Wat ik niet begrijp is dat toch mensen in je naaste omgeving niet begrijpen wat het psychisch met je doet om te proberen zwanger te worden.
Ik ben eerder 3,5 jaar bezig geweest in de mm om zwanger te worden. Mijn vierde zwangerschp heeft geresulteerd in een schitterende dochter van nu alweer 2. Maar dan komt de wens voor een 2e: zou het ons nog een keer gegund zijn?
zetten we weer alles op alles?
Is et verstandig ivf?
Al die vragen zet je dan samen met je partner op een rij, dan kom je tot het besluit we gaan ervoor!
Dan hoor je een wachtlijst van een half jaar, poeh valt dat even tegen!!
Maar daar kom je ook nog wel doorheen.
Schouders eronder, sporten, afvallen, sparen enzovoorts.
Gisteren kreefg ik telefoon van mijn moeder, haar stiefdochter (sinds anderhalf jaar) had een nieuwtje: Zwanger. Net 5 weken en pas 2 maand aan het proberen. Ik had het hier moeilijk mee en wilde dit even op mijn gemak vverwerken. Vandaag bespreek je dat met je moeder en dan krijg je gewoon te horen, hoewel ivf zwaar is waar ik door moet, ik heb natuurlijk al wel 1 dochter.
Snappen mensen dan echt niet wat dit proces geestelijk met je doet?
Of ben ik nu oneerlijk omdat ik inderdaad al 1 gezonde dochter heb?
Ik weet dat het voor alle dames op dit forum die nog geen kindjes hebben mijn verhaal misschien pijnlijk is, sorry daarvoor.
Maar het valt me erg zwaar dat mensen zoals je moeder niet begrijpen wat het emotioneel met je doet en dat maakt me zo boos en verdrietig!!
Liefs Chantal