Hoi allemaal,
Mijn naam is Shari en ik lees al een tijdje met jullie mee. Eerder niet de moed gehad om me voor te stellen maar ik vind dat het nu maar eens tijd wordt om ook mijn verhaal met jullie te delen.
Ik ben 37 jaar en gezegend met een zoon van 4 jaar oud. Hij is geboren uit een spontane zwangerschap. Daar hebben we wel flink ons best voor moeten doen want pas na 3 jaar dat ik gestopt was met de pil heb ik hem in mijn armen mogen sluiten. Een half jaar voordat ik zwanger was van hem was ik ook zwanger van een jongetje. Deze zwangerschap hebben we helaas afgebroken omdat hij een open hoofdje had, een afwijking dat niet verenigbaar is met het leven. Van hem ben ik met 15 weken bevallen. Een hele schok maar toch ben ik blij dat ik mocht bevallen om zo goed afscheid van hem te kunnen nemen.
Toen onze zoon een jaar oud was kregen we de wens voor een broertje/zusje maar tot op heden geen positieve test. Wel vaak gedacht dat het eindelijk weer zover was maar helaas...
In april dit jaar voor het eerst naar het ziekenhuis nadat uit de sementest bleek dat er onvoldoende zaadcellen aanwezig waren. Het resultaat is dat we ICSI moeten ondergaan. Als enige mogelijkheid komt het wel hard aan maar ik ben blij dat we in ieder geval weer echte kansen hebben om zwanger te worden. 19 November is het zover. Dan gaat de eerste prik decapeptyl erin, spannend!!!
Dus dit is zo'n beetje mijn verhaal.
Ik denk niet dat ik een heel actief schrijvend lid zal zijn maar ik vind het heel fijn om te mogen lezen hoe jullie met het zwanger worden omgaan. Ik duim voor ons allemaal en hoop dat uiteindelijk onze wens waarheid mag worden!
Shari
