Hallo dames (en mogelijke heren)
Ik zal me eerst maar even voorstellen, wel zo netjes!
Ik ben Melanie en ben nog 34 jaar. Al heel lang een kinderwens en sinds 2006 op mijn verjaardag gestopt met de pil. En er gebeurde maar niets. Op een gegeven moment naar de huisarts, wat onderzoekjes en doorgestuurd naar de gyn. Daar was het snel duidelijk, we kwamen in aanmerking voor icsi. Eigenlijk wilde we heel dat traject niet starten, maar zonder was de kans nihil dat er spontaan een zwangerschap zou optreden. Na een periode van bezinning toch gestart in maart 2008. Maar na een paar dagen puregon spuiten bleek ik al overgestimuleerd. Ze telde alleen de grootste an dat waren er al meer dan 30. We moesten stoppen. Ik schrok er toch wel van! Ik had in deze periode haast niemand verteld waar we mee bezig waren en kon ook mijn verhaal bij niemand kwijt. Dit wilde ik zo niet meer!
Weer besloten om even pauze te nemen en in aug 09 starten we weer met frisse moed met het verschil dat nu bijna iedereen ervan af wist en ik tijdens deze poging echt iedereen vertelde wat ik voelde en wat er gebeurde. Ik vond het prettig en had niet het gevoel er alleen voor te staan. Geen overstimulatie, kan ook haast niet met de laagste dosis, maar toch ben je daar weer bang voor.
Eind aug was de tp en het wachten begon! Op mijn verjaardag bloedgeprikt en ik heb toen het mooiste verjaardagskado ooit gehad. Ik was zwanger! Begin mei is mijn zoontje (3weken te vroeg) geboren!
En nu is er de wens voor de tweede! Op 20 aug is ons 1ste gesprek weer. We hebben nog 1 emmy in de vriezer liggen, dus daar zullen we wel mee starten denk ik. Spannend weer.
Het is toch een lang verhaal geworden, maar dan weet je al een beetje wat er bij mij is gebeurd.
Groetjes Melanie
