Hoi meiden,
Pfff wat is dit zwaar, wat een verdriet in dat huis... (Kaartje, de man van een goeie vriendin is zondagavond overleden, 2 kindjes van 1 en 4 jaar). Ben maandagochtend naar haar toe gegaan en gisteravond laat thuis gekomen. Heb me over de kinderen ontfermd, de eerste dag wilde het zoontje van 1 niet veel van me weten, hij wilde alleen mama, dus heb ik me over dochterlief ontfermd, uren zitten kleuren, tv kijken en met de barbies spelen. Gisteren was vooral met het ventje, gelukkig vindt hij me nu lief, is aan me gewend. Was wel weer wennen om een kindje van 1 te verzorgen, eerste luier natuurlijk verkeerd om... Naar bed brengen en niet willen slapen natuurlijk... Maar ik was blij dat ik er was, heb heel veel kunnen doen. Het heeft er wel ingehakt zeg... maandag is de begrafenis dus een schoonzus zei: waarom doe je dan vrijdag de TP niet? Verdriet is wat anders dan stress zei ze, maar het lijkt me toch niet verstandig. Ik wil woensdag en donderdag weer naar haar toe, kijken wat ze daarvan vindt, vanavond bel ik haar. Balen is dat ze anderhalf uur hier vandaag woont, maar ja, het zij zo.
Je gaat wel alles relativeren moet ik zeggen, als ik weer eens boos ben op mijn vriend... hij is er tenminste nog. Nou ja ik hou op want jullie zitten hier ook niet op te wachten.
Ik ga straks het EMC bellen om te vragen hoe het nou zit met die verbouwing en wanneer ze nou sluiten want dat zou later zijn geworden. Misschien kan ik dan volgende maand nog terecht, anders zal het wel april of mei worden denk ik.
Fijn dat jullie meeleven meiden, ik had ook niet anders verwacht!