lizzy

Dank jullie. Inderdaad, het gebaar was en is ''overwhelming'', heb er eerst non stop om moeten huilen. Misschien dat ik toen ook pas besefte hoe diep het gevoel zat en hoe het er nu mocht zijn. Ik hoop zo dat het gaat lukken, zowel voor mezelf als voor haar!:hug:

Hoi Hope, Ik ben pas sinds gisteren lid, dus ben de boel nog een beetje aan het verkennen. Bij forum ECD is een schrijfgroepje begintraject ECD, misschien leuk om daar bij aan te sluiten? Groetjes Lizzy

Wow Elena, wat spannend. Maar ook wel goede hoop denk ik. Wat fijn dat het bij jullie al een keer gelukt is en jullie een mooie tweeling hebben. En dat jij en Annemoon nog vriendinnen zijn gebleven. Bij mij en de donor is er al sprake van een vriendschap, maar het voelt nu al zoveel intenser! Ik vind het heel bijzonder... Mees, jij heel veel succes! Jij bent ook al een eind op weg. Corina, hopelijk is er een donormatch in Geertgen. Vraag me wel af hoe dat gaat. Ik neem nl mijn eigen donor mee en daar wordt niks op ''gematcht''. Het voelt bij mij nog echt als ''in de kinderschoenen'', maar wie weet waar ik over een paar maanden sta! En elke weg begint bij de eerste stap! Groetjes Lizzy

Hoi allemaal, Ik zal me even voorstellen: Ik ben Lizzy, 31 jaar en samenwonend. Sinds mijn kinderwens kwam er een probleem bij: er zit een ernstige erfelijke ziekte in de familie. Ik dus eerst naar de huisarts en doorverwezen naar klinisch geneticus. Na een intake, bloedonderzoek en vele maanden wachten, kwamen ze in Nijmegen tot de conclusie dat er geen prognose is te geven, omdat ze niet weten waar de fout zit. Er is dus ook geen prenataal onderzoek mogelijk. Als ik geen risico wil lopen, is het advies om niet uit mijn eicel een kindje geboren te laten worden. Dat is sowieso natuurlijk al heel verdrietig. Wij hebben dus ook niet geprobeerd ''natuurlijk'' zwanger te worden. En dat is ook wel het rare. Ik lees van zoveel vrouwen die al zolang bezig zijn en wij kúnnen misschien wel zwanger worden, maar kiezen er niet voor. Gek gevoel... De keuzes die je dan nog over hebt zijn eigenlijk allemaal B-keuzes, waar ik nooit over nagedacht zou hebben als ik niet in deze situaties was gekomen: eiceldonatie, adoptie of pleegzorg. Soms wil ik nog wel eens met oogkleppen op denken dat ons kindjes misschien wel niet ernstig ziek zou worden en dat we er gewoon op de natuurlijke weg voor moeten gaan. Dat probeer ik nu achter me te laten. Mijn partner koos in eerste instantie voor adoptie, ik voor eiceldonatie. We hebben ons iig in jan 2010 ingeschreven voor adoptie. Maar hoe meer ik erover te weten kwam, hoe moeilijker ik het vond. De hechting, de leeftijd van mijn partner (nu 37), de kosten, de burocratie, we zijn niet getrouwd, alleen nog special need, weinig landen enz. Toen een goede vriendin mijn een serieus aanbod gaf om haar eicellen te doneren, was ik overdonderd. Toen ze er nog een keer op terugkwam, was ik emotioneel. Dit was een té groot gebaar. Ik kon dit haar lichamelijk niet aandoen. Totdat zij vertelde dat ze het heel jammer zou vinden al ik er vanaf zou zien vanwege haar. Toen ben ik serieus met mijn partner erover gaan praten. Een kindje zelf kunnen dragen, vanaf dag 1 bij je hebben en kunnen laten hechten en liefhebben, toch nog van één ouder de genen dragen: de keuze was toen eigenlijk logisch. En zo gebeurde het dat er een verwijzing kwam naar een fertiliteitsarts, waar wij eind sept 2010 ons eerste (positieve) gesprek hebben gehad. De donor en haar partner gaan binnenkort en we hopen dan het traject van eiceldonatie in te kunnen gaan. We zijn er alle vier klaar voor. Het is spannend, raar en leuk tegelijk! Nooit gedacht om op zo'n forum terecht te komen, maar ik merk dat ik het toch wel fijn vind om verhalen te lezen van mensen die in hetzelfde traject zitten. Dus graag leer ik jullie ook kennen. Groetjes Lizzy

Hoi Hope, Wij gaan ook voor eiceldonatie. We zullen elkaar dan ook nog wel tegenkomen hoop ik. Ben benieuwd hoe het jullie zal vergaan. Veel succes! Groetjes Lizzy

Hoi allemaal, Ik zal me even voorstellen: Ik ben Lizzy, 31 jaar en samenwonend. Sinds mijn kinderwens kwam er een probleem bij: er zit een ernstige erfelijke ziekte in de familie. Ik dus eerst naar de huisarts en doorverwezen naar klinisch geneticus. Na een intake, bloedonderzoek en vele maanden wachten, kwamen ze in Nijmegen tot de conclusie dat er geen prognose is te geven, omdat ze niet weten waar de fout zit. Er is dus ook geen prenataal onderzoek mogelijk. Als ik geen risico wil lopen, is het advies om uit mijn eicel géén kindje geboren te laten worden. Dat is sowieso natuurlijk al heel verdrietig. Wij hebben dus ook niet geprobeerd ''natuurlijk'' zwanger te worden. En dat is ook wel het rare. Ik lees van zoveel vrouwen die al zolang bezig zijn en wij kúnnen misschien wel zwanger worden, maar kiezen er niet voor. Gek gevoel... De keuzes die je dan nog over hebt zijn eigenlijk allemaal B-keuzes, waar ik nooit over nagedacht zou hebben als ik niet in deze situaties was gekomen: eiceldonatie, adoptie of pleegzorg. Soms wil ik nog wel eens met oogkleppen op denken dat ons kindje misschien wel niet ernstig ziek zou worden en dat we er gewoon op de natuurlijke weg voor moeten gaan. Dat probeer ik nu achter me te laten. Mijn partner koos in eerste instantie voor adoptie, ik voor eiceldonatie. We hebben ons iig in jan 2010 ingeschreven voor adoptie. Maar hoe meer ik erover te weten kwam, hoe moeilijker ik het vond. De hechting, de leeftijd van mijn partner (nu 37), de kosten, de burocratie, we zijn niet getrouwd, alleen nog special need, weinig landen enz. Toen een goede vriendin mij een serieus aanbod gaf om haar eicellen te doneren, was ik overdonderd. Toen ze er nog een keer op terugkwam, was ik emotioneel. Dit was een té groot gebaar. Bovendien kon ik dit haar lichamelijk niet aandoen. Totdat zij vertelde dat ze het heel jammer zou vinden al ik er vanaf zou zien vanwege haar. Toen ben ik serieus met mijn partner erover gaan praten. Een kindje zelf kunnen dragen, vanaf dag 1 bij je hebben en kunnen laten hechten en liefhebben, toch nog van één ouder de genen dragen: de keuze was toen eigenlijk logisch. En zo gebeurde het dat er een verwijzing kwam naar een fertiliteitsarts, waar wij eind sept 2010 ons eerste (positieve) gesprek hebben gehad. De donor en haar partner gaan binnenkort en we hopen dan het traject van eiceldonatie in te kunnen gaan. We zijn er alle vier klaar voor. Het is spannend, raar en leuk tegelijk! Nooit gedacht om op zo'n forum terecht te komen, maar ik merk dat ik het toch wel fijn vind om verhalen te lezen van mensen die in hetzelfde traject zitten of het in ieder geval willen begrijpen of willen meeleven. Dus graag leer ik jullie ook kennen. Groetjes Lizzy