Hoi allemaal,
Mijn man en ik zijn al 4 jaar in de vruchtbaarheidsbehandelingen....en gister de 1e terugplaatsing gehad van onze 1e ivf-poging!
Mijn man is 31, ik 26. Op mijn 20e gestopt met de pil, wilde graag jong moeder worden.
Ik heb PCO en de afgelopen jaren zijn gevuld met alle vruchtbaarheidsonderzoeken, een kijkoperatie, temperaturen, ovulatie-inductie met clomid (12 maanden), ovulatie-inductie met puregon-injecties (7 cycli), 6x IUI met puregon en niet te vergeten alle maanden met complicaties, zoals cysten. Dit alles zonder zwangerschap of een teken daarvan.
We zijn begonnen in een streekziekenhuis, maar uiteindelijk bij de IUI overgestapt naar een ziekenhuis in de stad waar ik werk (Zwolle), en maar gelijk naar de fertiliteitskliniek. Ik had het gevoel dat dit een heel lang verhaal ging worden en om het nog een beetje te kunnen combineren met het werk, er voor gekozen de overstap te maken. Achteraf een goede keus, want anders waren we er nu alsnog gekomen.
In maart hadden we ons intakegesprek voor IVF en in mei mochten we starten. In april gestart met de verplichte pilronde. Helaas was er bij de 1e poging geen punctie of terugplaatsing, e behandeling werd gestaakt.
Bij aanvang had ik veel eiblaasjes die groeiden, maar aan het eind kakte alles in en had ik er nog maar 3. Het ziekenhuis vond dit te weinig en op hun advies toen geen punctie gedaan. Ik ben er een paar dagen stuk van geweest, want een enkele dag voor de punctie, en na maanden slikken en spuiten (het was inmiddels half juni), had ik graag een keer een KANS gehad.
Omdat er geen punctie had plaatsgevonden, mochten we wel gelijk weer verder gaan voor een volgende ronde. Maar ja...ook dan gaat er weer een tijd over heen. Eerst provera om de ronde af te breken, toen de pil en dan opnieuw het hele spuitverhaal natuurlijk.
Omdat de eitjes bij de vorige ronde waren ingekakt, was het nu de bedoeling de dosering te verhogen van 150 naar 225 eenheden Gonal F. Ze hoopten zo sneller eiblaasjes te hebben van de juiste grootte. Ik was bang voor overstimulatie (helaas al vaker gehad) en dat is uiteindelijk ook gebeurd.
Nadat ze me gecoasted hadden (ik had er nog nooit van gehoord), een spannende week, elke dag echo's en bloedprikken, wel lucrin, maar geen gonal-f, waren de eiblaasjes groot genoeg en waren de hormoonwaarden gezakt. Er kon een punctie plaatsvinden. Toen we dit te horen kregen, hebben we allebei gejankt van blijdschap.
Hoewel ik ooit heb overwogen geen ivf te doen, vanwege angst vd pijn van de punctie, waren we nu dolblij met de punctie die we eindelijk konden doen. Afgelopen dinsdag, 5 aug, was de punctie.
Volgens de arts was het een zware punctie, gezien de overstimulatie en de vele eitjes. Ik heb veel pijn gehad, al kreeg ik naast pijnstilling ook een roesje d.m.v. dormicum. Kortom, de punctie viel me niet mee, maar ook niet tegen. Alle eiblaasjes waren aangeprikt, ook de vele kleintjes (in de hoop geen nieuwe overstimulatie te krijgen). Uiteindelijk vonden ze 13 eicellen in het laboratorium. Dolblij waren we.
De dag van de punctie voelde ik me wonderbaarlijk goed, de dag erna had ik al meer pijn. Donderdag ben ik gaan werken (omdat het de laatste dag voor mn vakantie was en ik nog e.e.a. wilde afronden) en kregen we tussen de middag goed nieuws....heel goed nieuws.
Van de 13 eicellen, waren er 8 bevrucht. Ik ben geen arts, maar vond het een enorm goede score....al wist ik niks over de kwaliteit.
Na jaren van pogingen, vroeg ik me echt af of er met mijn eicellen uberhaupt wel een bevruchting kon zijn, JA dus. Wederom helemaal door het dolle heen. Eindelijk een lichtpuntje in deze zware lange weg, althans zo voel ik het.
Donderdag had ik verder wel meer pijn, maar dacht dat het kwam omdat ik weer was gaan werken en dacht dat het met rust wel over zou gaan.
's avonds zijn we uit eten geweest om te vieren dat er zaterdag een terugplaatsing zou zijn. Echt kunnen genieten van het eten heb ik niet, al was er dan dat goede nieuws. De buikpijn nam enorm toe en ik viel bijna flauw van de pijn. Mijn buik was in korte tijd enorm dik geworden. Mijn temperatuur en gewicht was wel goed, maar vanwege de pijn toch om 20.15uur naar de kliniek gebeld.
Na overleg zijn we naar de spoedeisende hulp gegaan. Bloed, urine en echocontrole. Geen overstimulatie gelukkig. Ze zagen wel dat mijn eierstokken tegen elkaar zaten, i.p.v.links en rechts van de baarmoeder. Vanwege de pijn moest ik in het ziekenhuis blijven. Uiteindelijk werd ik van donderdag op vrijdagnacht naar de zaal gereden, afd. gyneacologie.
Ik kreeg een infuus voor vochttoediening en een spuit in de spier van mn been voor pijnstilling en een roesje omdat ik echt moest rusten.
De volgende dag (vrijdag) was de pijn nog steeds enorm. Op mijn rug liggen ging het best, maar zitten was echt uit den boze. Ik zat dan tegen het plafond van de pijn. Volgens de artsen zou de terugplaatsing zaterdag in principe wel door kunnen gaan. Er kwamen nog een arts lang van de fert.afd. en een verpleegkundige. Ik werd helemaal ontroert dat zij op eigen initiatief langskwamen, belangstelling toonde en vroegen hoe het met me ging.
Ik vond het echt heel naar daar te zijn. Ik had graag samen met mijn man naar de terugplaatsing willen toeleven, maar nu lag ik op een afdeling waar eigenlijk veel onbegrip was voor mijn verdriet. De verpleging daar weet volgens mij niets van onvruchtbaarheid, een kinderwens, vruchtbaarheidsbehandelingen en alles wat daar bij komt kijken.
Al was het hetzelfde ziekenhuis, de verpleging was hard en onbegripvol....totaal anders dan de collegae van de fertiliteitsafdeling. Om een lang verhaal kort te maken: ik voelde me diepongelukkig, werd heel naar behandeld en wilde graag naar huis. Toen de pijn vrijdagavond afnam, vanwege het verdriet en bang zijn de hele nacht niet te kunnen slapen, gevraagd of ik naar huis mocht....maar dat zat er niet in. Ik kreeg weer enorme vegen uit de pan en heb de ogen uit mijn kop gejankt door de hele situatie. Helaas de hele nacht niet geslapen, al kreeg ik een slaaptablet.
De volgende ochtend, zaterdag, heb ik mijn best gedaan bij de arts om naar huis te mogen. Uiteindelijk toestemming gehad.
Mijn man kwam om 10.00uur en samen zijn we naar de fertiliteitskliniek gegaan. Ik was nog steeds enorm zwak en had veel pijn. Ik wilde na de terugplaatsing toch die spuiten met pijnstilling niet meer (want naar mijn idee kan je dan net zo goed geen TP doen, zulk sterk spul is toch niet goed voor een embryo), en met paracetamol, bedrust en een lieve man...zou ik me vast beter voelen dan op die nare afdeling.
Toen we bij de fert.kliniek waren, en in de wachtruimte ging zitten, wees de arts (die me ook vrijdag had bezocht...en me de weken ervoor gezien had met alle echo's) me een heerlijk bed om te wachten tot we aan de beurt waren. Zowel hij als de verpleegkundige kwamen bij ons kijken en kletsen, werden we menselijk behandeld en werd me weer duidelijk dat dit is wat je nodig hebt in zo'n zware tijd.
En toen de terugplaatsing. Al strompelend van de pijn liep ik over de gang en klauterde ik met veel gestuntel in de beugels.
We kregen te horen wat de kwaliteit was van de bevruchte eicellen. We konden ons geluk niet op. Van de 13 eicellen, waren er dus 8 bevrucht. Van de 8 embryo's waren er 4 van goede kwaliteit. Nooit verwacht. En toen kwam er voor ons een verrassing. Er werd ons altijd gezegd dat ze er bij ons 1 gingen terugplaatsen, nu werden het er 2. We werden 'gek' van binnen en waren heel blij, dit hadden we juist altijd gewild. We hebben er niets over gezegd,alleen elkaar dolblij aangekeken. Ik denk dat er geen fout gemaakt is, maar dat er gezien alle complicaties een ander beleid ontstaan is.
Van de 4 goede eicellen werden er dus 2 teruggeplaatst, en 2 in de diepvies.
Op en top gelukkig gingen we naar huis. Ik moet verplichte bedrust houden (mag alleen naar de wc waggelen), heel veel water drinken en steeds de kliniek op de hoogte brengen hoe het gaat met mn klachten. Afgelopen nacht heerlijk geslapen.
Samen hebben we al tig keer het a4'tje doorgenomen (die we gekregen hebben) met de plaatjes van de ontwikkeling van de bevruchte eicellen.
Ws. vanwege de rust, het vele water en de adrenaline van het goede nieuws, het hebben gehad van de terugplaatsing, neemt de pijn wat af.
Ik vind het allemaal heel bijzonder dat ik nu twee embryo's in mn buik heb, iets van ons samen. Ik weet dat dit geen 100 % garantie is voor een zwangerschap, maar heb wel het idee eindelijk een kans te hebben.
Onze familie, en een aantal mensen in onze omgeving, weten van het hele verhaal en de teruplaatsing. Wat we voor onszelf gehouden hebben, is dat ze uiteindelijk 2 embryo's hebben teruggeplaatst. Er is al zoveel met anderen gedeeld, vaak noodzakelijk, dat dit een geheimpje is van ons samen. Voelt wel bijzonder.
Ik hoop de komende weken steun te vinden op dit ivf-forum en zal met jullie meelezen....meehopen.
liefs PURPLE
ps. het is een mega-verhaal geworden, en dat terwijl ik geprobeerd heb, het kort en bondig te houden...niet gelukt dus.
