Wat ontzettend herkenbaar dit onderwerp!!
In oktober zijn wij voor IVF gegaan. Bij mij is PCO vastgesteld ( al jaren geleden) en mijn vriend z'n zaadkwaliteit is minder. Wel hebben we een zoon van 5 jaar ontstaan uit puur geluk, nu blijkt...
Ook wij hebben de hele rambam al gehad: Clomid/ IUI.
De eerste poging werd gestart met 150u Puregon. Tja je raadt het al: overstimulatie. Maar liefst 27 eitjes wilden het levenlicht zien. De poging werd gestaakt. Dezelfde week werd ik al ongesteld.
Eind december mochten we op voor de tweede poging ( verzekeringstechnisch poging 1 nog steeds). Nu met 75u Puregon. 7 Januari 2010 had ik de echo en nu bleek er 1 overheersend eitje te zijn van 27 mm. Het voelde alsof de grond onder m'n voeten werd weggeslagen!! Je voelt je zo ontzettend moedeloos.
Deze poging kregen we alsnog een escape IUI. Maar helaas zonder resultaat.
Vorige week heb ik in het zkh weer een uitgangsecho gehad. We mogen starten met poging 3 voor de 1ste IVF..
De hoogte van de Puregon wordt nog later bepaald. Afgelopen vrijdag ben ik al wel begonnen met het prikken decapeptyl. Wanneer m'n menstruatie op gang komt mag ik bellen voor een uitgangsecho. En gaan we "echt starten".
Ondertussen voelt het alsof de halve wereld om ons heen zwanger raakt en wij sneu aan de zijlijn staan te kijken...
Echter we geven de moed niet op!!
3x is scheepsrecht.. toch?!?
