mdauwe

Hey meiden, Ook ik wil graag aanschuiven. Na en MK in september zijn er de 19e 2 cryo's terug geplaatst. Dus ik mag 1 december testen. Moet zeggen dat het deze keer wel een stuk relaxter gaat zonder al die extra hormonen. Maar de spanning begint nu toch te komen, en ik moet nog een week volhouden. Heb me even een paar dagen ziek gemeld om het wat rustiger aan te doen, de eerste 3 keer als een kip zonder kop door gegaan dus wie weet helpt het nu. Nou laten we hopen dat de december maand voor iedereen met positief nieuws komt. Kerstman ik ben heeeeelllllll lief geweest dit jaar :laugh: Liefs Merit

nou meiden, Word langzamerhand echt gek..... Ben nu zo'n 1.5 week verder en vloei bijna niet meer al ruim een week bruin bloed verlies en de test geeft nog steeds zwanger aan. Echt om gek van te worden. Heb totaal geen krampjes gehad en al met al 1.5 dag rood bloed verlies gehad en toen zakte het al weer af. Begin langzaam toch weer wat hoop te krijgen al is het heel erg eng. Donderdag weer een afspraak in het zh voor een echo. Zo spannend durf er haast niet naar toe. Aan de ene kant wil je zekerheid en aan de andere kant ben ik bang voor de uitslag. Maar goed we wachten gewoon weer rustig af. Het is wel onwijs fijn om jullie reacties te lezen, geeft de burger weer wat moed Liefs Merit

Hey Wens, thnx voor je reactie, al deze berichten doen me in ieder geval zeer goed, achteraf had ik gewoon al eerder moeten deelneme aan het forum maar dacht dat ik het makkelijk alleen kon doen. Zie dat jij moet testen over 2 dagen, spannend hoor, hoe voel je je? ik ga duimen voor je Liefs Merit

Hey Daniella, Ja ik heb 15 dagen utrogestan gebruikt, alleen heb ik dit zonder huls ingebracht, zit net te denken of ik het dan wel diep genoeg heb ingebracht, in het ziekenhuis zeggen ze dat het niet uitmaakt of je ze met de vinger inbrengt of met de huls. Moet er maar niet te veel bij nadenken denk ik Jij ook veel geluk met je cryo's, 6 stuks is niet verkeerd, laat je er steeds 2 terug plaatsen of 1? Liefs Merit

Hey Nico, Het is toch wel bijzonder om te zien hoeveel vrouwen hiermee te maken hebben en hoe weinig steun je dan krijgt van artsen e.d. (tenminste dat is mijn ervaring.) Terwijl de klap keer op keer hard aan komt en je er zelf maar weer bovenop moet komen. Wij hebben wat dat betreft gewoon een zeer zwaar jaar achter de rug 3 icsi's waarvan de laatste dan word afgesloten met een mk is misschien iets te veel van het goede geweest. Weet ook nog niet wanneer we met de cryo's gaan starten, aan de ene kant zo snel mogelijk want ik wil resultaat alleen voor mijn lichaam is het miss. verstandiger om nog even te wachten. Eerst maar een de komende dagen door komen. En wat je zegt de onzekerheid , het wachten tot er duidelijkheid is dat is het ergste wat er is. Ik hoop echt dat jullie 3e poging een succes word, dat hoop ik eigenlijk voor iedereen die daar mee bezig is, want dit ondergaan dat wens je eigenlijk niemand toe. En wat de voorbereiding betreft denk ik dat je weinig kan doen dan alleen zorgen dat je zelf goed in je vel zit e.d. Liefs Merit

Hai Silvie, Bedankt voor je reactie, het scheelt altijd om van lotgenoten wat te horen, Zie dat je zelf ook al een boel hebt mee gemaakt op dit gebied, hoe hou je het vol? Het is een harde wereld waarin ik vaak het gevoel hebt dat je er alleen voor staat omdat de omgeving vrolijk door leeft. Het is zeker fijn dat we nog 4 kansen in de vriezer hebben en de hoop is ook nog niet weg. Het is alleen erg hard als je in nog geen 24 uur van super blij naar intens verdrietig gaat. Dat maakt het ook het moeilijkst. Zal wel even zijn tijd nodig hebben. We hebben zowel pregnyl als utrogestan gebruikt de pregnyl alleen als opwekker van de cycles en de utrogestan na de punctie en dan 15 dagen lang. Maar mocht niet baten zullen we maar zeggen. Nogmaals bedankt voor je reactie en jij ook sterkte met jou verwerking. Liefs Merit

Hoi, Ik ben reeds een paar maanden lid van dit forum alleen nog nooit iets geplaatst. Daarom zal ik me eerst even voorstellen, ik ben Merit, 31 jaar en zit sinds ruim een jaar in de malle molen die ICSI heet. Mijn man en ik hebben net de 3e poging achter de rug en dat is ook meteen de rede dat ik er nu wel behoefte aan heb om zelf eens wat te schrijven hier. De 1e 2 pogingen gingen goed tot en met de terugplaatsing, maar helaas wilde ze niet innestellen. vervolgens maar even een paar maanden rustig aangedaan voordat we voor de 3e poging op gingen. In September was het dan zover, ik zat weer vol energie en we zagen het weer helemaal zitten. Na een zeer zware punctie (23 eitjes) kregen we het mooie nieuws dat er in totaal 6 embrio's goed genoeg waren, hiervan hebben we er 4 laten invriezen en 2 laten terug plaatsen. Hier zijn we dolblij mee want het is de eerste keer dat we gebruik kunnen maken van de vriezer. Na de terugplaatsing begon de helse 2 weken wachten, al snel kreeg ik last van misselijkheid, vermoeidheid en veel plassen. Daarbij werden mijn hormoon buien erger en erger ( arme echtgenoot .) Afgelope vrijdag moest ik testen en omdat ik het mooi vond dat mijn man erbij was heb ik donderdag avond getest. En Yessss er stond echt zwanger in het schermpje, dolblij waren we, we hebben gelachen en gehuild en konden het eigenlijk niet geloven. Snel de naaste fam en vrienden ingelicht en iedereen was super blij voor ons. Er wel natuurlijk bij vermeld dat het nog erg pril is en er nog van alles kan gebeuren. Nou en dat gebeurde ook, Vrijdag avond was het al raak, het begon met donder bloed verlies en dacht nog, dat komt vast door de innesteling. Zaterdag toch maar even gebeld met de kliniek en ze zeiden dat ik moest blijven testen en als het erger werd moest ik weer bellen, Zaterdag avond was het al helder rood bloed dus zondag maar weer gebeld. Ik moest vervolgens gister morgen weer contact opnemen als ik nog steeds vloeide want dan zou er een echo ingepland worden. Gister dus maar weer gebeld want het vloeien was niet minder geworden en de test zegt nog steeds zwanger, kon meteen in de middag langs komen en dat hebben we dan ook maar gedaan. Daar werd verteld dat ze op de echo nog niet veel zouden kunnen zien maar voor de zekerheid gingen we hem toch maar doen. Volgens de arts was het baarmoederslijmvlies veel te dun en we moesten er inderdaad maar van uit gaan dat het af zou gaan komen. BAMMMM dat was de genade klap, maar we weten nu wel wat meer. Ik moet blijven testen en maandag belt ze me om te kijken hoe het gaat. Inmiddels ben ik er ook achter dat de streepjes op de test met de dag lichter word dus dat lijkt me duidelijk. Nu is het afwachten tot de test echt zegt dat ik niet meer zwanger ben. Maandag belt de arts weer om te kijken hoe het gaat, maar zoals ik me nu voel weet ik eigenlijk wel zeker dat het klaar is. Het aller zwaarst is het feit dat ik weet dat ik zwanger ben geweest en dat we er maar zo kort van hebben mogen genieten. Een niet geslaagde ICSI is makkelijker dat weet ik nu. Ik weet dat niemand wat voor me kan doen en dat niemand mijn pijn en verdriet kan wegnemen. Daarbij zullen er ook genoeg mensen denken van "zolang ben je niet zwanger geweest of als je niet beter had geweten had je het niet eens gemerkt" alleen mijn gevoel en mijn pijn zegt echt wat anders. Toch is het dan fijn om hier even mijn ei kwijt te kunnen, ook al weet ik dat ook jullie niets voor me kunnen beteken dan alleen een luisterend oor, of een lezend oog Groetjes Merit