annengel

Hoi, Nou vrijdag leek het prima, dinsdag tweede echo. Weinig (3) en klein, maar wel pijn. Dus bloedprikken, maar gelukkig niks aan de hand.... dus ik mag morgen ook.... misschien na het weekend punctie... We zullen zien wat er gebeurd...

hallo, Gek he? maar het helpt wel, veel water drinken, helaas moet je er wel veel vaker van naar het toilet... maar goed dat zijn bijzaken...gelukkig zijn mijn bekken en kuiten weer veel beter. Is de Gonal het stimulatiemiddel voor de eitjes? spannend hoor! Ik ga het je laten weten! Heb een druk weekend, gelukkig maar, want wordt nu wel wat zenuwachtig... de tijd vliegt ineens voorbij...

Hoi, ben heel benieuwd naar je echo, hoe het is gegaan! Ik ben terug.... die duin heeft het gemakkelijk gehad met mij... ha ha... heb alleen enorme zere benen! Mijn bekken en benen doen enorm pijn... meer water drinken zegt de arts... dat doe ik dan maar, met liters tegelijk!...Wel lekker samen weg! Vanochtend zat in de ontbijtzaal een baby... ben lekker aan de andere kant gaan zitten, daar kon ik even niet naar kijken, maar voor de rest gaat het goed. Wat vervelend dat het allemaal niet zo goed met je gaat... ik krijg het steeds meer... sommige dingen kunnen ineens te veel worden (laatst had mijn vriend alleen vla voor zichzelf ingeschonken, heb de hele boel bij elkaar gejankt). Qua eten zou ik me niet schuldig voelen, je kunt niet tegen alles vechten aan je emoties heb je voorlopig genoeg!!! Stomme hormomen.... Laat je maar lekker vertroetelen! en die zak chocoladepepernoten is je gegunt... vrijdag is mijn echo. Gelukkig heb ik een heel druk weekend dus daar vooral mee bezig... organiseer me suf! @ colle: wat spannend...

ah foutje... 1november punctie...

hoi, Ja wij hebben idd hele andere medicijnen, zoals ik begrepen is het wel dezelfde hormomen, de naam is alleen anders. Ik begin 20 oktober met menopur, en dan 6 dagen later de echo om te "eitjeskijken" en als ik het volgens het boekje doe dan 1 oktober de punctie... dus vanaf het prikken met het eitjes-maak-hormoon tot punctie ook ongeveer 2 weken... ach maakt niet uit... als het resultaat maar goed is... Het gaat nu goed, ik slaap weer prima. Ik merk dat ik het moeilijk vind met mijn werk. Ik weet dat ik over 3 weken een week weg ben en dan komt het werk op de schouders van mijn collega's in een drukke periode... dus doe ik nu veel... dat heeft weer zijn weerslag... volgende week gaan vriendlief en ik nog even lekker 3 dagen weg. Even voor de drukke periode weg... heb er enorm zin in! Ik ben bang dat ik last ga krijgen van die menopur... reactie van mijn vriend: "nou dan kan je lekker boos worden op een duin". Ach zo gaan mannen er dus mee om...ha ha Wat vervelend dat je er elke avond zo tegenop ziet... wel goed dat je vent erbij is! Vervelend dat je je er niet zo happy bij voelt... geef je er maar aan toe, mag toch? lekker janken (bij van die foute films) en onredelijk boos zijn op de wereld, soms lucht dat lekker op... ik weet niet of jij dat hebt, maar ik vreet me helemaal vol! Net weer een bak met brownie pudding naar binnen gepropt... houd je me op de hoogte? ben heel benieuwd hoe het je vergaat!

Prikken valt idd heel erg mee. Ik kan het je echt aanraden om het met z'n tweeen te doen...al is het maar dat hij betrokken is bij het hele proces. Je kan je heel erg druk maken, maar je weet nooit hoe je reageert. Ik vind het wel prettig om niet allemaal dingen op mijn schouders te nemen dan noodzakelijk. Over 10 minuten komt manlief beneden om mij weer te prikken. Hij doet het lekker snel, als ik mijzelf moet prikken doe ik het te langzaam en krijg ik blauwe plekken. Je hebt 2 dagen eerder een echo dan ik... weet je zeker van half november???

Hoi Marieke, Ik weet percies wat jij bedoelt... soms zie ik bepaalde types met een kinderwagen door de stad slenteren en dan heb ik hele foute gedachten... het voelt soms niet eerlijk en dat is het ook niet... toen we het hoorden klapperde ik met mijn oren...het is gewoon niet eerlijk... Ik ben altijd heel open geweest tegen iedereen. Zoiets kan ik niet verzwijgen. Mijn collegas, onze vrienden, mijn collegas, de directie, het team waarmee ik vrijwilligerswerk doe. Iedereen weet het. Ik heb dat als fijn ervaren. Ik heb alles verteld, met name de onzekerheid over de toekomst, dat kan men begrijpen, want een onvervulde kinderwens is niet te begrijpen als het niet overkomt... ik ben erachter gekomen dat veel stellen er mee te maken krijgen... 1 op de 7 is best veel. Veel huisjes hebben kruisjes... alleen praat niemand erover, het lijkt wel een taboe. Ik heb al heel veel mooie gesprekken gehad met mensen met wie ik het minste verwacht. Nu ik bezig ben met de behandeling heeft men begrip als ik me niet lekker voel... op mijn werk kan veel omdat mijn directie helemaal hebt uitgelegt wat ik doe en waar ik in ga. Ik begrijp dat ik geluk heb met mijn omgeving. Ik hoop dat je open blijft zodat je kunt blijven praten. Dat is zo belangrijk! Natuurlijk kan je ook hier terecht Daarnaast kijk ik nu vooruit. Mijn droom is niet voorbij! Mijn droom duurt nog even en we zijn daar mee bezig (ik ga expres op de hema afdeling lekker kijken, voor later, als het is gelukt en droom dan lekker weg). Tuurlijk vind ik het wel spannend, maar de behandeling voelt ook als een nieuwe kans om de droom toch waar te maken. Mijn vriend en ik genieten nu lekker van elkaar en zijn blij dat het verplicht gezellig zijn nu voorbij is en we doen het alleen als we er echt zin in hebben. Ik verwijt hem niks, de ene persoon heeft slechte ogen de andere slechte oren, bij mijn vriend doet iets anders het minder... Op deze site leren de dames mij anders kijken naar het hele traject. Zo hebben ze mij geleerd dat het leven gewoon doorgaat en dat ik niet mag stoppen met genieten, ik zag alles heel somber in, maar de dames hebben door hun verhalen laten weten dat er absoluut hoop is voor mij ( dit ook letterlijk tegen mij gezegt, annengel je baarmoeder is goed, je vriend heeft nog een paar cellen, dus je kansen zijn veel hoger dan je leest op het internet) en dat is prettig en geen vraag is te dom! Het traject gaat ons iets goeds brengen. Je wilt geen goed bedoelt advies, maar ik ga het je toch geven. Het kinderloos zijn is een proces waar je helemaal geen invloed op hebt lijkt het.... de hormonen, prikken, dokters, verpleegkundigen gaan jou zwanger maken. Dat is heel irritant... toch is er iets deze periode dat je wel kan doen! Jij kan jezelf zo goed klaar maken. Ik vond het bevrijding om te gaan afvallen, stoppen met roken en 2 liter water te drinken!Ik wil een positief voorbeeld zijn voor mijn kind, dit is de ultime uitdaging! Ik kan wat doen! Ook deel ik dit met mijn omgeving, ik krijg zoveel fijne reacties daarop. Dat is iets wat men begrijpt en kan inleven. Daarnaast is het kind al een onderdeel van je leven. Durf te hopen, durf te dromen en heb een plan... ik weet ook wat ik ga doen als het niet gaat lukken... dat geeft rust. Ik wens jou heel veel sterkte, succes en hoop dat de verhalen ook jou kunnen helpen!

Hoi, We zijn intussen begonnen... omdat je er zo mee bezig bent wordt de mug een olifant! Dat prikken viel daarom zo erg mee, het is al helemaal dagelijkse routine!) mijn vriend prikt mij... en dat gaat heel goed... ik krijg eerder blauwe plekken als ik mijzelf prik... wie had dat gedacht met zijn hand-oog coordinatie|... ha ha Ben alleen super actief, de wereld bekijk ik door een roze bril, waardoor ik wat slechter slaap... volgens de verpleegkundige had dit niet met de lucrin te maken, maar dit is niet ik. Ach... als dat het is... Mag je nu in november ook gaan oogsten, ik gelijk 1 november... spannend...

Hoi, Ik ben bijna toe aan het hele "circus" het helpt me enorm dat ik ergens mee bezig kan zijn. Zo val ik verantwoord af, ben ik gestopt met roken (daar ben ik heel trots op!) en doe accupuntuur. Ook drinken we minder alcohol dan daarvoor en drink ik overdag veel meer water. Ook probeer ik me niet teveel op te winden op mijn werk en de goede keuzes te maken... kortom, het hoeft volgens mij niet alleen behandelingen te zijn. Je levenstijl veranderen voelt heel goed. Je "nestje" zo optimaal maken. Mijn baarmoeder is een pracht expemplaar. Het hoeft dus niet, maar geeft een goed gevoel... ik heb het gevoel dat als het niet gaat lukken, ik mezelf het niet kwalijk kan nemen... zo ga ik met een gerust gevoel de behandelingen in....

Hoi, Het is alweer een poosje geleden dat ik iets heb gepost... 21 sept. zetten we (mijn vriend gaat mij prikken) onze eerste spuit.... eind oktober/begin novemer "eitjes zoeken"... het is onze eerste poging en heel spannend. ik weet niet hoe het bij jullie is, maar wij hebben er wel zin in... we wachten al zolang! Ik wil er graag doorheen. Hopen dat het resultaat goed is! Je moet dus nog naar het ziekenhuis? hoever zijn jullie in het proces?

Hoi wat is het verkorte programma in DD... gewoon nieuwsgierig... wij mogen in het najaar Zie er best wel tegen op, dus ben benieuwd hoe het jullie is vergaan...

Hallo, Wij staan straks voor onze eerste ICSI, nu lees ik ook zaken over ICSI in je eigen cyclus. Kunnen jullie mij daar meer over vertellen. Eerlijk gezegd zie ik het meeste op tegen alle spuiten... Ik heb verder de droomcyclus voor elke vrouw die zwanger wil worden. Volgens mij gyn heb ik een "prachtige" baarmoeder en voel zelfs mijn eisprong... Kortom, wat zijn jullie ervaringen. Iedereen natuurlijk veel succes en ik hoop dat het ondanks alle spanning een fijne zomer wordt!

Hoi, Ik zag dat ik met mijn afvaltips bij het lijnen forum moet zijn... Dit weekend een inzinking gehad... alles was even kut en flink gejankt... bah bah bah... moet misschien wat meer gaan doen in het weekend... wel begonnen bij de weight w. cursus. Ik voelde me er nog niet echt op mijn plek... dacht de hele tijd: IK WIL DIT NIET! Ik wil juist een mooie buik, maar dan met een kindje erin... Gelukkig aardige coach die ook al het een en ander had meegemaakt (kom ze nu met bosjes tegen) en een goed streefgewicht afgesproken... geeft me meer houvast. Ben er in elk geval op een positieve manier mee bezig en dat voelt goed. Hoe geef je zoiets nu een plekje?

tips????

vandaag maar even gevraagd op de poli... we kunnen snel na de uitslag (mits goed) beginnen. Leer voor de volgende keer... eerder vragen, niet zo lang mee doorlopen... als ik jullie verhalen lees, valt dat dus wel mee... Dat was wel even een opluchting... Nu nog afvallen... zucht dat is voor mij als emo-eter nou geen lekkere combi. Ga maar even kijken of ik wat hulp kan krijgen....

je hebt dat goed verwoord... ik probeer niet stil te staan, maar wil me niet in allerlei avonturen storten zodat ik nog meer stress heb... leef mijn leventje en dat is even prima... bedankt voor alle fijne berichten... ik had nog een vraag. Hoe lang was het gesprek waarin duidelijk werd dat jullie een ICSI behandeling zouden ondergaan tot de daadwerkelijke behandeling?

dat heb je mooi verwoord! Zo is het idd. Ik wil niet stil staan en na jullie verhalen zal ik dat ook niet gaan doen... Hangt alleen zo'n donkere wolk boven ons en ik weet niet wanneer het gaat regenen... neem alleen geen extra verantwoordelijkheden op mij. Dat voelt niet goed. Blijf lekker doen wat ik doe.... en voor een stresskip als ik is dat helemaal zo gek nog niet. Ik vroeg me af hoelang er zat tussen het gesprek waarin jullie verteld werd over de ICSI tot de uiteindelijke behandeling. Hoeveel tijd zat daar tussen?

Hallo, Zo lezend zie ik al heel wat moedige vrouwen die al heel wat hebben meegemaakt... Ik start als leek, maar even een nieuw forum... want ik sta helemaal aan het begin... Ander half jaar besloten mijn partner en ik dat we er helemaal klaar voor waren. We hadden een huisje, allebei vast werk en hadden het idee dat we klaar waren voor een kindje. Een hele verantwoordelijkheid zo vinden wij... de eerste keer zonder voorbehoedsmiddelen was heel raar en we voelden net alsof we het voor de eerste keer deden... De eerste maanden gebeurde er niks, daarna nog niks, ovulatietesten, uitrekenen wanneer we het weer moesten hebben (of klusjes doen, zoals wij dat noemden), nog niks, misschien eens naar de huisarts, duurde nog weer een poosje, ferteliteitspoli (nog nooit van gehoord, maar laten we maar gaan), gesprekje, onderzoeken.... en toen... het einde leek in zicht. Ze zouden ons (net als alle verhalen die ik had gehoord) iets van hormomen geven, of een kleine ingreep en dan zou het zover zijn. Ons kindje... Helaas... de droom dat we nu snel een kindje zouden krijgen konden we op onze buik schrijven. ICSI was waar we gelijk voor in aanmerking kwamen. Nog nooit van gehoord. En alle informatie over slagingskansen, hormomenprikken en de punctie maakten het er nou niet leuker op. Maar daar kan ik nog mee leven. Wat ik lastig vind is dat mijn droom zo ver weg is en ik niks kan doen. (ja afvallen... dat gaat lekker als emo-eter in deze periode) Mijn leven is onzeker. Ik probeer maar alles zo stabiel mogelijk te maken, dus geen grote wisseling in het werk, geen extra klussen als vrijwilliger erbij nemen... mijn leven staat even op zijn kop. Toch weet ik het zeker. Wij blijven niet kinderloos. Maar op welke manier? dat gaat het komende jaar? jaren? ons uitwijzen... De wondere wereld van de fertiliteitspoli gaat voor ons wagenwijd open... ik schrik ervan hoeveel stellen op deze poli komen. Hoeveel verdriet er moet zijn... en dan kan ik het me alleen maar voorstellen. Ik kom nooit op forums, maar deze leek me wel goed om het een en ander te delen. Jullie weten namelijk als geen ander dat je niet hoeft te beginnen over de vriend van een buurman bij wie het wel lukte... Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen met vragen als ik die heb, maar ik hoop dat ik eventuele andere vrouwen ook weer kan helpen... samen moet je het maar doen... want de grote vraag zal blijven... en nu?