Hoi Manouk,
Nou fijn dat je er weer bent. Velen waren zich inderdaad aan het afvragen waar je nu gebleven was.
Wat een toestanden had je, zeg. En inderdaad, als zoiets zich aandient zeg je niet: nee ik kan niet helpen.
Even over je huilbui. Dat is herkenbaar. Ik heb eigenlijk ook pas deze week de terugslag gekregen van de drie mislukte pogingen. Ik dacht steeds: niet janken, dat heeft geen zin, maar gewoon doorgaan. Ja, dat houd je even vol, maar niet heel lang. Volgens mij is het ook heel goed dat je zolang een huilbui hebt gehad, dan ontlaad je een hoop vastgehouden spanning en verdriet. Als je daarmee blijft lopen is dat ook niet bevorderlijk, he. Misschien zul je ook snel minder moe zijn, doordat je al dat verdriet hebt kunnen laten gaan even. Ben je leeg en kun je weer opladen, zeg maar.
En wat betreft eiceldonatie. Onze gyn heeft dit als voorstel gedaan, maar meer omdat hij niet weet wat hij met me aan moet. Anyway, wij hebben hier toch over nagedacht en heel snel kwamen wij tot de conclusie dat dat voor ons geen optie is. Raar, dat ik het misschien zeg, maar ik heb het gevoel dat ik dan draagmoeder ben van iemand anders hoewel mijn man dan wel de helft heeft bijgedragen. Bovendien is het ...tja.....gevoel alsof mijn man vreemd gaat....ja, heel raar misschien dat ik het zo voel, hoor. Uiteindelijk is het natuurlijk voor iedereen anders en voelt het voor jullie ook heel anders, en dan is het misschien best een goede optie omdat adoptie op onze leeftijd nauwelijks haalbaar is en bij eiceldonatie iig een van de twee lovers biologische ouder is.
@sen72, follikels kunnen ook nadat je gestopt bent met menopur doorgroeien, je hebt tenslotte dat hormoon nog in je bloed. En follikel die klein is kan misschien wel veel oestrogenen afgeven en wat kan betekenen dat het wel een heel goed en rijp eitje bevat. Althans dat is hoe mijn gyn het heeft uitgelegd.
Grtjs, Reetsj