joma

Lieve Nico, Bedankt voor je berichtje, Ik heb het met tranen in mijn ogen gelezen. Ik vind het heel bijzonder dat iemand die jou niet kent, toch zulke lieve woorden uitspreekt. Helaas omdat je in hetzelfde schuitje zit als ik. Mijn leeftijd is trouwens 30 jaar, ook jong zou je zeggen...Ik weet gewoon niet goed wat ik nog meer kan doen. Ik heb gevochten en al ruim 3 jaar ziekenhuis in en uit. Mn vechtlust heeft me letterlijk uitgeput. Vooral omdat ik echt geprobeerd heb er positief in te staan. Mensen zeggen nogal´kom op positief blijven en niet teveel piekeren´voor jou heel herkenbaar waarschijnlijk. nou het allemaal niks geholpen. Mag ik vragen in welk ziekenhuis jij zit-zat? Ik erasmus in Rotterdam. Ik hoor donderdag of vrijdag hoe nu verder, of het ziekenhuis er nog heil in ziet. Ik hoop dat ze icsi voorstellen en neit meer met een tussenpozen van 3 maanden lucrin. Ik ben daar echt heel depri van geweest. Zat er inmiddels al ruim 1 jaar aan. Ben jij ook bekend met Lucrin en endometriose? Ik heb met mijn partner wel afgesproken dat we naar belgie willen. In dit geval Gasthuisberg Leuven voor een second opinion. Kijken wat bij hun nog de mogelijkheden zijn. Verder geeft het troost, hoe rot dit misschien ook klinkt, maar dat er meer (heel veel meer meiden) zijn die hetzelfde mee maken en ik hoop voor iedereen dat zij dat geluik gaan vinden op wat voor manier dan ook.. veel liefs manon

Ik heb afgelopen zaterdag te horen gekregen dat ik geen terugplaatsing heb. Dit was mijn 3e ivf poging. Er was geen bevruchting. Mijn eerste en 2e poging wel. Ik heb steeds niet al teveel eicellen. eerste keer 6, 2e keer ook zoiets, en nu dus 4 waarvan geen 1 bevrucht. Met het zaad is niks mis. Ik ben afgelopen december geopereerd aan endometriose en daarna ook nog een half jaar in d eovergang gebracht d.m.v. lucrin. Tussen de eerste en de 2e poging ook steeds 3 maanden. Toen besloten om mij te opereren. Dit is grotendeeld geslaagd. 95% van de endometriose is weggehaald. eierstokken en eileiders zijn intact. ook niet aan geopereerd. Ik ben echt ten einde raad en ben letterlijk ziek van verdriet, Dacht echt dat ik deze poging een veel beter kans zou maken. Dat zeiden ze ook in het ziekenhuis en nu dit, het is niet eens een kans te noemen. Wie herkend mijn verhaal en heeft wat opbeurdende woorden want ik weet het ven niet meer. Zou dit met icsi verholpen kunnen worden of niet? Ik hoor het graag, alvast bedankt liefs manon