Dutchess73

Hey Lies, Ik denk dat velen van ons zich heel goed voor kunnen stellen wat je doormaakt, het is ook heftig. Ik ben nu bezig met de 1e icsi-poging, dus alles is nog nieuw. Het lijkt me zelf ook al moeilijker om de moed erin te houden als het niet direct lukt. Het afblazen is weer een teleurstelling natuurlijk. En toch maar volhouden want je weet het maar nooit: de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ook daar zijn hier op dit forum gelukkig de voorbeelden van terug te vinden! Sterkte, Aafke

Hey Marlio, Ook jij welkom hier! Wel fijn dat je niet zo lang hoeft te spuiten en spannend die meting vrijdag! Ik heb vanochtend de echo gehad en alles was heel mooi rustig. Ik mag dus morgen met Puregon beginnen en heb op vrijdag 2 oktober opnieuw een echo om te kijken of de eitjes willen groeien! De punctie gaat in ieder geval in week 41 plaats vinden. De verpleegkundige zei dat er 3 mogelijkheden waren: in de meeste gevallen op maandag een 2e meting en dan tijdstip punctie vaststellen, OF in het weekend al een nieuwe meting, OF al direct op maandag de punctie (maar dat komt niet vaak voor). Ik heb normaal gesproken een korte cyclus van ong 25 dagen dus hoop nu natuurlijk dat ik die uitzondering ben die al op maandag kan oogsten :icon_blackeye:. Helaas zei de verpleegkundige ook dat mijn eigen cyclus niets zegt omdat die nu toch volledig door de medicijnen wordt overgenomen. Hmm, maar toch... Ben in ieder geval heel blij dat we weer volgende stap kunnen zetten. Ik vind trouwens het medisch personeel tot nu toe echt super! Heel meelevend en aardig! Echt heel fijn want je voelt je toch wat emotioneler en kwetsbaar... Aafke

Hey Krisje, Wat fijn! Die heb je dan maar vast achter de rug, en gelukkig een goede oogst. Laat je idd maar even lekker verwennen! Nu maar wachten.... Bijzonder trouwens van je vader, ik kan me voorstellen dat je wel een heel speciaal gevoel hebt bij die datum. Ik heb mijn moeder begin 2006, ook veel te vroeg, verloren. Op de een of andere manier heb ik daarom ook heel sterk het gevoel dat zij 'ergens daarboven' iets voor me aan het regelen is zodat er ook echt een klein wondertje gebeurt! Groetjes en succes op je wachtbankje, Aafke

Hey Ike, welkom! Fijn dat je al snel kan beginnen en ik hoop dat ook jij veel steun aan dit forum gaat hebben. @Heather, gewoon een beetje selecteren wat je wel en niet leest. Soms is dat ook afhankelijk van mijn eigen stemming. En ja, ik kan ook best wel wat angstig worden als ik de ervaringen lees van mensen bij wie het niet goed lukt. Tegelijkertijd denk ik bij mezelf: zonder hoop geen leven! Als we geen hoop hadden zouden we toch ook niet aan zo'n heftig traject beginnen? De minder positieve ervaringen van anderen helpen misschien juist weer heel erg in een volgende fase als evt.zou blijken dat ook bij mij tegenzit. Tot die tijd ga ik van het beste uit! Maar ik vindt het sowieso ook heel prettig dat ik hier dingen op kan zoeken over ervaringen met medicijnen en ziekenhuizen en zo. @Krisje, bij mij vielen de bijwerkingen tot nu toe ook wel mee, maar ik heb gisteren na bijna 2 weken decapeptyl de 1e echt zware hoofdpijn gehad 's avonds. Dus heb met een paracetamolletje maar heeel vroeg mijn bedje opgezocht! Ik heb morgenochtend mijn 1e echo en mag dan 's avonds hopelijk beginnen met Puregon. Afwachten dus nog maar!

Hey Troeteltje, En nu maar heeeeel hard duimen voor een goede test straks! Lijkt me ook wel gek dat je nu even niets meer kan doen behalve wachten. Groetjes, Aafke

hey Krisje, spannend! Fijn dat je weer even een duidelijke dag hebt om naar toe te leven. Nog even volhouden! Kan me voorstellen dat je het gehad hebt met dat geprik, ik ben nog maar een week bezig maar het voelt al wel als langer ;) Groetjes, Aafke

Ik moet in ieder geval 3 weken spuiten, na 2 weken decapeptyl pas puregon erbij. Dan zal ik dus wel het lange protocol hebben!

Hoi Syl, Ik heb eigenlijk geen idee of ik het lange of korte protocol heb. Er zit sowieso volgens mij veel verschil in behandelingen. Ik hoefde in ieder geval niet eerst aan de pil, mar mocht op dag 21 van mijn cyclus beginnen met decapeptyl. Eerst dus nog een keer ongi. Daarna krijg ik puregon, maar anderen weer Gonal-F? Tja, die punctie: kan je er maar beter niet druk over maken. De verpleegkundoige waarschuwde om niet teveel op internet op te zoeken(wordt je bang gemaakt volgens haar) maar je leest eigenlijk vooral dat het bij de een tegenvalt en bij de ander juist heel erg mee. Kortom, je weet het vantevoren toch niet. En laten we wel wezen: een bevalling lijkt me ook geen pretje! En toch hebben we het er met zijn allen voor over omdat het uiteindelijke doel het allemaal de moeite waard maakt!

Dank voor jullie aanmoedigingen, dames. Spannend dat Olvied en Syl ook snel gaan beginnen, en ik hoop dat jij ook snel aan de beurt bent Marmira! Wachten is vreselijk, ik zie ook nog het meest op tegen dat wachtbankje straks. Ik heb nog steeds geen last van bijwerkingen, hopelijk blijft dat ook de komende dagen zo. Wanneer begonnen de bijwerkingen bij jou Krisje? Al snel of pas na een paar weken? Ik heb wel het gevoel dat ik 's avonds eerder moe ben na het zetten van de spuit. Grappig trouwens dat sommigen het fijner vinden als je partner dat doet. Mijn echtgenoot was nl. nog zenuwachtiger dan ik de eerste avond, dus volgens mij zou hij het minder snel gedaan hebben! Vind het trouwens wel slim dat ze in Noorwegen sowieso alvast ICSI doen. Het is toch belastend al dat geprik en de zenuwen die daarbij horen. Zo heb je tenminste direct maximaal kans. Hoop doet levenin ieder geval, en ik kijk maar gewoon dag voor dag hoe het gaat. Iedere dag zonder bijwerkingen is alvast meegenomen!

Hey Krisje, Da's goed nieuws, fijn voor je! Dan weet je weer even waar je (waarschijnlijk) aan toe bent. Ik zeg wel steeds tegen iedereen dat ik het maar stap voor stap bekijk, en dat is ook zo, maar stiekum ben je natuurlijk toch al vooruit aan het denken omdat je gewoon hoopt dat het allemaal goed gaat. In ieder geval heel veel succes! Aafke

Hey troeteltje, Beterschap en succes met je punctie zaterdag. Ik duim voor je dat het allemaal kan doorgaan! Aafke

De 1e spuit zit erin! Ik heb nu pas het gevoel dat we echt gestart zijn, die 1e 3 weken telden voor mijn gevoel niet echt mee, omdat je dan vooral zit te wachten op het moment dat je met medicatie kan beginnen. Vorige week prikinstructie, vandaag dus voor het echt. Viel me erg mee, ik had bij het ophalen van de medicatie bij de apotheek in de gauwigheid een naald gezien waarvan ik dacht: Oh neeee!!! Maar die bleek voor het opzuigen en mengen van pregnyl te zijn, dus zorgen om niets... Durfde gelukkig gewoon zelf te prikken, is eigenlijk net een soort darten maar dan in je eigen buik (je probeert er toch een draai aan te geven, he). Nu maar hopen dat het ook qua bijwerkingen mee gaat vallen, vooral hoofdpijn (lees ik veel over) komt slecht uit tussen die herrieschoppende pubers de hele dag! Aafke

Hey Ramona, Spannend! Wat fijn dat de 1e hobbel genomen is en je in ieder geval weer een tp hebt! Nu afwachten maar en goede hoop hebben. Ik leef mee op je wachtbankje... Groetjes, Aafke

Weet niet goed onder welk kopje ik het kwijt kon dus maar nieuw topic aangemaakt... Pfff, nu ik eenmaal met ICSI bezig mag lijkt het wel of alle emoties die ik 7 jaar heb binnengehouden eruitkomen. dat belooft nog wat voor als ik aan de hormonen ga! Ik mag 9 sep starten met decapeptyl,heb de 23e de 1e echo, en ik vind het nu al lang duren. Had gisteren al vreselijk huilbui, na kort bezoek aan zwangere schoonzus. Ze is eind oktober uitgerekend en ik zei dat het fantastisch zou zijn als wij tegen die tijd ook goed nieuws zouden hebben. Haar 1e reactie? Dat ik vooral niet teveel hoop moest hebben omdat het natuurlijk ook mis kon gaan. Alsof ik dat niet weet... Ik zit er ook echt op te wachten dat mijn omgeving me niet positief gestemd houdt met peptalk om er doorheen te komen, maar al mijn angsten gaat zitten bevestigen. Nog erger: dat ze meende het allemaal precies te kunnen begrijpen omdat ze de 1e 5 maanden voor ze zwanger raakte ook teleurgesteld was toen ze ongi werd. Toen heb ik haar er wel even op gewezen dat zeme dat echt niet hoeft uit te leggen omdat ik daar voor ik de 1e keer een arts bezocht al 3 jaar ervaring mee had! Ik ben gewoon zo boos dat ze het lef heeft te doen alsof ze het begrijpt terwijl uit haar reactie zo duidelijk het tegenovergestelde blijkt. Eenmaal thuis direct zwaar emotioneel en janken, dus da's een lekker begin. Heb besloten om ieder gezelschap dat niet positief meedenkt te mijden de komende 2 maanden. Wil alleen maar peptalk horen tijdens proberen en troostende woorden als het niet lukt. Heb thuis een schriftje gekocht om alles waar ik mee zit in op te schrijven tijdens het hele proces. Dit ook aan manlief voorgelegd zodat hij er evt. ook wat in kwijt kan. Beetje voorzorg rond communicatie en zo. Als ik straks helleveeg wordt en ramp om mee samen te wonen, lukt het misschien wel om nog wat liefs voor hem op te schrijven. Ik vraag me af hoe jullie ervaring is met het goed houden van een relatie tijdens de behandeling? Aafke

Tja, inderdaad heeeeel herkenbaar allemaal. Veel buitenstaanders bedoelen het niet eens verkeerd maar kunnen toch zo verschrikkelijk tactloos zijn! Een greep uit mijn ergernissen van 7 jaar ongewenste kinderloosheid: - mensen die roepen dat ze kinderen 'nemen', grrrr... - na ons huwelijk opmerkingen wanneer we aan kinderen gaan beginnen - (mannelijke collega') toen ik iets was aangekomen: "Ben je zwanger?" Maar een van de meest kwetsende opmerkingen die ik zelf heel erg vond was wel het goedbedoelde: "Je moet er ook niet teveel mee bezig zijn" en dan volgt meestal een voorbeeld van iemand die ze kennen bij wie het uiteindelijk goed kwam 'toen ze er niet meer zo mee bezig waren' . Dat vond ik echt verschrikkelijk. Ik ben zelf een meester in relativeren, het glas is altijd halfvol i.p.v. halfleeg, en ik heb altijd afleiding gezocht als ik me moedeloos en verdrietig voelde. Maar als je er dan es een keer doorheen zit (na de zoveelste zwangere collega of vriendin) dan wil je ook gewoon je verdriet kunnen benoemen en het laatste waar je dan op zit te wachten is relativerend commentaar van anderen! Om die reden heb ik ook zoveel mogelijk mensen ingelicht over ons traject. Dan kan iedereen daar rekening meehouden en ik hoop zo eigenlijk te voorkomen dat ik straks dingen nog verder moet uitleggen. Enige waar ik een beetje over twijfel zijn mijn leerlingen. Zal het niet aan de grote klok gaan hangen maar voel er ook niets voor om het voor hen te verbergen, ze hebben allen al vanwege lesuitval al door dat er iets is. Standaardvragen aan begin schooljaar: "Bent u getrouwd?" "Heeft u kinderen?" "Wilt u kinderen?" Mijn standaardantwoord: "Tsja, ik twijfel nog, als ze klein zijn vind ik ze heel lief, maar als ze dan eenmaal gaan puberen..."

Hey Tamara, Bij ons is nu gelukkig veel duidelijker geworden want ben gisteren in het ziekenhuis geweest. Ik had al doorgegeven dat ik ongi was dus mag nu op 9 september met medicatie beginnen en heb direct een enorme medicijnkast meegekregen! Ik begin in ieder geval met decapeptyl, naam van de stimulatie-hormonen ben ik even kwijt. Neusspray klinkt op zich wel goed trouwens, ik moet je eerlijk zeggen dat ik wel even moest slikken toen ik die naalden zag waarmee ik straks aan de slag mag... Volgende week krijg ik in ieder geval prikinstructie en 1e echo staat op de 23e gepland. Komt nu ineens heel dichtbij, ik merk dat ik nu dus ook zenuwachtig begin te worden! Wij zijn in behandeling in Apeldoorn (Lukas) en moeten voor het lab-gedeelte naar het Radboud in Nijmegen. Daar lees ik gelukkig goede verhalen over hier op het forum en in Apeldoorn vind ik iedereen tot nu toe ook erg prettig. Heb je ook wel nodig want je hebt al genoeg stress aan je hoofd!

Hoi Siebje Wat erg voor je zeg, sterkte! Dat lijkt me heel moeilijk, probeer de moed er maar in te houden (makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk). Ik denk dat alle paren die graag een kindje willen vooral de 1e weken van een zwangerschap zenuwachtig zijn of het wel goed blijft gaan, maar bij ons is dat misschien net nog even wat heftiger omdat we er zoveel moeite voor moeten doen om uberhaupt zwanger te worden... Spannend dat je bijna kan beginnen Tamara,al vraag ik me wel af wat ze nou precies steeds met 'starten' bedoelen. Ik vind het een beetje een vage term omdat ik op het forum ook lees dat je kortere en langere trajecten hebt? Het ziekenhuis belde net dat ik morgenochtend vroeg mag komen om te starten (in ieder geval medicatie ophalen), had doorgegeven dat ik ongi was. Ben benieuwd! groetjes, Aafke

Hallo allemaal, Ook ik ben nieuw en zal me even voorstellen: Ik ben Aafke, 35 en sta op het punt met de 1e ICSI-poging te beginnen. Bij mij is eigenlijk alles goed, maar zoals ik ook bij anderen wel lees, helaas heeft mijn echtgenoot te trage zwemmers... Ons verhaal begon eigenlijk 4 jaar geleden al. We zijn in 2002 getrouwd en wilden het liefst z.s.m een kindje. Toen dat uitbleef uiteindelijk na 3 jaar pijn en verdriet hulp gezocht en richting ziekenhuis. Het was al snel duidelijk dat ICSI de enige mogelijkheid zou worden en we werden op de wachtlijst geplaatst. In de tussentijd had ik me omgeschoold tot geschiedenisdocente en begon aan mijn eerste baan in het voortgezet onderwijs. Heel tof met die pubers maar ook wel zwaar. Maar op de een of andere manier maakte het werken met die kids wel wat goed. Helaas kreeg ik niet lang daarna te horen dat mijn moeder ongeneeslijk ziek was, ze overleed nog geen 3 maanden later. Heel heftig, we kregen ineens hele andere prioriteiten dus het hele ICSI verdween naar de achtergrond. Het jaar daarop kreeg ik als gevolg van de hele nasleep een burnout. Met het ziekenhuis was al die tijd geen contact en vervolgens durfde ik dat ook eigenlijk niet goed meer op te nemen. Ik was bovendien uit alle stress weer gaan roken (DOM!!!) en wilde perse eerst weer gestopt zijn (nu gelukkig al weer een half jaar). En voor je het weet ben je dan 4 jaar verder. Totdat begin dit jaar mijn schoonzusje met de heuglijke mededeling van haar zwangerschap kwam. Toen knapte er iets van binnen... UIteindelijk dus toch weer contact met de arts die ons eerst ook hielp die fantastisch reageerde. Ze zou het ons in de tussenliggende periode ook afgeraden heben om een poging te ondernemen omdat je lichamelijk en geestelijk wel stevig in je schoenen moet staan. Ik weet ook niet of ik het emotioneel zou hebben aangekund om met een mislukte poging om te gaan. Maar goed, nu is het dan zover. Ik heb gisteren doorgebeld dat mijn cyclus weer is begonnen, en wordt dinsdagavond gebeld over het inplannen van e.e.a. Wat ik nou direct moet verwachten weet ik eigenlijk niet, of ik al direct spuitinstructie krijg ofzo? Geen idee. Ik ben eigenlijk bewust niet naar de info-avond gegaan omdat ik me vooral niet te druk wil maken vantevoren. Zo van: wat niet weet, wat niet deert. Ik heb uiteraard wel alle folders en het informatiemateriaal uitgebreid doorgelezen dus weet wel wat ik aan behandeling zo'n beetje verwachten kan. Zie er ook wel een beetje tegenop maar ben vastbesloten er maar gewoon stapje voor stapje mee om te gaan. Voor nu dus : wachten op dat telefoontje... Ik wens iederen die bezig is zwanger te worden heel veel succes, en zal waarschijnlijk de komende maanden ook veel op dit forum te vinden zijn voor info en lotgenoten! Aafke