Hallo,
ik ben hartstikke nieuw op deze site. Moet nog een beetje kijken hoe alles gaat. Maar mijn aandacht werd gelijk getrokken naar het onderwerp eiceldonatie. Na 8 jaar alles doorlopen te hebben wat er maar is op fertiliteitgebied ( hormoonbehandeling, iui, ivf) is het enige resultaat dat ze er nu achter zijn dat mijn eitjes van zeer slechte kwaliteit zijn. Na de laatste ivf-behandeling in september 2007 na lang wikken en wegen ingegaan op het aanbod van mijn zus. Zij wilde graag haar eitjes doneren. In het voorjaar van 2009 zijn we het hele traject doorgelopen, in september waren mijn man en ik de trotse en zeer gelukkige " eigenaars" van 4 embryo's. Eentje is in september teruggeplaatst en tot mijn grote geluk was ik zwanger. Na 7 weken zwanger te mogen zijn geweest kreeg ik een miskraam. Heel heftig, en weer een andere soort van verdriet die ik nog niet kende. Afgelopen dinsdag is in het UMC utrecht 1 van de 3 cryo-embryo's teruggeplaatst. Ik bevind me nu ergens tussen hoop en vrees. De vreselijke twee weken wachten zijn begonnen. Uit ervaring weet ik dat de eerste week nog door te komen is. De tweede is zwaar. Een soort van haat-liefde verhouding met naar de toilet gaan en op elk gevoeltje in je lijf letten............
Wat ik sterk ervaren heb rondom de eiceldonatie dat ik me zorgen heb gemaakt om niets. Ze voelen alsof ze van mezelf zijn. Het klinkt raar maar het feit dat ze van mijn zus komen doet er niet toe. Dankbaar ben ik haar wel, zal ik ook altijd blijven, maar het zijn onze embryo's en ik hoop van harte dat er hopelijk 1 van besluit om mij mama en mijn man papa te maken.
Karin
