Meiden,
Wat een verhalen allemaal.. Eat een emoties ook hè om je wens in vervulling te laten gaan. Elke keer weer die hoop, wachten, spanning, verdriet en jezelf weer oprapen om de volgende sessie te starten.. Mag ik even mijn verhaal van de afgelopen jaren doen?
7 jaar geleden wilde ik graag met mijn moeder delen dat wij toe waren aan een kindje. Mijn moeder was toen al 6 jaar ernstig ziek. Hoe hard we ook probeerden, geen zwangerschap. Mijn moeder overleed in 2004. Ze heeft een brief achtergelaten voor mij, met een kadootje voor als ik moeder zal worden.Drie dagen later werd er kanker geconstateerd bij mijn partner. Gelukkig helemaal van genezen! Behandelingen gehad in België (vanwege donor) geen resultaat. Misschien ergens goed voor geweest want mijn relatie ging uit. Twee jaar na mijn moeder overleed mijn vader. Beide keren was mijn zusje zwanger. Nu met mijn huidige partner al 3 jaar aan het proberen, en weer lukt het niet. IUI gehad, gestart op het moment dat mijn zusje haar 3e kindje levenloos geboren moest laten worden na 34 weken zwangerschap. Ze is inmiddels weer zwanger (na de eerste maand) en hoe gelukkig ik ook voor haar ben, echt, ik vind het ook moeilijk. (durf dit bijna niet te schrijven)
Maar nu zijn wij dannaan de beurt! Ik hoef jullie vast niet te vertellen hoe je leeft tussen hoop en vrees.. Opkrabbelen, verdriet en optimisme..
Hoop dat ik morgenavond (infoavond) wat wijzer wordt, want ik snap er echt helemaal niks van.. Spuit dit, dan dat en daarna zus etc..
Zie erg op tegen het spuiten en tegen de punctie.. Val normaal flauw bij injecties (lekker suf) maar begreep al dat het een kleine naald is en goed te doen.. fijn om te lezen wat jullie ervaringen zijn! Fijn om het te kunnen delen..
Iedereen heel heel veel succes! En nu al bedankt voor jullie verhalen!