Wel heel herkenbaar allemaal. Het is inderdaad erg lastig als je directe omgeving niet precies begrijpt waar je mee bezig bent.
Zelf kan ik er juist met mijn schoonmoeder goed over praten. Zij hebben er namelijk destijds ook 6,5 jaar over moeten doen om mijn man te krijgen. Mijn man is ook met een soort (experimentele) iui/ivf verwekt. In die tijd (30 jaar geleden) was het al helemaal iets waar een groot taboe op zat. Bij hun is toen zelfs de pastoor een paar keer geweest om te vragen waarom ze al zoveel jaar getrouwd waren en nog geen kids hadden.......
Met mijn eigen moeder kan ik er niet zo goed over praten. Vooral omdat ze niet echt begrijpt wat het allemaal in houdt. Mijn zus (2 jaar ouder) heeft al twee kids van 2 en 3 jaar en de derde komt in februari. Natuurlijk is mijn moeder een trotse oma, maar ze heeft het soms continue over haar kleinkinderen (mijn nichtje en neefje). Wat ze weer eens voor ze gekocht heeft of dat mijn zus het nu weer zwaar heeft met de zwangerschap..... Dat vreet soms echt wel aan me. Toen we vertelden dat we ons ingeschreven hadden voor adoptie schrok ze wel. Ze zei echt zoiets van, maar jullie gaan toch ivf doen dan ben je toch zo zwanger?? Het dringt soms niet door dat na 3,5 jaar soms de hoop een beetje kleiner wordt.