Hallo allemaal,
Ik volg al een tijdje jullie verhalen op het forum, nu voel ik zelf ook de behoefte om mijn gevoelens/ervaringen met jullie te delen.
Ruim 3 jaar geleden zijn wij begonnen om zwanger te raken. Helaas voor ons liep elke maand weer uit op een teleurstelling. Na 1,5 jaar durfde ik eindelijk naar de huisarts te gaan, die stap vond ik best moeilijk. Om eea uit te sluiten heeft mijn man toen een spermaonderzoek gehad. Dat was keurig in orde met als gevolg dat we het advies kregen om 3 maanden te wachten voor we naar het ziekenhuis mochten.
Toen we daar eindelijk heen mochten kregen we eerst allerlei standaard onderzoekjes, zoals wederom een spermatest, fm om te controleren of er wel eitjes zijn + bloedprikken om te bepalen of ik wel een eisprong gehad had, samenlevingstest etc. etc. Het laatste onderzoek was een rõntgenfoto van mijn baarmoeder en eileiders. Deze waren goed doorgankelijk. Conclusie: onbegrepen onvruchtbaarheid, geen oorzaak aan te wijzen. Advies: ga het nog een jaar zelf proberen, daarna gaan we behandelen. Pffffff……
Jullie raden het al, na dat jaar nog (steeds) niet zwanger. Dus weer contact opgenomen met het ziekenhuis, voor de eerste afspraak moest ik 6 weken wachten. Ze zijn blijkbaar erg druk. Tijdens die afspraak werden er eindelijk spijkers met koppen geslagen, we mochten starten met IUI. Hè hè, er wordt eindelijk wat gedaan.
Er werd besloten om 2 tabletten Clomifeencitraat van 50 mg te gaan slikken, CD 3 t/m 7. Dan op dag 10 een echo. Daarna zal bepaald worden wanneer ik Pregnyl moet spuiten. Tegen het spuiten zag ik heel erg op, maar tjdens het intakegesprek IUI/prikles viel het echt reuze mee. Het is echt het idee dat je een naald in jezelf zet.
Tot zover de theorie. Nu de praktijk. De eerste maand konden we nog niet starten omdat dag 10 midden in onze vakantie viel. Toen ik dan op 29 juni weer ongesteld werd kon het dan eindelijk allemaal echt gaan beginnen. CD 3 t/m 7 heb ik netjes 2 tabletten Clomifeencitraat geslikt. Daar had ik wel wat bijwerkingen van. De derde dag (CD 5 dus) kreeg ik behoorlijk pijn onderin m’n rug, maar dat was de volgende dag gelukkig weer over. Verder had ik ook wel wat last van stemmingswisselingen, mijn mannetje had het afgelopen zaterdag zwaar te verduren. Nu moet ik zeggen dat ik altijd wel wat last heb van stemmingswisselingen.
Gisteren (CD10) mochten we naar het ziekenhuis voor een fm/echo. Daar waren 2 mooie blaasjes op te zien van 22-24 mm. Gelijk een afspraak gemaakt voor de inseminatie, donderdagmorgen 11.00 uur. Dat betekende dus dat ik gisteravond om 19.00 uur Pregnyl moest spuiten. Daar zag ik toch wel tegenop. Ik had de ampullen open gebroken, maar ik bibberde zo hard dat ik de vloeistof niet op kon zuigen zonder de hele ampul om te gooien. Gelukkig kon mijn man alles vasthouden. Toen ik eindelijk de spuit klaar had durfde ik ‘m niet meer te zetten. Maar het moest toch (voor het goede doel), dus uiteindelijk met angst en beven die spuit gezet, het viel achteraf best mee!
Vandaag een dagje werken en morgen de inseminatie en dan de wachtweken. Die lijken me zwaar, maar we kunnen er toch niets aan veranderen. We proberen er maar het beste van te maken.
