Hoi meiden,
Roossie, ik riep al iets op je februari topic maar nogmaals van harte gefeliciteerd met je tweede dochter. Toch best heftige bevalling als ik het zo lees, steeds aan de ctg en wat gescheurd. Hoe verlopen de eerste dagen, slaapt ze wel goed?
Mijnbaby, jij ook gefeliciteerd! Ben benieuwd naar je verhaal. Het einde van je zwangerschap verliep niet erg vlekkeloos of wel.
Ralletje, veel succes in de mmm en wat verdrietig wat jullie hebben meegemaakt zeg.....heel zuur. Welkom hier, ik hoop voor je dat het wat 'aantrekt'! Ben zelf gestopt met de MMM en lees alleen mee op t moment (ok nu even niet dan ;-))!
Vind het zelf wel lastig om het baby gebeuren helemaal los te laten, denk ik, dus zo kan ik nog een beetje meebeleven.
Denk dat dit ook wel slijt.
Dee, ook altijd leuk om nieuws van jou te lezen. Ik ben erg benieuwd of Nicaragua door kan gaan. Zou jij ook zo'n blog maken denk je dan? Lijkt me heel leuk. Maar goed ik loop een beetje op de zaken vooruit ;-).
Herken heeeeel erg wat je zegt over dat het best ok gaat, maar dat er een schaduw is, en of je ooit nog echt onbezorgd en blij kunt zijn. Voel het precies zo. Het schijnt wel degelijk een stuk minder te worden, en dat kerst enzo weer leuk wordt, maar het zal ook een beurse plek blijven.
Ookasan, vind het klote dat je je nog niet veel beter voelt. Veel boosheid ook bij jou, is mijn gevoel? Wel bijzonder om je vorige maand te zien! Voor de anderen, we waren op een avond bedoeld voor kinderlozen en vrienden/familie, om meer van elkaar te begrijpen en hoe het 'probleem' geïntegreerd kan worden in de gewone wereld waar mensen wel gewoon zwanger worden. Erg emotioneel en bijzonder. Had twee vriendinnen mee en zij waren er ook vol van. Helaas lastig om elkaar snel weer te zien, is al een afspraak niet doorgegaan dus napraten nog altijd niet gelukt althans niet met allebei tegelijk. Wordt uiteindelijk pas woensdag. Ik hoop dat het zal gaan lukken, complex blijft het, maar heb er zeker meer vertrouwen in.
Toevallig vanochtend weer een enorme dip/verdriet aanval. We hebben op vakantie in het strand een hart gemaakt en daarin voor alle 17 teruggeplaatste embryo's en 8 verloren gegane cryos een schelpje in gelegd. In groepjes per poging, een andere voor als het een cryo was, kleintjes voor de cryo vlindertjes die nooit zijn teruggeplaatst, en weer andere voor die ene waar ik even zwanger van was.
Het helpt heel erg om zoiets te hebben, vind het wel heel moeilijk erover te praten, moet altijd meteen huilen. Beeld zit in mijn hoofd gegrift. Heb het nog aan niemand van vrienden/familie verteld, omdat ik nog niet zeker ben dat ze goed gaan reageren. We willen er waarschijnlijk een klein canvas doek van maken. Maar vanochtend was ik heel verdrietig omdat we dat nog steeds niet hebben gedaan. En dat het initiatief van mij zal moeten komen, waardoor ik me dan weer erg alleen voel in het verdriet.
Maar goed, huilen lucht dan ook wel weer op en ik denk dat hij er gauw gaat komen.
Jee, voel me dan ook weer zo lullig dat ik van die sombere verhalen heb, hoop dat jullie het niet zo opvatten, voor mij juist prettig dit te delen.
Liefs!
Megan