Mo_Nique

@ Wish Had me voorgenomen er niet meer lid te worden van fora of i.d., maar heb toch gewoon die behoefte hierover te lezen en te delen. Dit forum kwam gelijk goed over op me, dus toch maar lid geworden. Sta je toch niet alleen. Heb net aan t opperhoofd van de overblijf waar ik help verteld dat we al zijn begonnen, omdat ik volgende week door de fm niet op tijd kan komen. En wie weet hoe de afspraken erna lopen. Ze deed erg geinteresseerd maar stelde de meest domme vragen. Was eigenlijk wel grappig. In ieder geval wordt het opgevangen door anderen als ik niet kan.

Spannend! Nog nergens last van? Ik heb nu 2 keer deca geprikt en behoorlijke hoofdpijn en duizelingen. Vanavond de eerste Puregon zetten.

Rustig aan Kimmie! Luister naar je lichaam!!!

hoi Caroline Ach overal wat he! Ik heb hier in Lievensberg een fijne gyn, maar moet 1 april voor fm bij eentje die ik niet mag. Ach als hij zijn werk maar doet. R'dam is wat omslachtig met die lokaties, maar ja voor het goede doel dan maar he! Mijn man vindt het wel wat verwarrend. Ziet er een beetje tegenop dat hij met de eitjes naar EMC moet. "En waar moet ik dan aftappen en waar plaatsen ze terug?". Ach ach dat komt goed, denk ik dan. Als je t niet weet gewoon vragen toch. Maar jij moet nu no geen maandje wachten om te beginnen? Is je man nu beter? Wij hadden dit jaar ff in 6 weken tijd 3 operaties. Ik voor die cysten op 29 januari, mijn man voor een liesbreuk op 26 feb en mijn zoon voor de botcysten op 5 maart. Ik heb afgelopen 2 jaar alleen maar lopen zorgen voor iedereen hier. Dat was de reden voor de pauze bij ons. Groetjes Monique

Hoi Tadine Zolang het nog kan ben je niet te oud en liefde is leeftijdsloos. Ik kan niet voor jullie beslissen, maar zou het toch zeker proberen. Anders krijg je later spijt dat je die kans niet hebt genomen. Niet geprobeerd is altijd mis he! Wij hebben medio 2009 de stekker eruit getrokken omdat mijn zoon, uit een eerder huwelijk, mogelijk botkanker had. Ik kon niet denken aan een nieuw kindje met de kans mijn zoon weg te moeten brengen. Toch hebben we de draad opgepakt toen het goedaardig bleek te zijn, want het verlangen kriebelde nog steeds enorm. We zijn deze week begonnen met onze 1e ICSI poging. Sterkte Monique

Hoi Caroline, O wat toevallig en herkenbaar! Ik loop inderdaad in Maasstad/EMC. Er zijn kennissen die me België of Tilburg adviseerde, omdat ze het een gedoe vinden in R'dam met twee lokaties of te afstandelijk personeel. Maar ik kom zelf uit R'dam en vind het wel wat hebben als ons kindje in R'dam wordt verwekt. Daarnaast worden we er super geholpen tot noch toe, dus ik vond het goed. Ik lees dat je een galblaasoperatie hebt gehad. Die heb ik in 1999 gehad. Erg fijne operatie, maar niet heus. Maar leuk een lotgenootje in de buurt te hebben. Groetjes Monique

@Wish Tis altijd moeilijk als iemand in je omgeving zwanger is. Waarom zij wel en jullie niet? Nog erger vind ik als ze gaan lopen klagen over kwaaltjes of later de slapeloze nachten en babyziektes. Ik gruwel ook van berichten over babymoord, misbruik, mishandelingen of vondelingen. Waarom mogen dit soort mensen zomaar kinderen op de wereld brengen? Het krijgen van miskramen in 2000 en 2002 kostte me de vriendschap (voor zovber hetd an vriendschap was) met de moeders van de babygym van mijn eerste zwangerschap. Zij gingen verder en kregen meer kinderen en wisten niet wat ze met mij aanmoesten. Ik paste niet meer in hun clubje. Mijn man vindt het moeilijk als mensen beginnen dat we al een kind hebben. IK heb een kind inderdaad, maar mijn man kreeg ineens een zoon van 5½ jaar en heeft nog nooit een zwangerschap en babytijd, peutertijd e.d. meegemaakt. En hoewel hij en mijn zoon als vader en zoon door het leven gaan, zou hij het toch graag zelf eens van A tot Z mee willen maken. Begrip is soms ver te zoeken bij mensen. Al heb je het zelf niet meegmaakt, dan kun je je toch wel inleven hoe het met voelen voor de ander. Kennelijk niet! Een vriendin van staat op punt van bevallen. Ze is na een tweede IUI zwanger geraakt. Ik gun het haar enorm en toch zal het kraambezoek weer moeilijk zijn.

Goedemorgen @Shanna Ik heb je verhaal zo'n beetje gelezen en wil je heel veel sterkte wensen. Ook dit proces zal moielijk zijn. Neem er vooral de tijd voor en raak elkaar niet uit het oog. Nogmaals sterkte. @Vonnie Wat een vreselijk blunder van het ziekenhuis. Wat zonde van alle moeite, spanningen en hormonale vliegers die je nu dus voor niks hebt gehad. Wel netjes dat ze hun fout gelijk toegeven en je je poging niet kwijt bent. Maar dat is een schrale troost op de wonde. Ik hoop dat je het snel een plekje kunt geven en veel moed voor de volgende poging. @Maris Ik zie dat jij ook 1 april de 1e fm hebt. Ik ben de 23ste 's avonds begonnen met de deca en had 's nachts enorm last van duizelingen en hoofdpijn. Die duizelingen zijn een stuk minder geworden, maar de hoofdpijn is er nog. Vanavond de eerste Puregon zetten. Kijken wat dat brengt.

Ik heb afgelopen 3 jaar 3 kijkoperaties gehad waarvan twee keer cystes weghalen. De eerste keer in 2007 werd meteen gekeken of de eileiders doorgankelijk waren en werd er ook endometriose bij de baarmoeder e.d. weg gehaald. Omdat de arts per ongeluk een buikader doorsneed verloor ik veel bloed, had ik een grotere wond en moest ik een nachtje blijven. De wond ging erna ontsteken waar ik 3 weken zoet mee was. Afgelopen januari zijn er weer cystes weg gehaald. Weer werd alles nagekeken (APK'tje noemen we dat hier) en alles ging nu goed. Ben 's avonds vanuit het ziekenhuis zelfs naar huis gelopen, omdat de auto stukw as en ik niet wou wachten op een vriend om em te halen. Woon gelukkig niet ver van het ziekenhuis. De eerste 2 dagen paracetemol gebruikt en vooral erg moe. Na een week ben ik weer alles gaan doen. De pijn in de schouders van het koolzuurgas en de vermoeidheid door de narcose vind ik zelf het vervelendst

Hartelijk dank voor jullie snelle en lieve woorden op mijn verhaal. Internet is een fijn medium voor dit soort dingen. Niet iedereen in mijn omgeving begrijpt dat ik na 10 jaar nog steeds de wens naar een tweede kindje heb en daar voor wil gaan. Dat zijn vooral mensen die zelf zo 123 hun kindjes eruit floepten. Tis ook een beslissing van niet alleen ik, maar wij. Mijn man is jonger en heeft geen eigen kinderen. Daarnaast beginnen mensen, zoals bv. mijn ouders, nu ook mijn leeftijd en het leeftijdsverschil te bekritiseren. Erg jammer maar ik heb daar toch lak aan. Er is niks goed of slecht zolang je er maar bent voor je kinderen en ze liefde geeft. En dat is iets waar je nooit te oud voor bent. Het is geweldig dat er mogelijkheden zijn om toch zwanger te raken. Als ik dit niet zou proberen, zou ik er eeuwig spijt van hebben en ik wil niet later denken "Had ik maar.....". Niet geschoten blijft altijd mis!

Hoi Pippe laat je niet te veel lijden door negatieve verhalen. Je met maar zo denken. De belevingswereld is bij iedereen anders en slechte verhalen gaan sneller de ronde dan positieve verhalen. Dus laat de moed vooral niet zakken. Sterkte Monique

Hallo, Ik ben Monique en als nieuweling zal ik me even voorstellen hier. In oktober 1998 werd na een spontane zwangerschap mijn zoon Jeroen geboren via een spoedkeizersnede. De bevalling was een doffe ellende en ook de maanden erna veel tegenslag gehad. Ik heb toen een mailinglist opgericht jaren die GeenRozeWolk heette. Dat was een mailinglist en website omtrent alles wat maar fout kon gaan of tegenviel rondom het krijgen en hebben van een baby. Dit lotgenotencontact deed mij en veel anderen veel goed. Daarnaast deed ik vrijwilligerswerk voor een stichting op het gebied van PMS/PPD/PPP. April 2000 spontaan zwanger, maar na 13 weken miskraam en curettage Juni 2002 één IUI poging gehad zonder succes. Juli 2002 spontaan zwanger, maar met 11 weken weer een miskraam en curettage. Een maand later kwam ik in een echtscheiding terecht. Weg droom en ik ben toen ook met GeenRozeWolk gestopt, want dat was te confronterden geworden. Sinds 1 april 2004 proberen ik zwanger te raken van mijn huidige man. Medio 2006 na ons huwelijk in de medische molen gestapt. Januari 2007 werden er endometriose/cysten weggehaald. Begin 2008 een maagverkleining gehad. Eind 2008 hadden we groen licht, maar mochten op het laatst moment niet starten i.v.m. medicijngebruik. Dat was erg frustrerend. In 2009 hebben we het traject stil moeten leggen door omstandigheden. Door een kapotte koelkast konden we ook nog eens de medicijnen weg gooien. 31 mei brak mijn zoon zijn bovenbeen door botcysten en was er sprake van kans op botkanker. Toen hebben we de stekker eruit getrokken en alle papieren weg gegooid. We konden niet denken aan een nieuw kind met de kans een ander kind weg te moeten brengen. Gelukkig was het goedaardig en na ruim 3 maanden 24/7 zorg voor mijn zoon die 10 weken vanaf zijn middel met twee benen in het gips lag, konden we weer vooruit denken. De wens was er nog en in oktober 2009 gingen we terug naar de ivf kliniek, waar de testen grotendeels opnieuw begonnen. Januari 2010 moesten er weer endometriosecysten weg gehaald worden. Op de controle een maad later was alles goed en we mochten weer terug naar het Maasstad ziekenhuis. 22 maart kregen we groen licht voor ICSI, maar alles moet wel snel gaan gebeuren. Er zit al weer een nieuwe cyste en ze kunnen niet bijven opereren. Ik heb namelijk al 5 buikoperaties in ruim 11 jaar tijd gehad. Een dag later begon mijn menstruatie al en kregen we meteen toestemming de 1e ICSI poging te starten. Na ruim 3 jaar sukkelen gaat het ineens heel snel. Omdat ik niet met iedereen hierover wil of kan praten, ben ik blij dat er internet is. Groetjes Monique

Bedankt voor het warme welkom. Ik laat het allemaal maar over me heen komen. meer dat ondergaan kun je toch niet en stressen maakt het er niet beter op. De eerste prik gisteren viel mee. Moest 2 jaar geleden ook prikken en dat waren dezelfde soort spuiten. Dus dat viel alvast mee, maar heb sinds vannacht enorme hoofdpijn en draaierig. Een goede vriendin en buurvrouw heeft 6 keer ivf gehad jaren terug en kwam net ff langs. Wel handig maar ook een beetje moeilijk omdat zij geen kinderen heeft gekregen en ik er al eentje heb. @Kimmie Fijn dat de punktie meeviel. Ik vroeg destijds aan de ivf arts of het erg zo erg was vanwege de vele horrorverhalen. Zij zei dat al ze dagelijks tussen pijn krijsende vrouwen zou moeten zitten ze ander werk zou zoeken. "Goed ontspannen" zei ze als advies. Suc6 met wachten.

Hallo allemaal Ik ben nieuw hier en gisteren begonnen met de eerste ICSI poging. In oktober 1998 na spontane zwangerschap is mijn zoon Jeroen geboren via een spoedkeizersnede. De bevalling was een doffe ellende en ook de maanden erna veel medische tegenslag gehad. In 2000 spontaan zwanger maar na 13 weken een miskraam en gecuretteerd. Daarna na 2 jaar nog niet zwanger en 1 IUI poging gehad. Zonder succes. Een maand later spontaan zwanger. Helaas weer een miskraam en curettage met 11 weken. Een maand later kwam ik in een echtscheiding terecht. Weg droom. April 2004 begonnen zwanger te raken. Januari 2007 endometriosecysten eierstok verwijderd. Begin 2008 een maagverkleining gehad. Vanwege omstandigheden in 2009 het traject gestopt, maar einde vorig jaar draad weer opgepakt. Januari 2010 weer endometriosecysten eierstok weg gehaald. Afgelopen maandag naar de gynaecoloog in Maasstad geweest en er bleek alweer een nieuwe cyste te zitten. Vanwege die cyste hebben we een soort spoed gekregen voor de behandeling. Er is al gesproken een volgende keer eierstokken te verwijderen, omdat ik al 5 buikoperaties heb gehad en ze de cystes niet weg kunnen blijven halen. Gisteren begon mijn menstruatie en ik mocht gelijk beginnen. Na ruim 3 jaar jaren doorsukkelen in het medische traject is het ineens in een stroomversnelling gegaan. Heftig ineens. Succes voor iedereen die in een poging zit of eraan gaat beginnen. Monique