Okki

hoi Wish, dat is leuk, kunnen we beetje kijken bij elkaar hoe het gaat... Jij ook met medicijnen? Wij krijgen 1 embryootje terug geplaatst. Doen ook mee aan een onderzoek van het AMC, genaamd Inez. Richt zich op kijken bij welke behandeling er de meeste (minste) tweelingen voorkomen. Vandaar dat wij dus in principe elke keer een (1) embryo krijgen teruggeplaatst. Als je meedoet met het onderzoek wordt je gelood voor een bepaalde behandeling. Vandaar dat wij niet eerst IUI hebben doorgaan, ook al was er bij ons geen aanwijsbare reden voor het niet zwanger worden. Ik ben blij dat we niet eerst zes IUI's hebben moeten doen. Zijn er nu uiteindelijk, na de eerste IVF achtergekomen dat ik (mijn eicelletje) niet sluit na het eerste zaadje. Daardoor alleen maar rare embryo's met teveel sets chromosomen. Onmogelijk om daarvan gezond zwanger te worden. Dus ondanks dat we door de uitloting wel direct de zwaarste behandeling hadden, ben ik er achteraf toch echt blij om. Scheelt ons een hoop tijd en verdriet. Ok, wish, waar zitten jullie, qua ziekenhuis?

Wij beginnen in mei met een procedure voor het terugplaatsen van een cryo. Zo eind mei, misschien eerste dagen juni de tp. Dus ik hoor ook op dit prachtige bankje, reserveer maar vast een plekje. Trouwens effe wat anders: zie al vanaf begin van mijn bezoek op het forum en dan met name het wachtbankjes verhaal een heel mooi houten bankje in de zon voor een muur met allemaal klimop voor ogen. Maf he? Instantly had ik daar beelden bij, ons wachtbankje. Mag ergens rond 18/19 mei beginnen met de progestan te slikken, benieuwd naar. Reageer zelf altijd nogal fors op decapeptyl. Maar heb begrepen dat dit plaatselijk de boel plat legt ipv in je hoofd. Klinkt al beter... Voelt vast ook beter. Merken er trouwens wel meer meiden dat ze hormonaal nog niet weer helemaal in balans zijn? Ik schiet nog met regelmaat even van links naar rechts. Somber uit het niets, jankerig nog steeds. Voelt af en toe als chemisch 'in de war', soms denk ik ook: t is allemaal ook niet niks wat je meemaakt. Kan daardoor ook nog wel soms wat instabiel zijn en dat mag ook gewoon. (moet ik vooral niet vergeten...) Ondanks dat ik het op zich goed kan plaatsen dat onze poging in april niet gelukt is, is dat rationeel... En emotioneel is het soms gewoon nog even een ander verhaal. Maaaaaarrrrrr, alles neemt niet weg dat ik vol positiviteit plaats neem op het bankje... Alvast. Gewoon weer... Omdat je dat gewoon doet... Tranen in je ogen, glimlach om je mond. Toch meiden? Ik ga voor een mooie zomer... Juni lijkt mij een prachtige maand voor allerlei frummels om op kamers te gaan...;-) Ok, ik ga iedereen in de gaten houden, groetjes Evy Groetjes Evy

Hmmm... Morgen testen in het ziekenhuis, maar ik weet het al... Frummel is helaas niet blijven zitten in mijn buik, knetterongesteld geworden. Geklungel met die gekke mutsenbollen, fijn als je ongesteld bent...Not! Gek genoeg voelde ik een paar dagen geleden al dat het niet goed was, maar je voelt zoveel! Dus je eigen oergevoel schat je dan niet op waarde. Nu kan ik er naar kijken en zeggen dat ik het goed heb gevoeld. Weet ik het voor de volgende keer. (en dan is het allemaal vast weer anders) Voor nu heeft frummel dus niet gekozen zijn tanden in me te zetten. Zit er zo dubbel in: aan de ene kant realiseer ik me zo goed dat dit (gelukkig) de natuur is die selecteert wat sterk genoeg is om te groeien tot een gezond mensenkind. Dus rationeel kan ik hem plaatsen, zelfs een vaag gevoel van blij hebben. Maar emotioneel, is even een ander verhaal. Ik weet niet hoe het bij jullie zit meiden, maar ik kan ergens niet 'half' voor gaan. Een frummel in mijn buik? Ik ga er voor, 100 procent! En ervoor gaan wil zeggen dat je denkt en droomt en nog meer droomt en denkt... En eens gaat kijken wanneer je uitgerekend zou zijn, als... En dan ineens is het zaterdagavond, vlak voor een avond met veel vrienden. Je voelt je eigenlijk heel goed, vol vertrouwen. Beetje onbestemd gevoel dat iets niet goed is,maar dat duw je weg in het rijtje rare steken in je buik, ineens ongesteld gevoel, wat tot nu toe ook allemaal niet was wat het leek. En ineens zie je een verkleuring... Manlief reageert op kreet vanaf het toilet. Twee paar verschrikte ogen kijken elkaar aan. De bel gaat... Vanaf dan is het veel vrienden over de vloer. We besluiten niks te zeggen aangezien er officieel nog niks aan de hand is, het is een beetje bruin. Avond overleefd, veel vragen hoe het nou gaat... Glimlachend geantwoord dat het heel spannend is... Zondagochtend was er niks, even kort de hoop dat het inderdaad niks is... Zou het? Lekker de hele dag tegen manlief aan in bed gelegen. Niet veel gezegd, warm bij elkaar lekker Prisonbreak kijken. En dan ineens zondagavond, back with a vengeance, zet het door... Dikke vette zwarte kras door je ervoor gaan, dikke streep door je droompjes met frummel. En dan kan ik het nog zo mooi rationeel benaderen: dit doet toch echt zeer... Morgen van het ziekenhuis horen wat wij al weten... en dan weer je lurven kladden en weet ik veel wat bij elkaar graaien en weer kijken hoe je er weer voor kunt gaan. Want dat doe je, bij elke keer dat dingen niet gaan zoals je dacht of hoopte. Een mens is af en toe net kauwgom, je kan het rekken en doen, het gaat niet stuk of verteert niet. Je blijft gewoon staan, tranen op je wangen maar je staat er weer. Samen maar toch ook zoveel allebei alleen. Eerst maar eens horen morgen of we vriesfrummels hebben... Hoop het.

Ik ben helaas ook ongesteld geworden. Eerst zaterdag een heeeel klein beetje bruin, zondagochtend niks. En vanaf de middag is het echt begonnen. Woensdag nog wel testen in het ziekenhuis maar ik voel dat het niet goed is. Horen we wel of en zoja hoeveel er van de 9 overgebleven embryo's goed genoeg waren om in te vriezen... Ik 'mag' dus rood in het lijstje... :sad1:

Hoi Rene, Je vroeg of er nog meer paaseitjes-houders zijn toch? Wij zijn inmiddels de trotse toejuichers van een mooie frummel, die sinds 6 april aan het kijken of ie het leuk vindt in mijn buik... Punctie gehad op 3 april, 6 april dus de terugplaatsing... Ok, eerlijkheid gebiedt: het was derde paasdag, maar toch: de deling was echt wel volop Pasen... Ik vind je verhaal over jou en je vrouw zo herkenbaar... Effe zo mekaar niet kunnen vinden laat staan snappen. Terwijl je elkaar juist nu even zo nodig hebt. Heb wel eens tegen mijn lief gezegd: hou maar gewoon even een beetje meer van me... Allebei piekspanning, en nog eens man en vrouw, mooie voedingsbodem voor onnodige en onmogelijke misverstanden. Spannend is het he? Wij mogen 21 april, woensdag, bloed prikken in het ziekenhuis, word je tussen 2 en half vijf gebeld met de uitslag...Pffff echt te spannend! Hoop voor jullie dat het snel maandag is en dat jullie goed nieuws hebben! Groet Evy

Weet iemand hoe het nou zit met het verschil van waarden in je bloed testen en een thuistest? Zoeken toch naar hetzelfde hormoon? Wij (ik, hihi) mogen 21 april s'ochtends bloed geven en dan 's middags tussen 14 en 16.30 uur wordt je gebeld met de uitslag. Ik zit te denken.. Om nou toch nog enigszins vorm te kunnen geven aan mijn droom (ik alleen testen, uitslag zien, met een te blij hoofd naar je lief lopen en elkaar vreselijk vast houden, zo blij zo blij - ik weet het: erg geromantiseerd, maar het zit het er al zoooo lang die wens) dacht ik: als ik nou een dag voor de bloedtest een test doe thuis, die zou dan toch ook redelijk goed moeten lukken? Zie het zoooo niet zitten om vanuit ziekenhuis te horen of je zwanger bent ja dan nee. Voelt alsof er al zoveel is "afgepakt". Wil dit zo graag bij ons houden... Weet iemand dit of is dit herkenbaar? Groetjes Evy

Hoi Laika, geen idee of ik nou op de goeie manier reageer (snap nog niet helemaal hoe het werkt...) maar wij doen de behandelingen in het AMC. Waar jij? Groet Evy

He hoi, Wat een mooie term, psychische cyclus. Helaas hier ook telkens het geval dat als je er nou eens wel op zat te wachten... het niet kwam. Vijf dagen te laat, volgende keer nog maar eens vijf dagen te laat... En normaal gesproken echt een spot-on precieze cyclus...Echt, je psyche regelt zoveel meer dan je denkt... Succes!

Mag ik ook op/in het lijstje? Dinsdag 6 april 2010 terugplaatsing gehad, 21 april testen... Ik weet niet wie de lijst bij houdt? Dank vast! Groet Evy

Hoi allemaal, Was al voortvarend aan de slag gegaan en had al een berichtje geplaatst zonder me voor te stellen, das nie netjes he...;-) Zal me even netjes voorstellen, wel zo aardig. Mijn naam is Evy, ik ben 36 jaar oud en woon in Amsterdam. Sinds een aantal jaar proberen lief en ik een frummel van ons beiden te maken, tot nu toe zonder succes. Na een heel gedoe zijn wij nov 2009 gestart met onze eerste IVF poging. Helaas geen terugplaatsing, alles voor niets na een hele heftige maand. Ik en de hormonen waren geen vrienden zeg maar, vind het echt niet misstaan als wapen in een nucleaire oorlog... Nu in maart begonnen met onze eerste ICSI, hormoongewijs echt een stuk beter te doen..(lief vond dit niet altijd, hihi ik toch minder last dit keer...) En dan nu met goed resultaat: 11 eicellen, 10 embryo's, waarvan een 7cellige (kwaliteit 2 heet dat geloof ik) dinsdag 6 april is teruggeplaatst. Heerlijk idee een frummel in je buik, hoop zo dat ie het leuk vind in mijn buik... Welkom is ie! Woensdag 21 april bloedprikken en dan kijken of frummel besloten heeft zijn tanden in me te zetten...;-) Spannend! Ok,tot later! Evy

Was een eigen discussie gestart, maar kreeg de goeie tip mijn lichtje hier even op te steken. Dus, even copy-paste, mijn overpeinzingen nog een keertje... Zo he... Goeie term:wachtbankje. Ik zal me even voorstellen, mijn naam is Evy, 36 jaar oud en ik zit ehm... op het wachtbankje sinds afgelopen dinsdag, 6 april. Toen hebben we de terugplaatsing gehad van onze eerste ICSI poging. Dit na een helemaal mislukte IVF daarvoor, waar het helaas niet eens tot een terugplaatsing is gekomen. (auw...) Nu dus nog een dag of 11 voordat ik bloed mag gaan prikken en we dan 's middags horen of het gelukt is... Poeh he, zou Tommie van Sesamstraat vroeger hebben gezegd, maar wat is dit spannend... Eerste dagen na de terugplaatsing was ik echt erg relaxed, had echt het gevoel: nu is het uit mijn handen. Ik hou me rustig en nu kijken of frummel het leuk vindt in mijn buik. Welkom is ie! Maar nu, aantal daagjes voorbij en nog meer aantal daagjes nog te wachten, slaan de twijfels toe: na het hormonengeweld voelde ik de hele tijd van alles in mijn buik, krampjes, steekjes, eierstokken die zich zelfs na de tp nog even lieten gelden, dat werk een beetje. En nu is het even stil... Borsten opnieuw (nog steeds?) gevoelig, soms weet je niet meer wat al was en wat nieuw is. Je bent zo gefocusd op je lijf, je zou er in een andere situatie ziek van worden...;-) In gedachten telkens een hand op je buik, gesprekje in de auto met frummel in mijn buik... Hardop, met tranen over mijn wangen, hem/haar verteld hoe welkom het is en hoe blij we nu al zijn met het eerste begin van leven... Gewoon op de A9, tussen Haarlem en Amsterdam, frummel en ik, in 'gesprek'. Onderdruk de neiging om al te gaan voortesten over weekje ofzo... Ga niet lopen knoeien voor bloedtest ziekenhuis, veel te bang dat het daar alsnog anders is... Voor nu (toch ineens een heel verhaal geworden) wens ik iedereen een fijne zondag... Evy

Zo he... Goeie term:wachtbankje. Ik zal me even voorstellen, mijn naam is Evy, 36 jaar oud en ik zit ehm... op het wachtbankje sinds afgelopen dinsdag, 6 april. Toen hebben we de terugplaatsing gehad van onze eerste ICSI poging. Dit na een helemaal mislukte IVF daarvoor, waar het helaas niet eens tot een terugplaatsing is gekomen. (auw...) Nu dus nog een dag of 11 voordat ik bloed mag gaan prikken en we dan 's middags horen of het gelukt is... Poeh he, zou Tommie van Sesamstraat vroeger hebben gezegd, maar wat is dit spannend... Eerste dagen na de terugplaatsing was ik echt erg relaxed, had echt het gevoel: nu is het uit mijn handen. Ik hou me rustig en nu kijken of frummel het leuk vindt in mijn buik. Welkom is ie! Maar nu, aantal daagjes voorbij en nog meer aantal daagjes nog te wachten, slaan de twijfels toe: na het hormonengeweld voelde ik de hele tijd van alles in mijn buik, krampjes, steekjes, eierstokken die zich zelfs na de tp nog even lieten gelden, dat werk een beetje. En nu is het even stil... Borsten opnieuw (nog steeds?) gevoelig, soms weet je niet meer wat al was en wat nieuw is. Je bent zo gefocusd op je lijf, je zou er in een andere situatie ziek van worden...;-) In gedachten telkens een hand op je buik, gesprekje in de auto met frummel in mijn buik... Hardop, met tranen over mijn wangen, hem/haar verteld hoe welkom het is en hoe blij we nu al zijn met het eerste begin van leven... Gewoon op de A9, tussen Haarlem en Amsterdam, frummel en ik, in 'gesprek'. Onderdruk de neiging om al te gaan voortesten over weekje ofzo... Ga niet lopen knoeien voor bloedtest ziekenhuis, veel te bang dat het daar alsnog anders is... Voor nu (toch ineens een heel verhaal geworden) wens ik iedereen een fijne zondag... Evy