Mirjan

NS: ook ik heb een cyste (dermoid) op mijn rechter-eierstok. Daar kwamen ze de vorige poging achter toen ik al aan de deca was, dus shock! Na een week overleggen door de artsen en wachten van onze kant...mochten we toch doorgaan. Ze houden dat ding bij mij goed in de gaten, en het is niet veranderd, zelfs niet na de punctie en de (niet doorgezette) zwangerschap. Dus het hoeft geen invloed te hebben. Heel veel succes en sterkte!! Ik heb ook net mijn 2e spuit gezet....spannend hoor!!! Die vloeistof is trouwens toch wel irriterent...herkennen jullie dit: ik heb gister rechts gespoten in mijn buik, nu links, en nu gaat de plek van gister ook weer jeuken als een gek!! Gek he?? ;-)

Ik zit net 'wachten voor icsi behandeling april/mei ' te lezen....ik dácht dat ik net goed had gekeken....not...;-) Als het nu zo al begint......:whistling_girl:

Hallo allemaal, daar ben ik weer, terug van weggeweest. Vandaag begin ik met de deca, dus we gaan weer een spannende tijd tegemoet. Het heeft even geduurd, omdat we, ondanks eerdere berichten toch weer even op de wachtlijst moesten in het AMC, maar nu het zover is, denk ik 'nu al?' Herkenbaar? Omdat de laatste afspraak in februari was, heb ik net toch vene gebeld met het CVV. Gewoon om bevestiging.... Zijn er meer die omstreeks deze tijd starten???

Bedankt voor jullie reacties. Ik blijf inderdaad wel bellen en mailen, je weet nooit. Ik ben er in ieder geval klaar voor, en mijn lijf ook...

Hallo allemaal, na een heftige periode ben ik hier even niet meer geweest, ik kon het even niet opbrengen. Het gaat wel een stuk beter met me, al ben ik nog verdrietig met vlagen. Maar goed, life goes on, en wij gaan op naar de volgende poging! Gister startgesprek gehad, in december hadden ze in het AMC verteld dat ik waarschijnlijk niet meteen na de eerste menstruatie zou kunnen starten, maar de tweede, er was in elk geval geen wachtlijst.... Nou, inmiddels ben ik 2 keer ongesteld geweest...en kregen we gister te horen dat we pas in mei verder kunnen. Ik baal hier erg van. Ik hoorde dat er eigenlijk nog steeds te veel nieuwe mensen aangenomen worden, waardoor de wachttijden zo lang zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik gun echt iedereen z'n kans, ook in het AMC, maar ze hebben een bepaalde capaciteit, en als deze steeds overschreden wordt, lijkt het me dat ze dingen toch anders aan gaan moeten pakken... Maar goed, daar heb ik niets aan...ik zal me er bij neer moeten leggen. Over gaan naar een ander ziekenhuis zal ook weinig zin hebben. Groetjes!!

Sorry voor de late reactie, ik heb contact opgenomen met het ziekenhuis. Ben ook nog naar de huisarts geweest, ik wilde haar mening ook graag. Heb zwaardere pijnstillers gekregen die ik nu om de 3 uur in neem, en dat helpt wel. Ik denk dat ik ook wat verhoging had door de aderontsteking na het infuus. Vandaag gaat het beter, het plassen is niet meer zo enorm pijnlijk. Mijn keel is wel wat opgezet, dus misschien een verkoudheid er bij...misschien zat dat er ook achter. Ik kreeg geen folder, het ging allemaal zo snel dat ik maar weinig informatie heb gekregen. Komt misschien ook door de verschillende afdelingen: het cvv geeft de opdracht en gynaecologie voert het uit. Misschien denkt de een van de ander dat ze goed hebben geinformeerd. Ik ga het nog wel bespreken. Lieve groet, Mirjan

Lieve mensen, omdat er hier helaas ook mensen zijn die een curretage gehad hebben, wil ik toch graag even wat vragen... Afgelopen maandag was mijn curretage onder narcose. Wat een rotdag. Het wakker worden vond ik vreselijk, ik kwam niet meteen goed uit de narcose, dus heb lang op de recovery gelegen. Ik wilde maar 1 ding: naar huis, dekens over mijn hoofd en slapen. Aan het eind van de middag mochten we gelukkig naar huis. De volgende dag bleek dat mijn ader in mijn hand ontstoken was door het infuus. Dat gaat gelukkig nu beter, maar is pijnlijk. Waar ik me meer zorgen over maak: mijn buikpijn. Dinsdag ging het wel, viel me mee, gisteren ben ik met de honden wezen lopen en samen met mijn man boodschappen gedaan, en 's avonds kon ik niet meer rechtop zitten van de buikpijn. Vannacht dreef ik uit mijn bed, alles was doorweekt. Vanmorgen temp: was iets verhoogd, maar geen koorts. Ik voel me rillerig en belabberd. Heeft iemand van jullie ook deze ervaring? Lieve groet, Mirjan

Vannacht begon ik oud bloed te verliezen. Ik heb wel buikpijn, maar niet hevig. Gewoon een menstruatie-achtige pijn. Ik vind dit toch niet fijn, van mij mag het nu wel blijven zitten tot maandag. Ook al krijg ik nu een spontane miskraam, ik word toch wel gecurreteerd vertelde de verpleegkundige....

Lieve meiden, Ik ben blij met jullie reacties. Ik vind het zo moeilijk om te kiezen. Maar eigenlijk wordt de keuze nu voor mij gemaakt, omdat er onverwacht een plekje is op de ok maandag. Ik heb natuurlijk wel een keuze, maar dan wordt het pas ergens in januari of zelfs februari, en dat trek ik echt niet. Ik hoop inderdaad ook die hormonen kwijt te raken. Ik zal blij zijn als ik weer 'gewoon' kan doen, want na al die weken rust ben ik daar wel aan toe. Dat is het nu ook: waar heb ik het voor gedaan? Maar aan de andere kant weet ik zeker dat ik er alles aan gedaan heb wat ik kon. Ik ben er nog niet aan toe om verder veel te lezen hier, maar ik wens jullie wel alle geluk toe, echt bedankt voor de reacties!

Helaas is er geen spontane miskraam op gang gekomen. Gisteren zijn we weer naar het ziekenhuis geweest voor een echo, nu bleek dat het hoogstwaarschijnlijk een tweeling is. Waarschijnlijk is het ene vruchtje eerder afgestorven omdat het niet verder is gegroeid. Hoe nu verder? Ik kon nu kiezen voor de vaginale pillen die een miskraam opwekken, en voor een curretage onder gehele narcose of plaatselijke verdoving. Ik vind de pillen best eng, het schijnt ook niet prettig te zijn en lang niet altijd het 'gewenste' resultaat te geven. Maar omdat een curretage ook nog een tijdje duurt (8 jan. de eerste plek voor plaatselijke verdoving, eind februari narcose-plek), hadden we besloten eerst de pillen te doen en sowieso een afspraak te maken voor curretage. Toen de verpleegster belde om een afspraak te maken, vertelden ze haar dat er aanstaande maandag een plekje op de ok vrij was gekomen. Ik ga dan onder narcose, en we gebruiken de pillen niet. Ik vind het heel lastig, is dit een verstandige keuze? De narcose vind ik ook wel eng, maar wachten tot januari of februari is ook geen optie...dat vind ik emotioneel echt te zwaar. Het gaat redelijk met me, maar ik heb nog steeds hevige huilbuien, ik ben moe...

Allemaal heel erg bedankt voor de lieve reacties. Het doet me heel erg goed. Ook al kennen we elkaar niet, ik voel me wel verbonden.

Wij hebben onze eerste ICSI achter de rug. Wat een heftige periode! Eerst bleek ik tijdens de stimulatie een gezwel (dermoid) aan mijn eierstokken te hebben. Wat een schrik: wel of niet doorgaan? Na een week: toch verder gaan onder strenge controle. Helaas voor de testdag ongesteld. Wel bloed laten testen: zwanger! Ivm hevig bloedverlies spoed-echo: bloedverlies onverklaarbaar, maar wel vruchtje te zien. Week later echo: geen kloppend hartje. Teleurstelling: afwachten Week later weer echo: kloppend hartje!! De kans dat het toch goed gaat is nu groter!! Goed gegroeid, door de volledige rust (?) bloedverlies over. Eindelijk durven we voorzichtig blij te zijn. Veel kwaaltjes: heel misselijk, pijnlijke borsten, moe en de laatste week groeit mijn buik ineens hevig! Dus kom maar op met de volgende echo: ik ben benieuwd hoe het gegroeid is! Gister een grote schok: tijdens de echo bleek het hartje niet meer te kloppen. Waarschijnlijk sinds kort, want het was wel gegroeid. Nu tot dinsdag afwachten op een miskraam, als het er dinsdag nog zit, wordt er besproken hoe nu verder. Ik kan alleen maar huilen. Ik weet dat het goed is, het is niet levensvatbaar. Maar ik ben die achtbaan zo zat...wel, niet, wel, niet... En ik ben bang. Heel bang voor de miskraam. Waarom?? Ik weet het niet. Ik wil het vruchtje niet zien. Of wel? Ik kan het toch niet door de wc spoelen? Maar wat moeten we er dan mee?? Het heeft geleefd, het hartje klopte...waarom is het niet eerder afgebroken, dan...ja wat dan?? Dan was het vast ook niet minder erg.... Voel ik de miskraam aankomen, of gaat het heel snel?? Ik heb wel buikpijn, kramp, steken, maar niet heel hevig. Ik weet het even niet meer zo goed..

Dat je er zin in hebt, klinkt bij mij ook niet vreemd, dat herken ik wel: je kunt nu eindelijk beginnen!! Heel veel succes en sterkte de komende tijd!!

Ik ben nu een week bezig, ik moest na een paar dagen bellen voor een nieuw kratje, ik pies veel denk ik ;). Nu scheelt het natuurlijk ook dat ik (helaas) de hele dag thuis ben, ieder plasje gaat er in! Ze hebben net de volle opgehaald en lege teruggegeven, en er zat een mooi boek bij. Super!

Het is inderdaad fijn dat ze in het weekend bereikbaar zijn, maar niet de hele dag. Zodra de laatste afspraak weg is, gaan zij ook weg (terecht natuurlijk). Dan moet je de EH dus 'lastig' vallen.

Hoofdpijn had ik niet, maar ik werd zo na de 2e dag benauwd (heb astma). Ook dit was geen bijwerking, vertelde men mij, maar ik voelde het toch wel echt! De benauwdheid was vrijwel weg toen ik stopte. Ik gebruikte wel wat meer: 300. Opgeblazen buik had ik ook...

Nee, waarom zou je gaan schelden? Ik ga er altijd van uit dat iedereen die er werkt alles doet wat in zijn/haar mogelijkheid ligt. Ik ben ook nooit boos geworden, maar het is wel erg vervelend als je er in het weekend achter komt dat je verkeerde medicijnen hebt. Via de EH kom je dan een heel eind, maar alle energie die het kost....

Hoi! Welkom hier, en héél veel succes in december! :icon_flower:

Hoi Lampje, fijn toch juist dat jij je verbaast over negatieve ervaringen! Ik heb absoluut geen reden om naar een ander ziekenhuis te gaan, maar vind het ook goed om kritisch te blijven, niet alleen in onderwerp als dit, maar zeker naar hen toe. Met de hoofdarts ben ik erg blij. Verder doe ik ook echt mee aan álle onderzoeken, zeker weten. Dat van die nieuwste invriestechniek wist ik niet, maar da's wel fijn om te horen, top!

Na al het slechte nieuws durf ik bijna niet meer te schrijven hier... Maar wij hebben vandaag goed nieuws gekregen: het hartje klopt. Was het vorige week nog niet te zien, vandaag was het duidelijk. Ook is het goed gegroeid. Omdat de arts nog niet vaker mee heeft gemaakt dat iemand zo hevig vloeide als ik, heb ik wel het advies gekregen om rust te blijven houden. Over 2 weken moet ik terug, dus tot die tijd moet ik me nog zien te vermaken op de bank, maar het is voor een goed doel. Natuurlijk ben ik mij bewust dat het gevaar van een miskraam nog niet geweken is, maar in ieder geval zijn we weer een stapje verder!

O Suus, wat vind ik dit vreselijk voor je!! Potverdorie, ik was ook al bang omdat we niets hoorden...goh meis, wat een klap. Heel, heel veel sterkte. Hele dikke knuffel, Mirjan

Nee, ik weet ook niet hoe het met Suus is. Kijk ook iedere keer even hier of er nieuws is...??

Wat heftig Lelie!! Ik hoop dat je de rust kunt vinden om goed te herstellen. Heel, heel veel sterkte!! Fijn dat je ons laat weten hoe het is gegaan. Als het je lukt, hou je ons dan op de hoogte? Leef wel met je mee! @ Diane, wat spannend. Bloedverlies hoeft op zich dus niet veel te zeggen, maar ik kan me voorstellen dat je toch emotioneel eronder bent. Ik weet nog de zondag dat ik bloed begon te verliezen. Ik kon gewoon niet meer ophouden! En een paar dagen later het bericht dat ik toch zwanger ben...dan wordt je even heen en weer geslingerd. Laten we hopen dat het goed zit, ik duim voor je!! Zelf ben ik héél zenuwachtig. Morgen de 3e echo. Dan moeten we echt een hartje zien....laat het asjeblieft kloppen!!! Vanmorgen moeders-voor-moeders gehad, hun test schoot naar de 2 strepen, 'nou, dat kan niet missen', zei ze. Dat geeft dan wel weer hoop! Ik ben heel benieuwd...

Wat een nare berichten vanmorgen... Miki, wat verdrietig! Heel veel sterkte... Krista, wat een teleurstelling. Ik hoop dat het nu vanzelf weggaat, en je die operatie niet hoeft te ondergaan. Ook heel veel sterkte! Ik vind het moeilijk in dit soort situaties iets te zeggen...het lijkt dan allemaal zo cliché. Maar toch, ook al ken ik jullie verder niet, het raakt me wel heel erg, ik denk aan jullie!