Hallo meiden!
Mag ik met jullie meeschrijven? Loop natuurlijk we een aantal pagina's achter maar heb wel een klein beetje bijgelezen.. Reden dat ik me ze laat meld is dat ik nogal een medische historie heb ( zoals jullie volgens mij allemaal) maar dat ik het tot nu toe nog steeds niet aangedurfd heb om echt actief te gaan schrijven..
Ons verhaal ( lijkt toch of ik een beetje auditie moet doen ;) gestopt in januari 2009 met de pil, gelijk zwanger maar een miskraam met acht weken. De volgende keer weer vrij snel zwanger eindigde ook weer in een miskraam. Na de derde keer zwanger en een miskraam hebben we bloedonderzoek laten doen, hieruit bleek dat ik een gebalanceerde translocatie heb ( stukje van mijn chromosomen zitten omgedraaid) dit verklaarde de relatief vroege miskramen. Op de wachtlijst gezet voor IVF met PGD ( embryoselectie) in Maastricht, dit duurde ruim negen maanden, in de tussentijd bleven we het proberen en toch weer twee miskramen. De ivf sloeg niet aan, voor translocatie moet je minimaal 10 eicellen hebben, ik kwam na twee stimulaties met maximale dosering niet verder dan 7... Na nog twee natuurlijke miskramen ( advies van de gynaecoloog probeer t maar gewoon) was het op.. Op dit punt hebben we besloten verder te gaan met eiceldonatie. Omdat wij geen bekende in onze omgeving hebben die we dit wilde vragen en de wachtlijst in Nederland heel lang is zijn we in augustus 2010 naar Barcelona vertrokken voor een ECD. De eerste poging leek gelijk raak, maar eindigde in een kritieke buiten baarmoederlijke met een gesprongen eileider, de volgende poging was niet raak, de derde wel maar ook deze eindigde in een miskraam. Na nog 1 x opgeladen te hebben besloten we een voor ons laatste poging te wagen in april van dit jaar, met een cryo. Er lijkt veel tijd tussen de tp te zitten maar we moeten natuurlijk iedere keer naar Spanje en het is niet heel goedkoop... Deze laatste poging heb ik ook prednison, vitamine d en omega gebruikt, ik weet niet of het geholpen heeft maar ik vermoed van wel, geen miskraam dit keer! Er zijn er twee teruggeplaatst waarvan in eerste instantie er twee waren blijven zitten, maar er 1 overleefd heeft, onze droom komt dus toch nog uit!!
ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het nog steeds niet kan geloven, hoe onwerkelijk, ik merk toch wel dat ik een muur om mezelf heen gebouwd heb de afgelopen jaren.. De eerste aankopen zijn gedaan en ik voel ons meisje dagelijks bewegen, dat geeft wel iets meer rust. Ik zou willen dat ik meer kon genieten, maar het blijft spannend, wat een zeur eigenlijk als ik het zo opschrijf :)
nou nog even wat meer over mezelf, ik woon in het oosten van het land, ben 33 jaar en werk in de veterinaire branche
vragen? Roep maar: ik hoop dat ik hier mee mag schrijven!
