hai,
Ik ben Britt en 35 jaar...wij hebben sinds 2.5 jr een kinderwens.
Bij ons beide hebben ze geen afwijkingen kunnen vinden...dus onbegrepen kinderloos ofzo?! Nu gaan we deze maand voor de vierde IUI poging en wanneer we er 6 gehad hebben gaan we door voor IVF.
Ik vind het best lastig om hierover te praten in real life ! voel de tranen snel opkomen zeg maar.
Ik voel het als falen...terwijl je er niets aan kunt doen.
Die IUI pogingen tja...wat moeilijk om daar hoopvol over te zijn...de kansen zijn zo klein! Ik probeer er in te geloven echt...maar ik ben bang dat het op ivf uitdraaid...en dan...hopen op een wonder.
Ben dus erg gefocust op procenten...hoeveel kans ?! maar dat herkennen jullie vast...
En...hoe voelt dat bij jullie als er steeds over de adoptie kindjes uit Haiti gesproken wordt??? Het woord adoptie vooral ! Het lijkt wel of je langzaam steeds meer wend aan bepaalde zaken ?!?'woorden'
Maar goed...ik spreek jullie nog!!!