luna27

hey Wish, wat ontzettend verdrietig dat ook deze poging mislukt is...het is zo moeilijk en hard. Ik hoop voor jou en je man dat de 5e poging slaagt meid, ik ga voor je duimen!! xxx Luna

Dank je wel kris74!! Ik ben erg blij en geniet ervan, heb dat de afgelopen weken nauwelijks gedaan. En toch blijf ik het afwachten, eerst maar de 12 weken behalen. Pff, helemaal na het lezen van Henne's verhaal...wat een klap zeg... Kris74, ik hoop ook echt voor jou dat eerstvolgende poging slaagt en je zwanger wordt en blijft!! Geld trouwens voor alle dames op de forum!! Dikke knuffell!!!

dank jullie wel lieverds, dikke knuffellllllllll!!!!!!!!!!!!!!

Lieve Henne, ik wist niet wat ik las, dit is echt ongelofelijk. Ik heb echt rillingen over mn lijf lopen. Ik wens jullie heel veel sterkte toe. liefs Luna

Lieve meiden, vandaag moest ik voor een echo, julllie raden het nooit...er klopte een hartje!! Beeb is 13mm, ik ben precies op schema, 7 weken en 5 dagen en de hartslagen waren hartstikke goed! Ik kan het nog nauwelijks geloven!! Ik had dit echt niet verwacht..dit is echt een wonder!! Mn dag kan niet meer stuk! Over 2 weken weer een echo, en nu maar hopen dat alles goed blijft gaan!! veel liefs van een gelukkige luna!

pff wat een ellende heb je meegemaakt zeg, denk je "even" voor een kijkoperatie naar het ziekenhuis te gaan, loopt het gewoon uit de hand. Wat een pech kan je hebben he.. Ik heb altijd heel veel kracht gehad, wist eigenlijk gewoon dat ik toch moeder zou worden, een gevoel die ik sterk voelde. Wist dat het erg moeilijk zou gaan, maar het zou lukken. Maar zoals ik al schreef begin ik voor het eerst echt na te denken of ik dit allemaal wel nog aankan. Ik merk echt aan mn lijf dat het veel te verduren heeft gehad. Door die rot endometriose zit in deze situatie. Het is zo vervelend, kan ook niet echt een pauze houden zonder medicijnen. Mn "verplichte" pauze van afgelopen jaar bestond uit maandelijkse hormoonprikken om kunstmatig in de overgang te blijven om de endometriose zo rustig mogelijk te houden. Dus met allen bijwerkingen van dien ( opvliegers, depressief voelen, stemmingswisselingen, pijn aan gewrichten) probeerde ik mn hoofd boven water te houden. Ik werk ook op een kinderdagverblijf, en ook nog eens op een babygroep. Doe ik al bijna 10 jaar, maar begin me nu echt af te vragen of ik dit nog wel aankan. Het wordt lichamelijk toch wat te zwaar, veel tillen en bukken etc, krijg gewoon last van buikpijn. En tja, zorgen voor baby's terwijl ik denk...waar blijft mijn baby!?! Al deze dingen bij elkaar beginnen me gewoon zwaar te worden. Maar je hebt dus verklevingen? is dat de reden waarom je in de MM zit?

Het is begrijpelijk dat je even rust wil, het is ook niet niks wat je meemaakt...Gelukkig is je baarmoeder schoon en leeg, lees ook wel eens verhalen dat er nog wat achterblijft, en dat alles zo alleen maar lastiger wordt. Mn operaties in 2008 waren dramatisch. Ik had een infectie opgelopen bij mn 1ste ivf, kwam er 2 dagen achter nadat ik mocht testen. Ik had hoge koorts en voelde me doodziek. Bleek dat ik een flinke abces had zitten in mn eierstok. Ik kreeg eerst een kijkoperatie, om de abces op deze manier aan te pakken met antibiotica, kreeg ook een drain. Ik bleef 1 week lang nog koorts houden (lag in totaal bijna 3 weken in ziekenhuis). Na 1 week besloten ze een buikoperatie te doen, en kreeg toen weer een drain. Gelukkig ging het toen beter. Ik liep de risico om mn enigste eierstok kwijt te raken. Wat voelde ik me ellendig toen, negatieve test en ook nog eens doodziek. Heb bakken met antibiotica gehad en het kostte me 1 jaar voordat ik weer mn energie terug had. Daarnaast ook nog 2x een operatie gehad om een endometriosecyste te verwijderen. En toen ik 15 was had ik een dermoid cyste, ( cyste met haar en tanden..behhh..) en mn eierstok moest ook verwijderd wroden. Heb dus een mooie buik vol met littekens, maar ja, alles voor een kind zeg ik dan maar. Alhoewel ik me deze week voor het eerst echt afvroeg, hoeveel kan ik nog hebbben, en hoever wil ik gaan? Moet ik niet misschien het hoofdstuk afsluiten? Kan me voorstellen dat het ergens rust geeft. Maar ja, eerst dit maar afwachten, en ik hou wel hoop voor mn cryo's. Lang verhaal geworden, sorry.. Hoop echt voor je dat je nieuwe cryo terugplaatsing je een geweldige zwangerschap en een mooi gezond kindje oplevert! xxx Luna

lieve wens, Wat "fijn" dat je eind van het jaar al een afsrpaak hebt om het een ander te bespreken. Ik hoop het beste voor je en dat jou droom uitkomt en zoals je schrijft mag blijven. xxx Luna

Hey wish, ik zie dat je een TP hebt gehad, fijn dat het allemaal zo snel kon. Dit gaat het gewoon worden!! Ik duim voor je! en voor alle andere meiden, ik duim ook voor jullie!! xxx Luna

Joske, bedankt voor het delen van je ervaring. Ik lees dat je 3x een miskraam hebt meegemaakt, poeh wat lijkt me dat ongeloofelijk zwaar zeg. Hebben ze geen onderzoeken gedaan waarom het toch een aantal keer gebeurd is? Ik hoop ook op een wonder, maar hou er zeker rekening mee dat het ook afgelopen kan zijn. Als dat zo is, wil ik het ook zo snel mogelijk achter de rug hebben eigenlijk. Ik weet niet of ik wel pillen zou willen gebruiken, zou het liever natuurlijk willen laten gebeuren. Maar ik las ook op een forum dat iemand pas na een hele poos een spontane miskraam kreeg terwijl ze al vroeg wist dat het niet geod zat. Ik heb nog 3 cryo''s en zou die ( mag 2 terugplaatsen) dan zo snel mogelijk willen laten terugplaatsen. Maar ja, eerst nu maar zekerheid hebben. Soms denk ik, waarom willen we alles zo zeker weten? Stel ik kreeg geen bloedtest ( wat ze in sommige ziekenhuizen niet doen), had ik niet geweten wat er aan de hand was, tot mn 1ste echo. Maar ja, dan komt de klap harder aan, alhoewel je je daar toch nooit al teveel op kan voorbereiden. Demidepemie, ik hoop op goed nieuws voor je, donderdag wordt een spannende dag voor ons beide, ik hoop voor ons op het beste! succes nog met wachten.... XXX luna

heey Kris74, lief dat je voor me duimt en dat je me volgt. Ik moet donderdag voor een echo. Ik ben aan de ene kant wel nieuwsgeirig, aan de andere kant wil ik het eigenlijk niet weten. Heb gisteren echt een baaldag gehad, was zo verdrietig om de situatie. Ik las wel op internet ook een aantal succesverhalen, en dat geeft me eerlijk gezegd ook weer wat hoop. Maar ben ook wel realistissch genoeg om te weten dat het ook fout kan aflopen. Die gevoelens maken me eerlijk gezegd GEK. Ik lees dat jij een missed abortion gehad hebt, hoe was je daar achter gekomen? en hoelang heeft het geduurd voordat je je miskraam kreeg? Ik heb nog steeds last van mn borsten, misselijkheid, lust mn avondeten niet, sommige dingen smaken anders. Had jij ook gewoon zwangerschapssymptomen? xxx Luna

demidepemie, jammer dat je nu nog steeds in onzekerheid zit. Donderdag weet je weer wat meer, succes en hou je taai.

wat ben ik blij om deze topic te lezen, zoveel dingen die zijn geschreven zijn zo herkenbaar. Ik zit ook met allerlei kwaaltjes, ergggg moe, voel me ene moment heel vlak andere moment erg emotioneel. Probeer de afgelopen jaren zoveel positief mogelijk te blijven, mn verdriet weg te stoppen, heb ik immers niets aan (dacht ik). Nu merk ik dat ik echt instort, het is gewoon genoeg geweest eigenlijk. Hoeveel kan een mens hebben? Wat je hebt geschreven Gerda is precies hoe ik me voel, zo raar dat je soms met allerlei emoties zit maar niet echt je vinger erop kan leggen. Ik heb weliswaar geen kind, ben zwanger nu maar moet rekening houden met een miskraam. Maar soms denk ik ook, hoe zou het toch zijn als ik echt een kind zou hebben? Al die vreugde en hoop heb ik weggestopt, durf niet meer te fantaseren hoe het is om een kindje te krijgen. Welke wagen zou ik kopen, welke kleur babykamer etc. En hoe zou het zijn als het allemaal mag...Ik ben soms zo bang dat als ik toch ooit moeder word, ik misschien wel doodsbang zou zijn. Beste Gerda, ik hoop dat op het beste voor je! xxx Luna