Daruma

Hoi allemaal! Ik zat zo weer eens weg te zwijmelen op het forum en kwam ineens onderaan dit topic tegen! LEUK! Zou ik mee mogen babbelen???? Wij zijn 2 jaar geleden begonnen met een kinderwens, maar al snel viel deze in duigen,ik bleek ernstige endometriose te hebben...in ziektewet terecht gekomen, en ik mocht alleen via ivf proberen zwanger te worden. We hebben 2 pogingen gehad en allebei zijn mislukt. Omdat ik ziek werd van de hormonen, de endometriose erger werd en iedere menstruatie ondragelijk is, besloten we te stoppen met de behandelingen en ons volledig op adoptie te storten. We hebben zijn momenteel bezig met de raadgesprekken en ben vaak opgelucht de MMM achter ons te hebben gelaten. Soms komt alleen het gevoel omhoog om mss toch nog een poging te wagen...misschien komt dit door angst... hebben anderen die de MMM afgesloten hebben ook weleens dit gevoel? Hoe gaan jullie hier mee om?

@noes: heel veel sterkte meid, ik duim nog steeds voor je! Dikke virtuele knuff @herma: leuk dat je ook bezig bent met adoptie! @sandie: jeetje zeg, wat zal je geschrokken zijn! wat vervelend zeg! Hoop je inderdaad dat je er vanaf bent, heb je er alsnog last van tijdens je zwangerschap. Sterkte!! Hier spannend, ik heb vandaag en dinsdag 2 sollicitatiegesprekken, en moet de 18e naar het ziekenhuis voor een controle... zit nu aan de pil maar heb van die enorm onrustige darmen dus ben doodsbang dat ik dadelijk toch weer aan de overgangshormonen moet. En dan heb ik net een nieuwe baan!??? DAn ben ik eerste weken al wel weer ziek.... pfff ben er echt gestresst over... ik zit al 1,5 jaar ziek thuis en net op de valreep om te horen of je stabiel bent kwamen er 2 superbanen in de buurt... dus ja ik moest wel reageren van mezelf.... maar of dat nou zo slim was :S

Ook hier is getekend!

@vanessa: ik snap heeeel goed wat je bedoelt! We starten in november met de via-bijeenkomsten en volgend jaar voorjaar zullen de gesprekken wel zijn. Soms heb ik ineens wel weer de kriebels en verdriet hoor om een eigen kindje te willen hebben, maar weet je, ik wil niet meer terug willen komen op mn beslissing. Alle ellende van hoop en vrees en pijn en verdriet laten we achter ons! Waarom zelf al die ellende doorstaan als er genoeg kindjes op de wereld zijn die geen pappa en mamma hebben. Wij kunnen ze dat geven, en hoeven zelf geen pijn en ellende meer door. Wat vervelend dat je zo veel last van je endo hebt! Ze zeggen toch dat het minder wordt tijdens zwangerschap (wel pas na 3 mnd maar dat ben je al voorbij)... en borstvoeding zou ook goed er tegen helpen... maar bij jou wil dat niet echt helpen begrijp ik....dat is wel erg vervelend. Sterkte ermee! xxxnouschka

Hoi dames, het is heeeeeeeeeeeeel lang geleden dat ik hier geweest ben, en kan het ook allemaal niet inhalen om te lezen hihhiih Alle dames in de wacht/aan de hormonen: heel veel succes, ik wil jullie even laten weten dat ik superbewondering heb voor jullie krachten en hoop dat het iedereen hier gaat lukken zwanger te worden! Laat mij maar die ene zijn die het niet is gelukt! Aan de zwangere: hopelijk verloopt alles zoals het hoort, en kunnen jullie er een beetje van genieten! Succes met de komende maanden! Verder wil ik jullie even laten weten dat het goed met me gaat, soms nog treurige momenten maar over het algemeen gaat het lekker. Mijn buik is ook grotendeels rustig ondanks ik weer aan mn oude pil zit (JIPPIE hopelijk geen overgangshormonen voor de rest van mn leven). We zijn lekker aan het wachten op adoptiebijeenkomsten, ik heb zelfs gehoord dat je je adoptiekindje ook borstvoeding kan gaan geven !(Nou daar gaan we tegen die tijd zeker ons best voor doen!!!) Dikke kus nouschka ps soms kom ik hier nog wel ff gluren :)

Zojuist gehoord dat er in het regeerakkoord staat dat ze alleen nog de 1e poging gaan vergoeden... jammer dat er in de tijd van de verkiezingen hier mensen ZEKER wisten dat ze er niet aan zouden komen!!! Zo zie je maar weer hoe goed er gelogen kan worden door de partijen. Voor mij heeft het trouwens geen gevolgen want we zijn gestopt na 2 ivf behandelingen. Maar ik vind het erg triest voor mensen die nu dus nog maar 1 behandeling vergoed krijgen!! bron: http://www.kabinetsformatie2010.nl/dsc?c=getobject&s=obj&objectid=127446

Heej Meiden, Nogmaals bedankt! We hebben echt geen verdriet meer! Ik heb een filmpje gemaakt van alle emoties/gevoelens: (hopelijk mag ik dit inderdaad hier plaatsen) Misschien hebben andere dames hier wat steun aan. http://www.youtube.com/watch?v=Fa4Z1JT7VIM Liefs nouschka

Dames, heel erg bedankt voor al die lieve berichtjes, en woorden en steun van de afgelopen maanden! jullie zijn bijna vriendinnen geworden! Geen zorgen over mij, het gaat zo als het gaat in het leven, ik was vanmorgen echt heel erg ziek van de endo en ben dan gewoon opgelucht van de beslissing die we hebben genomen... nooit meer deze pijnen.... heerlijk! Eindelijk kan ik me weer storten op een leven zonder zorgen op dat gebied. We gaan helemaal voor adoptie en heb bij dat gevoel vlinders in mn buik! (gek he?) Misschien toruwens niet zo gek, want dit was eigenlijk al 1,5 jaar ellende... nu wordt het tijd weer de touwtjes in eigen handen te nemen, en verder te gaan met mn leven. Mocht ik over een paar jaar spijt krijgen van de beslissing heb ik iig nog 1 behandeling over, heb ik wat meer rust weer gekregen en kan ik altijd nog het besluit herzien als ik niet gelukkig word van mn keuze. Maar denk dat het allemaal goed gaat komen!!! Ik wens iedereen hier heel veel geluk, gezondheid, en zwangerschappen toe! misschien kom ik nog weleens om het hoekje gluren op het forum om te kijken hoe het met jullie gaat!!!! (was immers redeljk verslaafd geworden aan dit topic :)) Dikke kus en knuff Nouschka

Wat zijn jullie toch allemaal schatten! Dit is echt mn laatste berichtje, maar wilde nog even laten weten dat jullie geweldig zijn! Jullie hebben geen idee hoeveel steun ik vanuit dit forum nu voel! HEEL ERG BEDANKT!!! dikke kus

Lieve Dames! Heel erg bedankt voor jullie lieve en ondersteunende woorden! Ik moet er wel constant van huilen, maar diep van binnen voelt het als de juiste beslissing. De afgelopen 1,5 jaar ben ik nog maar met 1 ding bezig geweest, en dat is ziek zijn en hopen zwanger te worden (oww dat zijn er 2 :)). Uiteindelijk maar 2 kansen gehad dmv ivf (normaal was voor mij niet mogelijk ivm endometriose en ernstig ziek zijn rond ovulatie/menstruatie), maar ik merk dat ik mn lijf en geest sloop. Mijn man heeft al vanaf het begin gezegd dat hij net zo gelukkig zal worden met adoptiekinderen en daar gaan we dan ons ook volledig op storten. Eerst even veel rust in mn hoofd, en proberen mn leven weer op te bouwen na 1,5 jaar stilstaan en wachten. Nogmaals SUPER bedankt, jullie steun heeft me altijd veel goed gedaan, en ik vind het fijn om op deze manier het hier ook af te sluiten. Al had ik dat natuurlijk liever pas gedaan als ik een kleintje had gekregen :) Veel liefs, Nouschka

nee, er is geen hoop meer... ik heb zo veel last van mn endometriose dat er een menstruatie aankomt... mn darmkrampen zijn zo hevig... dat ik voor 1000000% zeker weet dat het niet goed is... helaas ken ik mn lichaam daar echt te goed voor...heb die pijnen al 1,5 jaar....

Lieve dames, Met dit berichtje wil ik afscheid nemen van iedereen op dit forum... Wij stoppen met onze behandelingen omdat ik het lichamelijk niet meer trek... Onze 2e behandeling is vanmorgen mislukt en mijn endometriose is (na een half jaar overgang) weer net zo actief als het was, de darmkrampen zijn bijna ondragelijk, om nog maar niet te spreken over het verdriet. Ik moet mn ogen openen en proberen te gaan accepteren dat het geluk van een eigen beebje niet voor ons is weggelegd... Dat is moeilijk... heel moeilijk en ik schrijf dit dan ook terwijl de tranen over mn wangen rollen... Ik wil via deze weg iedereen veel succes wensen met de IVF-behandelingen, en probeer echt te genieten als je zwanger wordt/bent, want voor sommigen is dit echt een onbereikbare droom.... Veel liefs, Nouschka

Lieve dames, De droom is hier weer uit elkaar gespat... Ik trek het allemaal niet meer, eerst 6 mnd gewacht tot ik weer mocht starten en dan is alles weer precies zoals het toen was... we stoppen... ik kan het nietmeer .... Mn leven moet gewoon weer worden zoals het ooit was, gelukkig, aan het werk... ik kan niet langer mn leven aan me voorbij laten gaan en wachten op iets wat mischien nooit er zal komen... misschien dat ik over een paar jaar nog wel een poging wil proberen, maar ben er voorlopig echt helemaal klaarmee. Het sloopt me, lichamelijk en geestelijk trek ik het ook niet meer... ik schrijf dit met de tranen in mn ogen, want een beebje van mn man en mij zal nooit komen... het is ons niet gegund.... dat vind ik het moeilijkste om te moeten accepteren... Dames die zwanger zijn, ik hoop dat jullie wel kunnen genieten van die roze wolk, wnat het is jullie uiteindelijk wel gelukt! Het doet me pijn om te lezen dat er dan dames zijn die dan niet van dat geluk kunnen genieten... jullie hebben tenminste geluk! Liefs