Hallo.
ik ben Marjan en ben 32 jaar.
ben getrouwd en we hebben een zoon van ruim 8 jaar.
de zwangerschap van onze zoon liep erg voorspoedig, was na 9 maanden proberen zwanger, en een perfecte zwangerschap gehad, hij werd 17 dagen te laat geboren en was 2500 gram en 45 cm dus een kleintje.
na de bevalling kreeg ik erge last van mijn bekken en stond heel erg scheef, de artsen zeiden dat ik de eerste 2 jaar niet weer zwanger mocht worden anders zou ik in een rolstoel terecht komen.
dus na bijna 2 jaar zijn we gestopt met de pil, dat was in april 2004.
na 14 maanden werd ik eindelijk zwanger, helaas een miskraam na 6 weken.
toen duurde het 9 maanden voordat ik weer zwanger was en een paar dagen na de positieve test was het weer mis, 4 maanden later weer zwanger en na 8,5 weken weer een miskraam, na een chromosomen onderzoek bleek er niets te vinden wat de miskramen veroorzaakte, gewoon pech zeiden de artsen.
toen we na ruim een jaar nog niet zwanger waren zijn we naar het zkh gegaan voor onderzoeken, ik bleek een vroege eisprong te hebben, rond 8-9 dagen in de cyclus, en met mijn man was ook alles goed, meer dan ruim voldoende.
toen bleek ik weer zwanger te zijn en toen dat na 7 weken weer misging zeiden de artsen dat het zwanger worden geen probleem was maar het zwanger blijven wel zijn we naar huis gestuurd, probeer het eerst maar zelf, die kansen zijn hoger dan dat wij jullie helpen.
2 weken later kreeg mijn man een hersenbloeding een aneurysma die knapte, dus ja dan staat je hele wereld op zijn kop en denk je even niet over een kindje na.
mijn man herstelde volledig en hield er gelukkig niks aan over, ja soms wat last met geheugen als hij het druk heeft, hij werkt volledig en gebruikt geen medicijnen.
in december vorig jaar zeiden we tegen elkaar, als we weer precies 2 jaar na de laatste miskraam nog niet zwanger zijn gaan we weer terug, dan hebben we het voldoende kansen gegeven.
en in april was het weer zover, nog niet zwanger.
we zijn teruggegaan naar het ziekenhuis en ik zei dat het zwanger worden nu ook een probleem is geworden en dat we graag weer hulp willen.
ik heb begin september mijn baarmoederfoto gehad en mijn man 2 weken geleden de 2de semenanalyse omdat ze zeker willen weten dat dat niet veranderd is na 2 en half jaar.
ondertussen werd ik vanmiddag gebeld door een onderzoeksverpleegkundige over de ines-iui studie of iets dergelijks. dat we in aanmerking komen voor die studie en dat ik daarvoor benaderd was door de arts, maar dat bleek niet het geval omdat we de officiële uitslag nog moeten krijgen over 2 weken dus dat liep een beetje door elkaar heen, nu word ik daarover geïnformeerd door de arts die de uitslag geeft en dan worden we eind oktober teruggebeld dor die mevrouw.
we zijn heel erg blij met onze zoon.
en ik vind het ook heel erg voor de mensen die helemaal geen kinderen hebben of kunnen krijgen.
dat verwijt krijgen wij vaak, je hebt immers een kind wees blij, uiteraard zijn wij daar heel erg blij mee maar mogen dan geen verdriet hebben omdat een tweede niet lukt? al die miskramen zijn ook erg ingrijpend.
wij willen nog heel graag een tweede kindje en hebben dit er graag voor over, lukt het niet dan is het ook zo.
we zijn zoals dat heet onverklaarbaar onvruchtbaar en het geeft ons alleen maar een energiestoot extra omdat we weten dat het kan, het bewijs zit nu op school.
als de artsen nu zeggen je hebt maar 10 % kans dan is het een ander verhaal, maar zolang ze dat niet tegen ons zeggen gaan wij door ( tot een bepaalde hoogte, leeftijd en dergelijke) of als we het niet meer willen of 1 van ons het niet meer aankan want alles gaat niet in de koude kleren zitten.
nou hoop dat ik hier veel ervaringen kan lezen en er van kan leren.
als er nog vragen zijn stel ze gerust:)
groetjes Marjan (77)