Hoi allemaal,
Ik heb me hier aangemeld omdat ik de behoefte heb allen te bemoedigen die (inmiddels) bezig zijn of binnenkort gaan starten met IUI.
Ikzelf ben met dit alles begonnen nadat mijn man en ik niet zomaar zwanger werden van een 2e kindje. Onze eerste zoon was inmiddels 6 jaar maar door verschillende omstandigheden lukte het maar niet om snel weer zwanger te worden. Gesprekken, onderzoeken enz. volgden en toen de vraag of we IUI wilden proberen.
Het leek me allemaal erg ingewikkeld en hebben even nagedacht of we dit wel wilden. We hadden tenslotte een zoon en voelden ons sowieso al heel gezegend. Maar goed, de wens bleef en we besloten het toch te proberen.
Ik moest wel het één en ander overwinnen.
Vond ik een uitstrijkje al eng, dat was niks vergeleken bij de kijkoperatie, het doorspuiten van de eileiders, de hormoonbehandelingen, de constante echo's en de behandelingen.
Eén ding is zeker; je moet al je géne opzij zetten om dit te doen.
De bedoeling was dat we 4 pogingen zouden krijgen. De eerste was in december 2008, die mislukte, de 2e was in februari dit jaar, die mislukte ook en de teleurstelling sloeg toe. Na een voorlichtingsavond in maart dit jaar waarin de prognoses werden geschetst van gelukte pogingen in Nederland zonk ons de moed behoorlijk in de schoenen. Maar goed, een week later was de 3e poging aan de beurt.
En begin april, het was niet te geloven, bleek ik zwanger te zijn. Hoe gelukkig kan een mens zijn?! Een heerlijke zwangerschap volgde, weinig klachten, heel fit, tot 4 weken van te voren door kunnen werken en op 3 december jl. ben ik bevallen van een geweldige zoon! Het was wel een zware bevalling maar het was allemaal zeer zeker de moeite waard. Dus lieve mensen, geef de moed niet op, zet door! Het is zwaar en de vooruitzichten zijn niet altijd rooskleurig maar leef bij de dag. Ook voor jullie kan het net zo goed lukken.
Met mijn ervaring hoop ik anderen moed te geven!
Liefs van Ann
