Hey Maris,
We hebben idd al wat onderzoeken achter de rug en telkens weer die hoop hè, die hoop dat je geen IVF hoeft te doen, dat je net zoals 'normale' mensen 'gewoon' zwanger kunt raken.
Mijn man is door een uroloog onderzocht en gebleken is toen dat hij een ontsteking bij de prostaat en verkalking van de prostaat had. De uroloog was wat onze kinderwens betreft heel positief en adviseerde ons om het IVF gebeuren nog maar even met drie maanden uit te stellen en af te wachten wat de medicijnen zouden doen bij mijn man. Dus we waren ontzettend happy, na een aantal dagen nadat het nieuws van de uroloog wat beter tot mij doordrong was ik zoooo positief dat ik eigenlijk het hele IVF gedoe al in de prullenbak gooide en dacht van "zie je wel, het komt wel goed met ons, we hoeven geen IVF te doen". Maar die blijdschap heeft een week geduurd, want een week na het bezoek aan de uroloog hadden we weer een gesprek met de gyn en die heeft ons verteld dat wij
"absoluut niet moesten denken dat het zaad van mijn man dusdanig zou verbeteren dat er geen IVF aan te pas hoefde te komen". Oh wat voelde ik me toen K.......T, van heel happy, naar ineens boembats richting een zwart gat.
We hebben toch besloten om het drie maanden uit te stellen, toch weer die hoop.
Drie maanden later moest mijn man weer voor zaadonderzoek naar het ZH en er was een hele kleine verbetering te zien, maar toch nog steeds zeer weinig en slecht zaad, dus toch IVF of eigenlijk ICSI. Op 14 feb dit jaar kregen we van dit van de gyn te horen, leuk, op Valentijnsdag.
En nu zijn we al weer mei, en eindelijk eindelijk zal het gebeuren, de punctie. Morgen nog even voor een echo en dan afwachten hoe het staat met de follikels.
Bianca: ik heb het niet echt meegekregen, maar mijn man (die de 'administratie' moest bijhouden van de gyn) zei dat er een stuk of tien waren, van 10, 14, 16 en 18. Ik zal morgen beter opletten.