Jump to content

Zondagmiddagarm?!


Guest Vonnie

Recommended Posts

Guest Vonnie

Hoi meiden,

 

 

 

Nou, wij hadden gisteren ook weer wat! We wilden, tussen alle bedrijven van de verbouwing door, gisterenmiddag gaan fietsen met de kids. Onze oudste stond nog lekker te springen op de trampoline, totdat tie viel. Nou gebeurt dat wel vaker, dat tie valt op de trampoline, maar ja, normaal gesproken voel je daar niets van, dat ding veert lekker terug.

 

 

 

Nu, deze keer dus niet... Hij schreeuwde het uit. Wij zeiden direct: "Dat is gebroken!" Ik heb direct de huisartspost gebeld en 1,5 uur later (!) konden we terecht. Die arts vertrouwde de elleboog van onze oudste niet en stuurde ons door voor een foto in het ziekenhuis. Daar werden we gelukkig bijna direct geholpen. Het maken van de foto's deed enorm pijn. Mijn god, wat hadden wij het met hem te doen. Ik zou duizend miljoen keer (zo zegt hij dat zelf) die pijn willen voelen dat dat hij het moest voelen, maar ja....

 

 

 

Terug op de eerste hulp kwam er een chirurg naar ons toe. Wij dachten: "oh jee, hij zal toch niet onder het mes moeten!". De chirurg zei dat hij geen breuk op de foto had gezien (pfff) maar dat hij onze zoon nog wel de arm vast wilde houden. Vrijwel direct pakte hij die vast, draaide een keer eraan en toen schoot er iets "goed" in de elleboog.

 

 

 

Er was een botje in de elleboog uit de kom geschoten, het zogenaamde zondagmiddagarmpje. Nooit van gehoord, maar nu zal ik het nooit meer vergeten. Bij kindjes tot 6 jaar is het spierweefsel rond de elleboog nog niet zo stevig en als je je kind dan aan de arm trekt, optilt of iets dergelijks, kan er vrij makkelijk iets uit de kom schieten.

 

 

 

Gelukkig was na deze zeer pijnlijke ingreep (hij schreeuwde van de pijn...snik) verdere behandeling net nodig en konden we weer naar huis. Hij gebruikt zijn arm zelfs weer bijna normaal...!

 

 

 

We waren enorm trots op onze zoon. Hij zelf zegt nu wel dat ziekenhuizen niet leuk zijn en dokters niet lief. Tsja, wat wil je ook, na zo'n eerste ervaring met een ziekenhuis.

 

 

 

Nou, dat was tie dan weer hier. Ga lekker van het mooie weer genieten!

Link to comment
Share on other sites

Dat was schrikken!!!

 

Ja, ik kende de term zondagmiddag arm wel. Maar het lijkt me inderdaad een ramp als het je eigen kind gebeurd. En het lijkt me ook een hele rare gewaarwording als je ziet dat met een enorme draai (en veel pijn voor de kleine) alles in 1 keer weer over is!

 

 

 

Groetjessssssssssss

Link to comment
Share on other sites

Guest Amanda

Een zondagmiddagarm?? Noooit van gehoord haha.

 

 

 

Wat vreselijk als je kindje zo'n pijn heeft.. ow dan huil je toch mee of niet?

 

 

 

Gelukkig is het allemaal voorbij nu!!

Link to comment
Share on other sites

ja schijnt heel vaak voor te komen,

 

maar je wil het niet meemaken.

 

moet er niet aan denken,loop hier ook altijd te roepen niet aan de aan de armen zwaaien!!!!!!!!!!.

 

doet echt heel zeer volgens mij,gelukkig is het ook bijna gelijk over als het weer goed geschoten is.maar voor het zover is getver zo zielig

Link to comment
Share on other sites

oei, ik kan me t huilen nog goed herinneren, wat vreselijk he von. t is echt heel pijnlijk! zielig he. ik zou er niet aan denken dat t ook met vallen kan gebeuren!

 

jammer dat je ha t niet doorhad, die van mij had t in een minuut gefikst net als die chirurg. maar ja, logisch dat je t niet gaat proberen als t misschien gebroken is. (dat kon bij ebbe niet aangezien t met optrekken is gebeurd, schaam schaam)

 

lis

Link to comment
Share on other sites

Guest Vonnie

He Lis, ja, in eerste instantie had ik ook zoiets van: "dat had die huisarts toch ook kunnen doen?". Maar hubbie merkte terecht op dat je natuurlijk niet aan zo'n arm gaat sjorren als het misschien gebroken is! Maar ook dat foto's maken was zo pijnlijk voor hem, als ik eraan terug denk dan krijg ik weer de rillingen over mijn rug.

 

 

 

Gelukkig is zoonlief het hele voorval alweer bijna vergeten. Hij klimt, klautert en springt er weer lustig op los. Alleen weet tie nu wel dat het niet leuk is in een ziekenhuis en dat (sommige) dokters niet lief zijn, ook al maakt tie je wel beter!

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.



  • Posts

    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
    • Hi @Aisiya, Ik begin binnenkort met mijn tweede ronde IVF/ICSI! En ik ben 42... 🙂 Ben jij al begonnen of begin je ook binnenkort?  Ik heb mijn eerste ICSI behandeling gedaan 4 jaar geleden, met als resultaat een hele mooi dochter van nu bijna 3 jaar.  Toen heb ik veel steun gehad aan deze forum, en om verhalen te delen en lezen van andere die hetzelfde meemaken.  Het lijkt mij fijn om elkaar te ondersteunen! 
    • Ik begin binnenkort voor de tweede keer met IVF ./ ICSI en ik ben benieuwd of er andere zijn die ook beginnen of net zijn begonnen?  Ik heb 4 jaar geleden mijn eerst ICSI ronde gehad, met de resultaat een hele mooie dochter van bijna 3. 
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use