Ik ga even proberen om mijn bevallingsverhaal hier te plaatsen.
Vrijdag 2 september moesten wij ons om 08.30 uur melden. Uiteindelijk werden we om 09.15 uur uit de wachtkamer opgehaald en meegenomen naar de kamer waar ik de aankomende 3 dagen zou verblijven samen met O.tis.
Aangekomen op de kamer werd het één en ander verteld over de kamer en de mogelijkheden (badkamer, koelkastje, koffiezetapparaat voor bezoek etc.).
Daarna mocht ik me direct uitkleden en het operatieschort aantrekken.
Eenmaal omgekleed, ben ik op bed gaan liggen. Alleereerst werd ik aan het ctg gelegd. Alles was rustig en hierna werd ik aan het infuus gelegd en ik kreeg een catheter.
Het infuus was één grote ramp en ik heb wel even een paar traantjes gelaten. Nadat het een aantal keren mislukt was met het prikken van het infuus, had ik uiteindelijk (gelukkig) het infuus in mijn rechterpols. Mijn hand was helemaal beurs en dik van het misprikken. Links lukte het direct al niet. Ik had echt zoiets van "als dit al zo'n ramp is, wat zal de ruggeprik dan wel niet worden".
Uiteindelijk zijn we om 11.00 uur naar de OK gereden. Daar moest ik wachten tot ik naar de operatiezaal kon. Daar binnenkomend werd ik weer eens emotioneel. Haha, ik vond het één emotionele dag, heel erg mooi, maar ik kon het huilen ook echt niet inhouden. Zo'n lang verwacht wondertje en dan gebeurt het die dag echt allemaal.
Mijn man moest zich om gaan kleden voor de ok en ik bleef op bed in de "wachtruimte/uitslaapruimte" totdat ik aan de beurt was (lees; lopende-band-werk). Uiteindelijk, ik weet niet hoe laat het was, werd ik naar de ok gereden en daar werd alles voorbereid voor de ruggeprik. Nou, waar ik me al die tijd zo druk om had gemaakt, was met een poep en een scheet gebeurd. Ik voelde een heel klein prikje en dat stelde echt niets voor.
Om 11.58 uur werden wij de trotse ouders van ons prachtige zoontje O.tis. Wat een geluksgevoel was dat. We waren totaal niet bezig met het geslacht. Ik wachtte op het huiltje, die direct kwam, en hij plaste ook direct twee keer. Geweldig dat dan alles goed blijkt te zijn en we, na zoveel jaren van teleurstellingen en verdriet, een prachtig liefdeskindje hebben gekregen.
Eigenlijk is het me allemaal reuze meegevallen. Een "normale" bevalling is qua herstel na de tijd beter, maar voor mij is het gewoon echt geen optie om vaginaal te bevallen. De ontsluiting vordert bij mij echt niet en ik zou dan uiteindelijk nog een spoedkeizersnee krijgen.
Ik moet het nu echt rustig aan doen. Kan nog geen grote afstanden lopen en mijn wond trekt en brandt aan één kant behoorlijk. Dat is best pijnlijk.
Mijn man is een schat en wil ook niet dat ik wat doe. Hij is gelukkig nog twee weken vrij en dat is heerlijk. Lekker samen genieten.
De grote broers zijn heel erg trots en hebben direct de maandag na de keizersnee een aantal foto's meegekregen naar school. Papa is al geweest im beschuit met muisjes te brengen en volgende week mogen ze hun kleine broertje laten zien op school. Leuk hoor.
De borstvoeding loopt ook perfect en wat dat happen betreft, ik kan er ook over meepraten. Ik vind het soms ook zo schattig als hij hongerig wordt, alles wat voorbij komt hapt hij dan naar. Hij komt zelf om de 3, soms 4 uur. 23.00 uur voed ik dan en dan komt hij vaak om 03.00 uur weer en dan weer tussen 06.00 en 07.00 uur. Heel eerlijk, hebben we een ontzettend tevreden en makkelijk mannetje. Hij is zóóóó lief.