Hoi ik ben Sonja.

Ben 37 jaar en mama van Patrick die geboren is op 26 oktober 2007 na een ICSI-behandeling.

Na 6 jaar geprobeerd te hebben om zwanger te worden zijn we toch maar eens bij de dokter langs gegaan.

Nooit eerder gedruft. Ligt het aan mij? of aan mijn partner? Wil ik het allemaal wel weten?

Nee, jaren lang wilde we het niet weten en staken we onze kop in het zand. Stommer konden we niet zijn.

Na de eerste controle in het ziekenhuis kwam al snel naar boven dat door spataders in de teeltbal bij mijn partner alles dusdanig was afgesloten dat een natuurlijke zwangerschap nihil is geworden. Nooit geweten dat daar spataders konden zitten, maar het blijkt wel te kunnen.

Wat nu? Zijn zaad is dusdanig aangetast dat de enige mogelijkheid ICSI over is gebleven. IFV was geen optie voor ons.

Moet eerlijk zeggen dat de moed me wel in de schoenen was gezonken en niet had verwacht dat de eerste poging gelijk raak zou zijn. Gelukkig, want ik had geen eitjes over voor een tp.

Precies 40 weken zwanger en daar was onze kleine Patrick. De wereld stopte met draaien. Wat een wonder!

We zijn in 2008 gestart met een tweede ICSI poging. Nu 2 miskramen verder zitten we in de wachtdagen voor de 3e tp.

Sorry, maar wat heb ik het slecht nu. Kan zo niet tegen wachten. Maar...........het moet.

:waiting:.

Tot de volgende keer

Sonja

21 juli 2009.

Zo dat heeft een tijdje geduurd, maar ik zat er even helemaal doorheen. De 3de poging is mislukt en ik moest weer beginnen met de volgende ICSI poging.

Op 26 juni werd ik ongie en ben gelijk begonnen met spuiten. Wat een gedoe weer. Op 10 juli de punctie en 13 juli een tp. Zit dus nu weer in de wachtdagen en wat duren die lang..........

Vrijdag hopen we meer te weten.

Son

28 juli 2009

Na de test kregen we vrijdag middag dan het antwoord. Helaas! Ook deze is niet goed gegaan. Nu hebben we nog 1 cryo, maar mijn gevoel zegt nu even te wachten. Even niks aan mijn lijf. We zijn zeer verdrietig geweest het weekend en dan is zo'n besluit nemen niet makkelijk.

Volgende week weer een gesprek in het ziekenhuis en dan zullen we wel zien. Ik moet nu eerst gewoon even weg en ga denk ik maar lekker een vakantie boeken.

Tot later

Son