klappie

Hallo WendyAnouk, Ongeveer 4 weken geleden ben ik bij een kliniek in Praag geweest voor de intake ivm eiceldonatie. Daar wordt standaard iedereen getest op antitrombine - ze noemen het daar trombophilie. Ik heb er een hele uitleg over gekregen: ongeveer 1/3 van de mensen schijnt dit te hebben, maar de meesten hebben er nooit last van en weten het niet eens. Het is grotendeels erfelijk. Wel kan het de oorzaak zijn voor miskramen. En het is natuurlijk handig om te weten in geval van operaties en dergelijke. Misschien is dat ook de reden dat zo veel mensen zomaar aan de bloedverdunners zitten. Dus mochten ze het ook bij mij constateren, dan moet ik de eerste maanden na de terugplaatsing van de embryo dagelijks spuiten met Heparin.

Het is ook mogelijk dat je met dubbele kosten komt te zitten omdat DD standaard bedragen rekent voor een complete IVF-behandeling, terwijl je t/m de punctie alles in NL hebt gedaan en alleen voor de AH naar DD bent gegaan. Mijn tip is dus: laat van tevoren een offerte maken zodat je precies weet waar je op moet rekenen en achteraf niet voor verassingen komt te staan (zoals ik dus...).

Hoi Sen, Ja, precies dat bedoel ik. Als er in DD alleen maar het laboratoriumwerk gedaan wordt, de Assisted Hatching en de TP - met wat voor kosten zou ik dan moeten rekenen?

Zijn er hier meer mensen die het hele proces van IVF t/m de punctie in Nederland doorlopen hebben en dan met het hele handeltje in een buis vertrokken zijn naar Duesseldorf voor Assisted Hatching? Weet iemand op welke kosten ik dan moet rekenen, want uit de prijslijst wordt ik geen wijs uit?

Dag meiden, Over een paar maandjes word ik 40 - kan ik me alvast aansluiten aan deze draad? Wij hebben inmiddels 3,5 IVF-pogingen in NL achter de rug, waarvan we bij de laatste AH in DD wilden laten toepassen. Helaas werden bij de punctie alleen onrijpe eitjes geoogst. Inmiddels heb ik op aanraden van dr. S. mijn AMH-waarde laten bepalen: 0,12 tov een gemiddelde van 1,1 op mijn leeftijd. Volgens hem was dit nog geen reden om op te geven en stelde hij een behandeling met Merional voor. We zijn nu hard aan het nadenken of we nog een poging willen wagen. Het zou voor mij de eerste keer zijn in DD en alle ervaringen zijn welkom. Natuurlijk heb ik hier al veel gelezen, maar ik heb toch nog een aantal vragen: Heeft iemand van jullie ervaring met Merional? Bijwerkingen etc? En is het verkrijgbaar in NL, en zo ja bij welke apotheek? Ik heb hier al een beetje rondgebeld bij apotheken in de regio, maar die hebben er nog nooit van gehoord. Ik heb begrepen dat er dan 3 echo's plaatsvinden. Als ik die in een NL ziekenhuis laat doen, vallen er extra kosten aan doordat het NL ziekenhuis deze kosten declareert terwijl ze in DD ook al inbegrepen zijn. Daar tegenover staan natuurlijk de reiskosten en de reistijd. En hoe gaat dan de informatie-overdracht van de resultaten van de echo? Moet ik zelf alles opschrijven en doorgeven aan DD? Of doen de specialisten dat onder elkaar? Worden alle onderzoeken ingepland met de echo's of moet ik erop rekenen nog vaker naar DD te moeten, behalve dan voor punctie en tp? Is er ook nog een voorbereidend gesprek met de anesthesist voor de narcose? Ik ben wel blij om te lezen dat jullie allemaal zo goed te spreken zijn over DD en ik hoop voor iedereen hier dat de resultaten alleen maar positiev zullen zijn!

Hier dan weer een update van mij: Volgens de specialist zou het eraan kunnen liggen dat ik met mijn allerlaatste voorraad eitjes bezig ben en dat de kwaliteit ervan erg slecht is. Aan de hand van de AMH waarde gaan ze nu onderzoeken of dat daadwerkelijk zo is - dus morgen even naar Dusseldorf op en neer om bloed te prikken. En over 2 weken heb ik de uitslag: of er is nog een kleine kans met een aangepaste dosis en evt. ICSI, of we moeten afscheid nemen van onze droom. Maar voorlopig houden we de moed erin. @Vonnie: Ik vind het juist heel fijn om hier informatie te vinden over hoe de verschillende ziekenhuizen werken - welke medicatie, welke dosis etc. Niet om iets of iemand af te kraken. Ik heb ook totaal no hard feelings tov de artsen waar ik de vorige 4 pogingen heb gedaan. Ik ga ervan uit dat zij allemaal enorm hun best hebben gedaan binnen de bestaande beperkingen in NL, ze zijn erg meelevend en lief en hebben altijd geprobeerd om het hele proces voor mij zo aangenaam mogelijk te laten verlopen, ook wat afspraken en termijnen etc betreft. Ach, en het blijft mensenwerk, toch!

Hoi Faye, Bij mijn eerste IVF-poging was er sprake van dominantie - een of twee eitjes waren netjes aan het groeien en 3 andere bleven enorm achter in groei. In het ziekenhuis is mijn toen aangeraden te stoppen met deze poging. De kans om er bruikbare eicellen mee te kweken was te klein en door nog voor de punctie de behandeling af te breken telt het niet mee voor de verzekering. Anders ben je zo weer een poging verder. Natuurlijk was het op dat moment een teleurstelling, maar ik vond het een logische redenatie. Beter dan voor niets een punctie te ondergaan en er dan achter te komen dat het niets heeft opgeleverd.

Hoi Vonnie, Wat een triest bericht. Het is inderdaad alsof de bodem onder je voeten weggevaagd wordt. Op het moment van horen ben je zo lamgeslagen en ook totaal niet assertief. Ik heb er inmiddels twee nachtjes over kunnen slapen en kan weer wat helderder denken. Vandaag ga ik alles op een rijtje zetten voor de telefonische afspraak met dr. Scholtes op donderdag, maar inderdaad - wat duurt wachten lang. Was het voor jou de eerste poging?

Lieve mensen, Bedankt voor al je reacties. Volgende week heb ik een telefonische afspraak met dr. Scholtes en mede door jullie kan ik nu een paar zinnige vragen stellen en opties ter discussie brengen. Ik ga proberen dit weekend alles op een rijtje te zetten. Trouwens heb ik voor deze punctie op donderdag nog een week eerder een echo gehad met bloedonderzoek, vervolgens dinsdag de laatste echo en is daarna de datum van de punctie bepaald. En Henne, het is aan de ene kant wel fijn om een lotgenoot te hebben, maar dit voelt ook zo dubbel, want dit wens je natuurlijk niemand toe. Ik voel het allemaal als een race tegen de tijd, want over een half jaar word ik 40. Misschien is dit wel het moment om onder ogen te zien dat mijn grootste wens nooit uit zal komen, dat we nooit ouders zullen worden. Maar misschien is er nog een sprankje hoop door een andere aanpak in een ander ziekenhuis. Als dat weer op niets uitloopt zal de teleurstelling nog groter zijn en is die pijn er weer. Het is best moeilijk om de strijdlust weer te vinden en met volle moed er tegenaan te gaan. Maar misschien is het allemaal nog te vers en moet ik het een paar dagen laten bezinken. Ik ben erg blij met al jullie reacties, ik voel me een stuk minder alleen en in de steek gelaten. Bedankt!

Tot nu toe hebben we alleen maar IVF gedaan, maar nadat ik net gelezen heb over ICSI is dit misschien toch nog wel een optie. Mijn behandelend arts in Rijnstaete zegt dat mijn eitjes opraken en heeft mij daarom gewezen op assisted hatching in Duesseldorf. Omdat het volgens haar de laatste poging zou zijn moesten we maar alles uit de kast halen. Na het schokkende nieuws vandaag heb ik nog wel een telefonische afspraak gemaakt met dr. Scholtes voor volgende week. Ik wil graag van hem horen of het zin heeft om aan de hand van de AMH-waarde te bepalen of ik inderdaad geen eitjes meer heb of dat een laatste poging - en dan misschien wel ICSI - wel zinvol is en een kleine kans van slagen heeft. Alhoewel - als ik aan de punctie van gisteren denk wil ik er het liefst een streep onder trekken nu...

Thanx Martha voor je reactie. Juist, omdat ik ervan uitga dat ze kundig zijn en ervaring hebben heb ik niet bijgehouden hoe groot de follikels waren bij de laatste echo. Ik meen iets van 18 of 20 mm, maar ik weet het echt niet meer. Misschien was de punctie ook zo ontzettend pijnlijk omdat ze nog niet rijp waren?

Gisteren zijn we voor onze laatste IVF-poging naar Duesseldorf gegaan. Hieronder mijn ervaring: De punctie hebben we in Rijnstaete laten doen omdat ik het na twee eerdere pogingen daar vertrouwd vond om te laten doen. In Duesseldorf aangekomen konden we de kliniek heel moeilijk vinden, omdat hij een beetje verstopt in een achterstraat ligt. In de kliniek krioelde het van het personeel. Ondanks dat onze komst door Rijnstaete aangekondigd was werden we wel 5 keer gevraagd wat we kwamen doen. Verder was er ook niemand die ons vertelde wat er nu ging gebeuren. We gingen dus maar ergens zitten, maar dat bleek bij de bloedafname te zijn. Pas een kwartier later vertelde ons iemand dat de wachtkamer (die vervolgens propvol was) ergens anders was. De kliniek maakte op mij een fabriekachtige en onpersoonlijke indruk en ik voelde me absoluut niet op mijn gemak. Heel anders dan in Nederland, waar ik juist de persoonlijke en rustige benadering erg waarder. Maar ik hoop dat de resultaten dit allemaal weer goed maken, want daar gaat het tenslotte toch om. Eerst dacht ik trouwens dat deze indruk aan mij lag, omdat ik alles onderging na een vreselijke punctie en hiervan nog behoorlijk suf was, maar mijn man heeft dit alles bij vol bewustzijn op dezelfde manier ervaren.

Gisteren heb ik een afschuwelijke punctie gehad, waarbij 5 follikel aangeprikt zijn. We kwamen aan met de buit in Duesseldorf, waar we voor Assited Hatching zouden gaan, en kregen daar te horen dat er maar een eicel gevonden was, de andere eicellen waren niet rijp. Dus was al onze hoop gevestigd op die ene eicel. Toen ik vandaag belde over de termijn van de terugplaatsing werd me medegedeeld dat ook die ene eicel niet bevrucht was omdat hij onrijp was. Heeft er hier iemand ervaring met onrijpe eicellen of heeft iemand hier een antwoord op? Wil dit zeggen dat als de punctie 2 dagen later was gepland, de eicellen wel rijp waren geweest? Of dat de stimulatie niet voldoende was? De follikels worden toch in het ziekenhuis bij de echo's gemeten en bijgehouden voordat de termijn voor de punctie bepaald wordt... Ik begrijp hier helemaal niets van en ik krijg ook geen antwoorden hierop in Duesseldorf. Ik ben verdrietig en radeloos, dit zou de laatste poging zijn omdat mijn eitjes op aan het raken zijn.

Hoi Manoah, Bedankt voor de aanwijzingen. Mijn man is momenteel bezig met een opleiding tot acupuncturist; hij zal hieruit wel uit kunnen maken om welke punten het gaat. Ik wil wel een keer proefkonijn zijn. Omdat ik mezelf achteraf niet wil verwijten dat ik niet alles geprobeerd heb pak ik gewoon alles aan wat er op mijn pad komt. En die acupunctuur - daar breek ik zowat dagelijks mijn nek over ;)) Niet geschoten is altijd mis, toch?

Ik vind dit een erg interessant onderwerp en overweeg ook acupunctuur te laten doen. Weten jullie welke meridianen/acupunctuurpunten er precies gestimuleerd werden? Waar zijn de spelden geprikt en wat voor uitleg hebben jullie er bij gekregen?

Lieve Michelle, Bedankt voor het delen van je verhaal, het helpt mij relativeren. Ik vind jou een hele moedige vrouw en heb veel bewondering voor je. Ik wens jou van harte alle goeds.

Iedereen die in deze ronde weer teleurgesteld werd - heel veel sterkte gewenst. En bij wie het dan wel gelukt is - van harte gefeliciteerd met dit wonder en ik hoop dat het goed blijft gaan en er mooie spruitjes aan het groeien zijn. Bij mij is het vandaag dan ook weer misgegaan - ongesteld geworden op dag 13 na de tp, donderdag had ik mogen testen. De vorige keer was dat al op dag 10, dus mijn hoop was al een beetje aan groeien. Vind het zo moeilijk: als je al met de verwachting aan een IVF-poging begint dat het waarschijnlijk toch niet zal lukken, dan gaat dat ook zeker niet gebeuren. Maar ga je er heel hoopvol tegenaan, dan is de teleurstelling des te groter als het toch mislukt en is het gaat waar je in valt veel dieper. Zo moeilijk om daar een goede middenweg te vinden.

Geweldig, 30kg - ben er jaloers op! Tijdens mijn eerste twee hormoonbehandelingen (Gonal + Lucrin) ben ik 10kg aangekomen. Ik heb gewoon gesport, maar ik had enorm veel trek en alles waar ik ook maar naar keek is meteen blijven hangen. Dus naast het verdriet om de mislukte IVF-poging was ik ook nog doodongelukkig omdat ik mezelf niet meer in de spiegel kon aankijken. Dat was voor mij de druppel om weer fanatiek met South Beach te beginnen en ik ben toen in 2 maanden bijna 12kg afgevallen. Net heb ik weer een behandeling achter de rug en er is weer 1 kg af. Helaas heeft dat gewichtsverlies niet bijgedragen aan een geslaagde IVF, maar ik voel me nu wel lekkerder in mijn vel.

Tja, het zijn maar 2 weken en dan wil ik zelf toch alles mogelijke aan een succes bijgedragen hebben. Wel een beetje jammer dat de ziekenhuizen zo weinig en dan ook nog tegenstrijdig advies geven. Dus ik ga mijn water vanaf nu consequent filteren (alhoewel ons kraanwater hier erg lekker is). Bij de spinning zal ik de weerstand wel wat lager zetten ;), helemaal zonder spinning - dat geeft voor mij weer stress! Ik vind het een ideale uitlaatklep en kan voorlopig nog niet zonder. En voor de rest van deze week ga ik dan ook maar het bankhangen invoeren, met een lekker warm dekentje over me heen. Ik houd jullie op de hoogte.

Na de tp in het UMC verbaasde ik me erover dat het enige advies dat ik meekreeg was dat ik gewoon alles mocht doen zoals altijd. Ook sporten? Nee hoor, geen probleem. Thuis las ik ergens in de papieren van het ziekenhuis dat ze aanbevelen om na een positieve test na 2 weken te minderen met de consumptie van alcohol, maar dat was dan ook echt het enige. (Niet dat ik elke dag aan de alcohol zit, maar een half glaasje rose gaat er wel in zo een keer in de week.) Hoe zit dat met jullie? Hebben jullie meer adviezen gekregen? En hoe houden jullie het met sport? Ik ga 3 keer in de week spinnen en ik kan voorlopig nog niet zonder (zwaar verslaafd, ha ha...). Maar zou af en toe fitness met een paar buikspieroefeningen in de wachtweken ook verantwoord zijn?

Alhoewel ik nog geen succes kan vermelden ben ik toch erg goed te spreken over Ziekenhuis Rijstate in Arnhem. De begeleiding is heel persoonlijk, want het is een klein team van maar 4 fertiliteitsartsen. Ze zijn er heel begripvol en proberen het allemaal zo aangenaam mogelijk te laten verlopen. Fijn vond ik ook dat de communicatie daar onderling erg goed loopt, want iedereen was altijd op de hoogte van de stand van zaken. Prettig in Rijnstate is ook dat ze er geen wachttijden hanteren, we waren altijd zo aan de beurt. En alle uitleg en ook de spuitinstructies worden individueel gegeven. Ik las hier dat dat in andere ziekenhuizen in groepsverband gebeurt, dat lijkt mij vreselijk. De terugplaatsingen vonden plaats in het UMC Utrecht - ook daar zijn ze bijzonder aardig en behoorlijk op tijd.

Hallo, Ik lees hier nu al een paar dagen mee en dan is het wel zo netjes om me even voor te stellen. Ik ben 39 jaar en zit nu in de wachtweken van de 2e IVF-poging. Na lang proberen zou ik in april 2007 een kijkoperatie krijgen om naar de staat van mijn eierstokken te kijken. 3 dagen voor de operatie bleek ik zwanger te zijn. Joepie! Maar na een aantal weken met bloedverlies en hevige pijn (waarvan ze in het ziekenhuis zeiden dat het wel een miskraam zou kunnen zijn en dat dat met de 8weken-echo wel duidelijk zou worden) bleek het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te zijn. Ik moest meteen in het ziekenhuis blijven, mocht niet meer lopen en werd dezelfde dag nog geopereerd. De volgende dag kreeg ik te horen dat beide eileiders verwijderd waren omdat ze dicht zaten en dat IVF voor mij nog de enige mogelijkheid was om kinderen te krijgen. Daar zijn we dan begin 2009 mee begonnen. Ik ben behandeld met Gonal F en Lucrin. Na de eerste weken spuiten waren er maar 2 follikels gegroeid en is mij aangeraden om geen punctie te doen omdat de kans van slagen daarmee te klein zou zijn en dan ook een poging van het ziekenfonds weg is. Dus een maad later opnieuw begonnen met de maximale dosis. Toen bij de laatste echo 5 follikels waar 3 eicellen bij uitkwamen, uiteindelijk 2 embryo's waarvan een teruggeplaatst en een in de diepvries. Helaas werd ik gewoon weer ongesteld. In mei zou de cryo teruggeplaatst worden, maar deze was niet goed ontdooid. Vorige week maandag weer een punctie - weer 5 follikels (terwijl bij de laatste echo er maar 3 te zien waren en ik eigenlijk daarvoor ging), 3 eicellen en 2 bevruchte embryo's. Daarvan is er een afgelopen donderdag teruggeplaatst. Eigenlijk was ik van plan om over het hele proces geen info op het internet te zoeken, omdat ik er dan te veel bezig mee zou zijn. Tot nu toe lukte dat aardig en ging ik gewoon door met mijn leventje. Maar de laatste weken krijg ik daar toch steeds meer moeite mee en heb ik op dit fijne forum heel veel herkeninning gevonden en vielen er voor mij zo veel dingen op de plaats. Ik ben de laatste dagen gewoon doodmoe, mijn tenen worden steeds langer en voor mijn medemensen wordt het steeds minder leuk om met mij te werken of samen te zijn. Ik heb hieruit ook de conclusie getrokken dat ik niet so hard voor mezelf moet zijn en mezelf niet moet ontkennen. Even wat meer tijd voor mezelf. Het doet mij goed om te zien dat ik echt niet de enige ben (alhoewel ik dit niemand anders gun) en ik ben heel blijk om hier mijn ervaringen en gevoelens te kunnen delen.