Dilara

...

...

...

...

...

...

...

Daar heb je ook gelijk in, de artsen hebben zoveel ervaring. Het leek er gewoon even op alsof ik geen vertrouwen in de artsen had. Ik was zó onzeker over alles dat ik me af begon te vragen of de artsen het wel goed hadden. Ik heb dus vandaag nog een keer naar het ziekenhuis gebeld om het één en ander te vragen (en inderdaad van tevoren me vragen op een briefje opgeschreven, zodat ik niks vergat), en ze heeft me gerust kunnen stellen. Dat gepieker moet ik een beetje opzij gaan zetten, wat me vandaag overigens al wat beter is gelukt. Maar het blijft erg spannend natuurlijk. Hoelang heb jij al met al dan decapeptyl en gonal f gespoten? Gelukkig maar dat de puntie toch doorging, en dat er zelfs een embryo ingevroren kon worden!

...

...

Hoi loes1980, welkom hier :-) Ik zou zeggen, kom gezellig meeschrijven. Alhoewel, gezellig klinkt misschien een beetje vreemd, want we hadden het allemaal liever anders gezien, en er is ook een boel droevig nieuws (plus de zware MMM zelf), maar zelf vind ik het erg fijn om me ei hier kwijt te kunnen. Het is ook fijn om contact te hebben met lotgenoten. Mag ik vragen wat bij jouw man de rede is dat het TESE gaat worden? Succes met alles! Hoe gaat het met de rest van de meiden? En Dreamer, hoe gaat het met jou? Ik hoop dat het goed (voor zover we het goed kunnen noemen) met je gaat. XxX

Eindelijk Suzzy! :-)

Oh oke, gelukkig maar. Want ik was alweer veel aan het piekeren, en vroeg me continu af of het wel zou kloppen, aangezien ik al meerdere keren heb gelezen dat men pas mocht starten met puregon als de eerste echo is geweest. Het doet me wel goed om te lezen dat anderen ook pas later een echo hebben gekregen ;-) @ Syl: hoe was de eerste echo?

Katrien wat erg meid. Ik heb vandaag al zo'n emotionele dag, dus de tranen staan weer in me ogen. Ik vind het zo erg voor jullie, ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Heel veel sterkte :-( Je krijgt van mij ook een hele dikke knuffel, ookal heb je daar nu niks aan. Vreselijk... ik ben sprakeloos, in woorden kan ik niet eens uitleggen hoe erg ik het vind.

Tijdens ons 2e gesprek werd al gelijk gezegd dat er een chromosoomonderzoek gedaan moest worden, aangezien het zaad van extreem slechte kwaliteit was (is), dus er moest het één en ander uitgesloten worden. Ik weet nog wel dat ik het een hele spannende tijd vond, en het wachten op de uitslag duurde ook nog eens heel lang, vreselijk. Ik maakte mezelf ook gek door op internet over chromosoomafwijkingen te lezen. Maarja, wat moet dat moet. Chromosoomafwijkingen komen trouwens maar heel weinig voor, dus het zal wel loslopen meid.

Goed om te lezen Syl, bij jou gaat het dus ook zo. Ik ben zo onzeker. Ik heb daarom dus ook vanochtend naar de poli gebeld om te vragen of het wel klopt. Ik lees namelijk bij veel meiden dat ze pas met puregon mogen starten wanneer de eerste echo is geweest, en ik zal mijn eerste echo pas hebben nadat ik er al 8 dagen puregon bij spuit. Maar volgens degene die ik aan de telefoon had hoefde ik me nergens zorgen over te maken. Is de kans op overstimulatie niet groter als je wat later de eerste echo hebt? Of ben ik me weer veel te druk aan het maken?

Dan gaan we inderdaad gelijk op! Ik vraag me trouwens iets af, en ik vraag het maar gewoon hier. Het is me opgevallen dat het per ziekenhuis verschilt hoe je het traject doorloopt, om het zo maar te zeggen. Ik heb pas me eerste echo wanneer ik al 8 dagen puregon erbij heb gespoten. Ik dacht in eerste instantie dat dit niet zou kloppen, aangezien ik al een aantal keer heb gelezen dat men vaak pas mag starten met puregon als de eerste echo achter de rug is. Dus ik heb het ziekenhuis gebeld, maar ik kreeg te horen dat het toch echt klopte, en dat ze dat niet bij iedereen doen, en dat ik me verder geen zorgen moet maken. Dus ik vraag me af of hier meer meiden zijn die pas een echo kregen toen ze al met puregon aan het spuiten waren.

...

Wat spannnend Raba, dat word aftellen!

@ Zoë; daar heb je helemaal gelijk in. Ik heb geen idee wat een lang of kort protocol is. Ik heb inmiddels de 4e spuit decapeptyl erop zitten, en moet er op 17 oktober (over 10 dagen) puregon bij gaan spuiten. @ Henne: desinfecterende handgel gebruik ik al heel lang, ideaal zo'n flesje in me tas. Ik had er ook eentje voor me man gekocht, maar hij vind het het vies spul (geen idee wat er vies aan is, maar hij vind het vies aanvoelen op de handen, haha), dus hij wast liever wat vaker z'n handen met zeep en water. Ook prima, zolang hij het maar regelmatig doet. Me man wil van de week weer een balletje gaan trappen met wat vrienden, maar ik zei al gelijk dat hij dat níet moest doen. En dat vind hij nogal overdreven. Misschien is dat ook wel zo. Je kan niet alles gaan ontlopen natuurlijk, en een beetje beweging is inderdaad goed, dat had ik ook al gelezen. Dus: Dilara, relax!

Jeetje dat is erg! Dat ze zoiets over hoofd hebben gezien. Pff ik zou ook heel boos en verdrietig zijn. Ik ga me best doen om er maar niet teveel mee bezig te zijn (makkelijker gezegt dan gedaan). Maar ik vind het wel erg stressvol hoor.

Bedankt voor alle reacties weer, ik ben achteraf gezien blij dat ik dit topic toch geopend heb. Het is een fijn idee om te weten dat ik niet de enige ben die hier bang voor is. En anderzijds stellen bepaalde reacties me ook weer gerust. Tijdens het eerste zaadonderzoek (een jaar geleden) waren er een paar trillende zaadcellen gevonden, en daarna is me man optimaal gaan leven. Ik had heel internet uitgespit wat betreft voeding voor een betere zaadkwaliteit en dergelijke. Dus 3 maanden lang heeft hij heel veel groente/fruit en extra zink, foliumzuur, en weet ik veel wat nog meer gegeten/ingenomen. We hadden een heleboel dingen aangepast (ook dingen als wijd zittend ondergoed, voldoende nachtrust, geen laptop meer op schoot, etc), en gingen er vanuit dat het vast wel íets beter zou zijn, maar toen was het nóg slechter! Toen zat er namelijk helemaal niks levends bij. Dus dat zegt ook niet altijd alles helaas. Ik moet het maar een beetje van me af proberen te zetten. Want zo gespannen als ik soms ben is ook niet goed. Ik zorg ervoor dat me man voldoende groente/fruit binnen krijgt, plus multi A t/m Z compleet, en inderdaad regelmatig de handen wassen, meer kunnen we niet doen. Hopelijk gaat de tijd een beetje snel.

Daar heb je ook gelijk in. Als het zo moet zijn dat je ziek word, word je het toch wel. Maar op de één of andere manier kan ik niet zo goed met die spanning omgaan. Ik vind het zelf ook erg vervelend dat het me zo bezig houd. Wat ik me ook afvraag, stel nou dat een man ineens koorts krijgt (en alles afgeblazen moet worden), terwijl je al gespoten hebt, of al bijna tegen de punctie aan zit. Dan heb je dus voor niks al die medicatie gebruikt, is de eerste poging dan 'voorbij', om het zo maar te zeggen?

...

Bedankt voor jullie reacties, ik ben dus niet de enige. En het is inderdaad wat Dreamer zegt, ik ben niet bang om zelf ziek te worden, maar bang dat me man ziek word. Zijn zaad is van extreem slechte kwaliteit, dus er mag gewoon niks mis gaan, om het zo maar te zeggen. Het afgelopen jaar is me man wel een paar keer niet lekker in orde geweest. Volgens mij heeft hij maar 1 keer koorts gehad, maar hij heeft wel 2 keer krentenbaard gehad (wat volgens de huisarts het gevolg van stress -want dat was net na het slechte nieuws- kon zijn). Dus daardoor ging ik denken dat z'n weerstand misschien niet goed is. Hoewel hij de afgelopen tijd nergens last van heeft gehad. Me man eet gelukkig wel gezond, hij is gek op verschillende soorten salade en groente (dus dat eet hij elke dag bij het avondeten), en ook dagelijks een paar stuks fruit. En multi A t/m Z compleet. Maar pfff die angst laat me niet los. Het houd me continu bezig, en ik vind het zo vervelend!