Wij hebben het tot nu toe alleen nog maar vertelt aan mijn ouders, en ik aan een paar goede vriendinnen, en verder laten we het daar even bij. Ik vertel het liever (sowieso nu) aan weinig mensen.. We weten nog niet zo lang wat er speelt (onvruchtbaarheid bij me man), dus het moet ook nog even tot ons doordringen.
Ik ben ook wat voorzichtiger geworden door een reactie van een vriendin. En opzich is het misschien niet goed om er van weg te lopen, want je kan niet van iedereen verwachten dat ze het ook echt begrijpen of er goed mee omgaan, maar mede door bepaalde reacties heb ik besloten het niet aan iedereen te vertellen. Dan hoef ik me ook niet te irriteren aan bepaalde opmerkingen of onbegrip.
Wat betreft die vriendin, ze wist dat wij het heel moeilijk hadden met de uitslag, en ze wist ook heel goed wat er gaande was. Op een avond kreeg ik ineens een smsje; IK BEN ZWANGER!!! En op het moment dat ik dat smsje las, barstte ik in tranen uit. Vooral door de manier waarop ze het overbracht en omdat ik even geconfronteerd werd met het feit dat zij in ronde 1 al zwanger was geworden, en wij met onvruchtbaarheid te maken heben.
Hoe kan je zo'n impulsief smsje sturen naar iemand die net te horen heeft gekregen dat haar man onvruchtbaar is? Ik heb tegen haar gezegd dat ik blij voor haar was, maar verder niet zo goed wist hoe ik moest reageren, aangezien ik het heel moeilijk vond. Ook heb ik eerlijk gezegd dat ik een beetje moeite had met de manier waarop ze het me vertelt had. En dat begreep ze niet. Ze vond dat ik er geen big deal van moest maken.
Tsja, heel jammer sommige reacties...