Hallo Dames,
Ik lees al enkele weken gezellig met jullie mee. Om zelf te schrijven vind ik altijd moeilijk, maar omdat ik toch even wil laten weten hoe het met mij is vergaan plaats ik dit berichtje. Het is niet mijn bedoeling om een "lekker puh" houding aan te nemen, maar ik plaats dit om jullie hoop te geven en te laten weten dat het allemaal echt wel kan met IUI.
Mijn man en ik zijn sinds december 2007 bezig om zwanger te raken. Mijn cyclus was na het stoppen met de pil elke periode rond de 29 dagen dus dat is prima. Omdat het toch niet lukte (zelfs geen miskraam oid) zijn we in april dit jaar naar het ziekenhuis gegaan. Daar kwamen we gelijk in de medische molen terecht. Zaadonderzoek (was prima), rontgenfoto (prima) bloedonderzoek (prima) en samenlevingstesten (3x niet goed). Hierna zijn we doorverwezen naar de fertiliteitspoli.
Daar konden we eind augustus op gesprek. Ik was op dat moment ongesteld dus we konden gelijk voor de volgende week een afspraak maken voor een echo. Op die echo waren aan elke kan follikels te zien, maar nog niet groot genoeg. Twee dagen daarna had ik weer een echo en daarop was te zien dat ze beide goed waren gegroeid. Ik mocht dus zaterdagnacht de pregnyl spuit zetten en maandag voor de IUI.
De IUI zelf was zo gepiept. Thuis nog even op de bank gelegen en daarna wat aan de wandel gegaan. Niet veel later zag ik dat zo ongeveer al het vocht/sperma in mijn onderbroek zat. Ik had al snel een slecht gevoel bij deze poging. En dat bleek twee weken later ook, ik werd gewoon ongesteld. Ik had al zeker een week voor ik ongesteld moest worden buikpijn, dezelfde pijn die ik ook heb als ik ongesteld ben.
De tweede poging. Ik kon op een vrijdag voor de echo, er was 1 follikel van 15 mm. De arts zei dat ik maandag al voor de IUI kon en dus weer op zaterdagnacht de pregnyl mocht spuiten. Tijdens de behandeling ging het weer prima. Eenmaal thuis weer uitgerust op de bank. Nu bleef alles gelukkig binnen. Twee wachtweken waren weer aangebroken. Tegen het eind van de tweede week wordt je toch weer zenuwachtig, maarja ik voelde verder helemaal niets. Totdat ik afgelopen zaterdag weer dezelfde buikpijn kreeg als de vorige keer. Maar nu werd ik 's nachts gewoon zwetend wakker van de pijn. Ook de volgende dagen bleef de pijn komen. Ik had het voor deze poging dus weer opgegeven. Gisteren was de 29e dag van de periode dus ik zat te wachten op bloed, maar er kwam niets. Mijn man en ik spraken af dat als er aan het eind van de middag nog niets was, hij een test zou gaan halen. En zo werd het vijf uur en nog geen bloed te zien. Hij een test gehaald, en je raad het al binnen no-time een kruisje......ZWANGER!! Ik kon het gewoon niet geloven. Het kruisje was overduidelijk maar ik ging toch twijfelen dus mijn man weer snel naar de winkel om een digitale test te halen, die geeft tenminste een tekst. En ja daar kwam ook te staan zwanger!!
Heel erg vreemd dus allemaal, ieders lijf reageert dus anders.
Maar wat ik jullie wil meegeven, houd de moed er in, want dan gaat het zeker lukken.
Ik ben nu dus vier weken en twee dagen zwanger. Al kan ik het nog niet echt bevatten. Ik heb al die tijd een soort muur om mij heen opgebouwd om teleurstelling te voorkomen.
Over drie weken hebben we de eerste echo dus tot die tijd is het hopen dat alles goed blijft gaan.
Hopelijk vatten jullie dit bericht goed op, want het is alleen maar als aanmoediging.
Ik weet niet of ik verder veel zal schrijven, maar lezen zal ik nog wel even blijven doen.
Groetjes
