnen die 3 pogingen dan wel zwanger wordt. Ook jonge vrouwen hebben soms meer nodig dan alleen maar 1 poging, wat een zwamwijf is het toch. En moet je nu eens kijken, gewoon op het eind (of misschien al wel bevallen) van een prachtig meisje na een IUI gewoon. IUI die niet eens telt als IVF poging, waarvan je er weet ik hoeveel vergoed krijgt door de verzekering, wat slechts een heel erg klein beetje hulp is van buitenaf, zoveel minder dan IVF en dat is jou gewoon gelukt. Geloof niet dat ik iemand hier in ons 40+ forum gehoord heb die via IUI op onze leeftijd zwanger is geraakt, volgens mij iedereen hier met IVF of ICSI en jij flikt dat gewoon. Ik merk aan jou dat het jou nog altijd veel doet, begrijpelijk ook. Als ik jou was zou ik toch het gesprek aan gaan, of stuur haar een email, het kan je opluchten. Daarbij hoef je niet lelijk of onbeschoft te doen, vertel haar gewoon wat het met jou gedaan heeft, hoe jij je gevoeld hebt, dat mag best hoor, want het heeft jou een ongelooflijk kutgevoel bezorgd, dat mag ze best weten. Schrijf een brief en vraag in het ziekenhuis of je het aan haar mag overhandigen, of dat zij dat voor je doen. Nou ja, dat moet natuurlijk niet allemaal, maar het kan jou helpen om het hoofdstuk gyn-bitch af te sluiten. Nou Chrissy, als het nog niet zo ver is, dan wens ik je heel veel succes met de bevalling en de tijd erna, geniet van je meisje en je verlof, lekker in het voorjaar/zomer, heerlijk genieten!
    • @Heleen79 Jeetje, wat een verdrietig bericht 😞 Hoopte zo dat jou het geluk ook was gegund! Dikke knuffel! Een miskraam hakt er -zoals Kitje zegt- altijd in: Maakt niet uit hoeveel weken je zwanger bent. Je bent aan de ene kant blij omdat je een positieve test hebt en aan de andere kant blijf je altijd die angst houden. Net als Kitje was die angst pas ook bij mij voorbij toen ik haar dagelijks ging voelen en een lieve echoscopiste zei: 'Owh, maar dit kindje gaat echt wel geboren worden hoor!' Pas toen durfde ik er een beetje in te gaan geloven.  Wat jullie zeggen: Misschien is het inderdaad nog eens goed om een gesprek met die fertiliteitsarts aan te gaan. Ik merk inderdaad dat zij nog vaak in mijn gedachten verschijnt. Zeker nu rond deze tijd weer.  Ze heeft me heel vaak het gevoel gegeven dat ik 'achterlijk' was, dat ik iets fout had gedaan, ik het gesprek over dat we maar 1 IVF poging zouden doen niet goed had onthouden, gezegd dat ik te oud was en maar eerder had moeten komen, want dat zij dan meer kansen had gehad etc. Nou durf ik wel te zeggen dat ik niet de domste ben en mijn man ook niet, maar dat zij ons het gevoel wel heeft gegeven dat het onze eigen schuld was, terwijl het om zo een gevoelig onderwerp gaat! Aan de andere kant hebben we toen tegen elkaar gezegd: Streep door dat ziekenhuis en we gaan verder kijken. Aan de andere kant zou ik er wel andere vrouwen mee kunnen helpen: Vrouwen die niet zo weerbaar zijn of die het geld niet hebben om verder te gaan bij een kliniek.  Heb zelfs nog even overwogen om in een ander ziekenhuis te gaan bevallen om deze reden. Gelukkig werkt zij op een andere afdeling en verwacht ik haar niet tegen te komen en anders is het misschien maar beter voor haar als ze niet bij mijn bevalling aanwezig is 😜  Inmiddels hier alweer 2 weken met verlof en een spannende tijd breekt aan. Het meisje is nog steeds te groot en ze heeft volgens mij nog genoeg te eten in m'n buik, want ze maakt nog geen aanstalten om uit huis te gaan 😉 Over 5 dagen krijg ik een doorverwijzing om te worden ingeleid. Ik vind het heel spannend, maar kijk er ook naar uit om haar te ontmoeten 💗
    • Te vroeg geroepen. Gisteravond en vanmorgen weer zeurende buikpijn en lage rugpijn... Ik denk dat dat een voorbode is van niet veel goeds.... Ik bewaar mijn rust en probeer vooral te berusten... Er is toch niks wat ik kan doen... geen bloed geeft moed, maar verwacht het een dezer dagen...
    • Zondag avond nog buikpijn en maandag ochtend maar verder niet meer. Ik ben nu wel heeel erg moe... dus so far, so good🤞🏻 Ik ben zooo benieuwd... ik hoop het zo enorm.
    • Wat spannend meis! Ben hard voor je aan het duimen dat deze mag blijven  Hoe voel je je nu? Nog buikkrampen?
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use