mama f

Hallo dames, Ik heb een poosje rondgekeken op dit forum. Interessant hoor. Ik zie goede en minder goede berichten. Vooral veel mensen die met elkaar meeleven. Ik heb een vraagje. Ik ben 34,5 jaar en heb een dochter van 7 uit een eerder huwelijk (was wel een prematuurtje). Daarvoor heb ik ook al een dochter gehad, die bij de geboorte is overleden (ook te vroeg geboren). Beide keren ben ik op natuurlijk wijze na één keer proberen zwanger geworden. Nu heb ik een nieuwe man en die heeft ook al een dochter. Zij is nu 5, en de moeder is destijds ook in één keer zwanger geworden. Samen hebben we dus twee mooie meisjes. Op zich een heel gelukkig (samengesteld) gezinnetje zijn we dus. Nu knaagt er toch nog een behoorlijke kinderwens bij mij, dus toch maar weer aan het proberen gegaan. Na 2 jaar is er echter er nog niets gebeurd. We hebben alle tests gedaan in het ziekenhuis, maar er kan geen oorzaak gevonden worden. Onbegrepen primaire infertiliteit noemen ze dat (omdat we nog nooit van elkaar zwanger zijn geweest). We mogen door voor IUI, of meedoen aan een onderzoek waarin we eventueel ook mee mogen doen met IVF als je voor die testgroep wordt ingedeeld. Ik twijfel heel erg of we het moeten doen... We hebben al twee fijne kinderen. Dus we zijn al behoorlijk gezegend en mogen écht heel blij zijn met wat we hebben. En bovendien ook nog behoorlijke lastige, emotioneel beladen zwangerschappen achter de rug. En het klinkt allemaal zo onnatuurlijk... alsof ik het niet zou moeten/mogen willen. Of dat het mij niet gegund zou zijn of iets van die strekking.... Herkent iemand dit gevoel en deze twijfels? Hoe gaan jullie daarmee om? Liefs Mama F

Hallo dames, Ik heb een poosje rondgekeken op dit forum. Interessant hoor. Ik zie goede en minder goede berichten. Vooral veel mensen die met elkaar meeleven. Ik heb een vraagje. Ik ben 34,5 jaar en heb een dochter van 7 uit een eerder huwelijk (was wel een prematuurtje). Daarvoor heb ik ook al een dochter gehad, die bij de geboorte is overleden (ook te vroeg geboren). Beide keren ben ik op natuurlijk wijze na één keer proberen zwanger geworden. Nu heb ik een nieuwe man en die heeft ook al een dochter. Zij is nu 5, en de moeder is destijds ook in één keer zwanger geworden. Samen hebben we dus twee mooie meisjes. Op zich een heel gelukkig (samengesteld) gezinnetje zijn we dus. Nu knaagt er toch nog een behoorlijke kinderwens bij mij, dus toch maar weer aan het proberen gegaan. Na 2 jaar is er echter er nog niets gebeurd. We hebben alle tests gedaan in het ziekenhuis, maar er kan geen oorzaak gevonden worden. Onbegrepen primaire infertiliteit noemen ze dat (omdat we nog nooit van elkaar zwanger zijn geweest). We mogen door voor IUI, of meedoen aan een onderzoek waarin we eventueel ook mee mogen doen met IVF als je voor die testgroep wordt ingedeeld. Ik twijfel heel erg of we het moeten doen... We hebben al twee fijne kinderen. Dus we zijn al behoorlijk gezegend en mogen écht heel blij zijn met wat we hebben. En bovendien ook nog behoorlijke lastige, emotioneel beladen zwangerschappen achter de rug. En het klinkt allemaal zo onnatuurlijk... alsof ik het niet zou moeten/mogen willen. Of dat het mij niet gegund zou zijn of iets van die strekking.... Herkent iemand dit gevoel en deze twijfels? Hoe gaan jullie daarmee om? Liefs Mama F